Opinions

Had hier meer van verwacht. Je zit vooral naar cliché's te kijken en wordt sporadisch getrakteerd op een sterke actiescène met goed gebruik van andermans muziek. Verder veel ongeïnspireerde dialogen en situaties. Krijg ook een wat vreemd gevoel bij het in elkaar slaan van een meisje van 11 door een volwassen kerel.

3 sterren

Het meest bijzondere aan Kill Bill is nog wel de unieke combinatie van verschillende filmstijlen. De film is prachtig geschoten. Elke camerahoek is zorgvuldig overwogen en elke scène bevat briljante details en is voorzien van perfect aansluitende muziek.

De personages worden enthousiast gespeeld en heerlijk karikaturaal neergezet.

De non-lineaire structuur die in Reservoir Dogs en Pulp Fiction ook geslaagd werd gehanteerd, werkt bij Kill Bill eveneens goed en komt het tempo en de opbouw ten goede. Onder andere de prachtige geanimeerde sequentie en het hoofdstuk The Man from Okinawa als rustpunt, zitten op precies de juiste plaats in het verhaal.

4,5 sterren.

Er is na het eerste deel te weinig resterend materiaal overgebleven om nog eens twee uur speeltijd mee op te vullen. Dat resulteert in scènes die langer uitgesponnen zijn dan nodig is, zoals het hele gebeuren in de stripclub waar Budd werkt. Dat was in ieder geval de eerste gedachte die door me heenging vlak na afloop van de film.
Ook baalde ik er van dat de motivaties van een aantal personages onduidelijk of onlogisch zijn gebleven. Zo is het me niet duidelijk geworden waarom Hattori Hanzo nu precies zo’n hekel heeft aan Bill. En hoewel de bekende slachting tijdens het huwelijk op een briljante manier in een ander daglicht komt te staan vanwege de openingscène, vond ik de uiteindelijke reden voor de mishandeling van The Bride door Bill en aanhang niet echt overtuigend. Waarom zou hij zijn ongeboren dochter zodanig in gevaar brengen? En die huurmoordenares laat zich wel erg gemakkelijk overhalen door Beatrix vanwege haar zwangerschap. Het wegpiepen van die naam in Vol. 1 en die pas onthullen in Vol. 2 heeft ook weinig nut, had ik het idee.
Verder zijn de dialogen niet altijd even sterk. Met name de vergezochte monoloog over Superman waarmee Bill de ware aard van Beatrix vergelijkt, kwam over als een krampachtige poging van Tarantino om zijn hipheid te bevestigen.

Toch zijn de sterke punten van de film de voorgenoemde minpunten gaan overschaduwen nadat de film een beetje is gaan bezinken. Drie fantastisch uitgewerkte scènes, de manier waarop de personages worden neergezet, opnieuw de fantastiche toepassing van muziek en eigenlijk de algehele indruk die film maakte, zijn genoeg redenen om toch een positieve indruk achter te laten. Ik ga komende vrijdag weer heen en bepaal dan het aantal sterren.

Boeiende film. Ik was wel weg van het mooie, functionele camerawerk; merendeels statische shots en vooral in het begin datgene waar de scene (mede) om draait buiten beeld gelaten. Werkt goed als vertaling van het klinische, gecontroleerde milieu waar ze in leven en het bewust onthouden van (belangrijke) informatie. Hoe verder de film vordert, hoe meer er tracking shots en handheld camerawerk om de hoek komen kijken.

Verder goed geschreven en vertolkte rollen. Emoties hebben zich onnatuurlijk ontwikkeld en uitingen daarvan zijn dus nogal afwijkend, maar dat wordt erg geloofwaardig en realistisch aandoend uitgebeeld. De vader is ook een vrij complex personage. In principe met goede bedoelingen z'n kids en vrouw afschermen van de harde buitenwereld, maar daarbij een compleet verkeerde aanpak hanterend natuurlijk.

4*

Ps. Prachtige poster trouwens