Chasing Ghosts: Beyond the Arcade (2007)

Chasing Ghosts: Beyond The Arