Opinions

Met een overkill aan personages en plotontwikkelingetjes is het moeilijk om zowel van de schitterende beelden en visuele vondsten te genieten en tegelijkertijd te volgen wat er nou eigenlijk precies gebeurt. Toch is dat geen groot probleem want de fantastische typetjes en sfeervolle shots zijn de hoofdmoot van de film en die komen goed uit de verf, of het verhaal nou te volgen is of niet.

3,5 sterren

Ik vond het ook opvallend hoeveel materiaal er uit deze film is gebruikt in Jackson's versie. Lothlórien is nagenoeg hetzelfde wat betreft dialogen in deze film bijvoorbeeld, en zoals al eerder werd gezegd is de structuur ook ongeveer gelijk. Het zijn natuurlijk beide verfilmingen van hetzelfde boek, maar bepaalde aanpassingen die in deze film zaten, kwamen op dezelfde manier voor in de moderne versie.

Het gewissel tussen gebeurtenissen maakt de film moeilijk te volgen, waar vooral de bijna identiek uitziende achtergronden en personages (vooral de Hobbits) de oorzaak van zijn. Het verschil tussen Boromir en Gimli was ook nagenoeg nihil qua uiterlijk. Maar verder vond ik de dikke twee uur verrassend goed besteed om ongeveer tweederde deel van het boek te vertellen.

2 sterren

Faramir's gedrag in TTT is pas goed te verklaren nadat de kijker op de hoogte is van het conflict met zijn vader (hoewel de extended versie van TTT dat ook al redelijk bewerkstelligd). Verder kan het op jou natuurlijk overkomen dat de makers het heel geforceerd in de film wilden hebben, maar aangezien er eerder al ladingen subplots uit FotR en TTT zijn geschrapt die wel in het boek te vinden waren, is dat geen aannemelijke gedachte. Ik had ook helemaal niet het gevoel dat de drama-scènes snel afgehandeld moesten worden. In TTT vond ik de 'rustige' scènes juist vertragend werken (waar met name het subplot met Frodo en Sam verantwoordelijk voor was in die film), waar ik het evenwicht qua actie en drama in deze film precies goed vond, met uitzondering van het laatste half uur. Dramatische momenten raakten me echt in RotK, terwijl de lappen tekst die je voorgeschoteld krijgt van Sam in TTT me heel weinig deden. Maar dat is ook meer een persoonlijke kwestie.
Hoewel ik de boeken al kende, vond ik de manier waarop steeds duidelijk werd gemaakt wat er waar gebeurde, fantastisch uitgewerkt. De groene energie bundel vanuit Minas Morgul die Gandalf en Pippin aanschouwen vanaf het balkon in Minas Tirith terwijl Frodo, Sam en Gollum precies op die plek zijn op dat moment, vond ik een geweldige 'vondst' om duidelijk te maken hoe ver ze ongeveer verwijderd zijn van Mount Doom en vanaf Minas Tirith. Net als de afstand tussen Edoras en Minas Tirith wanneer de bakens worden ontstoken (prachtige scène); het is meteen duidelijk dat die twee plekken een eindje van elkaar verwijderd zijn. Of de positite van de Black Gate ten opzichte van de plek waar Frodo en Sam zich bevinden wanneer Sauron in 'vuurtoren-modus' is wanneer de film steeds tussen die twee plekken wisselt. En Gandalf die even tegen Pippin zegt dat ze Gondor binnenrijden. En Osgiliath duidelijk op de achtergrond wanneer Gandalf de Nazgul verdrijft op de Pelennor velden. Stuk voor stuk subtiele 'markeringen' die afstanden en relatieve posities op een geslaagde manier aangeven.
Ik kan me wel goed voorstellen dat alle namen en plaatsen te veel van het goede kunnen worden. Maar goed, je kunt een film altijd herzien om dat duidelijker te krijgen voor jezelf. Een al te groot 'minpunt' kan ik het zelf niet vinden.
Verder geef je aan dat je het einde oversentimenteel vindt. Zou een 'betere' uitwerking van het drama in de film die je wenst dat dan ook niet ten gevolge hebben?

Ik had zelf de meeste problemen met de manier waarop alle plotjes worden afgehandeld. De manier waarop Faramir plotseling weer beter is na halfdood van levende verbranding gered te zijn, niemand is schijnbaar onder de indruk van Eowyn nadat ze de Witch King heeft afgemaakt, Théoden heeft geen noemenswaardige momenten in de hele film (z'n dood wordt ook vrij haastig afgehandeld), de aanloop naar Aragorn's koningsschap is veel te kort en komt lichtelijk geforceerd over, de manier waarop het doden-leger wordt opgetrommeld gaat te gemakkelijk, de oorzaak van Denethor's krankzinnigheid wordt niet duidelijk gemaakt (hij heeft in de boeken eveneens een Palantir, wat één en ander verklaart. Maar ik kan me wel voorstellen dat Jackson de aanwezigheid van twee Palantir's in de film misschien te verwarrend vond overkomen).
Onbegrijpelijk en onverklaarbaar dat het "The House of Healings" hoofdstuk is geschrapt waarin zoveel meer diepgang aan Faramir, Aragorn en Eowyn tegelijk in een korte tijd gegeven had kunnen worden. Zoiets werkt niet verwarrend, neemt weinig tijd in beslag en had zonder problemen één van de lang uitgesponnen eindes kunnen vervangen. Verder had ik persoonlijk The Voice of Saruman graag als opening gezien en de transformatie van Sméagol naar Gollum als flashback in TTT, wat ik aan RotK namelijk weinig vond toevoegen.
Maar toch vind ik het allemaal niet al te zwaar wegen en de positieve momenten blijven hangen.
Eigenlijk alleen de verhaallijn van Frodo en Sam komt zo goed als precies overeen met het boek en is in deze film het beste uitgewerkt naar mijn mening (in TTT vond ik het juist het zwakste). Hoe Shelob minutenlang niet te zien is en vervolgens met de Hobbits loopt te 'dollen' zoals in de boeken vond ik bijvoorbeeld geweldig. En de rol van Sam was gelukkig wat uitgebreider dan vervelende preken houden, zoals dat mijns inziens in TTT het geval was.
Maar de extended cut zal ongetwijfeld pas de definitieve versie zijn van Return of the King.

Vier sterren

Onbegrijpelijk dat de extra scènes met Faramir, Gollum, Treebeard en Saruman niet in de oorspronkelijke versie zijn verwerkt. Want in tegenstelling tot de uitgebreide versie van Fellowship, maken de meeste toegevoegde beelden in Two Towers de film begrijpelijker, doen meer voor de personages en komen het tempo ten goede. De extended versie van Fellowship was meer een verrijking voor fans i.p.v. leken.

Vooral het personage van Faramir heeft baat bij de extra stukjes dialoog en de prachtige flashback waarin Boromir nog even te zien is.

De soms repetitieve, overbodige dialogen en (daardoor) te lang uitgesponnen scènes (vooral merkbaar bij het subplot met Frodo en Sam) blijven echter een klein manco dat niet wordt verholpen met deze uitgebreide versie. Ook de rommelige editing tijdens de slag bij Helm's Deep is gebleven.

4 sterren.

Dat grootschalige wapenhandel geen goede zaak is, was me wel bekend. Des te jammer dat deze relatief luchtige film weinig nieuwe inzichten biedt en dat voornamelijk de feitjes die de voiceover opnoemt lichtelijk schokkend zijn. Nergens wordt een echte mokerslag uitgedeeld.

Verder had de film een ietwat dubieuze moraal. Cage krijgt, zoals in de plotomschrijving al vermeld wordt, zeker spijt van zijn acties, maar dan puur en alleen om egoïstische redenen. De boodschap lijkt neer te komen op: "Begin er maar niet aan, want voor je het weet word je verstoten door je familie".

Om dit zware onderwerp te gieten in de vorm van een lichtvoetige satire vind ik dus een wat vreemde keuze. Daarbuiten is dit een vermakelijke, flitsende actiefilm met goed spel van Cage, Hawke, Leto en Holm.

3 sterren

Met afstand de minste Noé dit.

De film is zo volgepropt met de meest oppervlakkige verwijzingen naar Noé en zijn eerdere werk, dat het ronduit irritant wordt. Zo is de hoofdpersoon aspirerend filmmaker en heeft 2001 als favoriete film, zijn kamer hangt vol met posters van de films die Noé adoreert. Zijn drugs bewaart hij in een VHS-doos van Seul Contre Tous. De maquette van het Love-hotel uit Enter the Void moet een paar keer prominent in beeld komen. De ex van zijn vriendin heet Noé. Toen tijdens de discussie over de naam van het ongeboren kind Gaspar werd geopperd door Murphy, schoot ik echt even in de lach. De film verdwijnt nog net niet in z’n eigen kontgat.

Dat de sex expliciet is is verder prima, maar regelmatig duurt het maar en duurt het maar zonder enig narratief of thematisch doel. Plotelementen blijven maar herhaald worden in dienst van het incoherente thema over liefde met en zonder seks, waarbij de vlakke personages vaak maar gewoon letterlijk vertellen wat Noé wil overdragen. De conversaties tussen het stel richting het einde van de film werken totaal niet door het zwakke spel en de scène met de baby in de badkuip is qua acteerwerk wel het absolute dieptepunt.

Gelukkig is Debie een grootmeester die met enkele prachtshots en individuele scènes tenminste nog wat genietbaars weet te presenteren. En ook het geinige bijrolletje van Noé met z’n grijze pruik was wel leuk.

Het is dat ik Climax inmiddels al heb gezien en dat dat weer een prima film is, maar anders had ik het vertrouwen in Noé toch echt wat verloren na Love. Void was al een flink minder sterke film dan Seul Contre Tous en Irreversible, met z’n veel te lang uitgesponnen flinterdunne plotje maar waar het audiovisuele tot bepaalde hoogte dan nog wat houvast gaf. Maar Love zit daar nog een aardig eind onder en legt vrij pijnlijk en veel meer dan eerder de zwaktes van Noé als filmmaker bloot, met z’n zwakzinnige thematische uitwerking.

1,5*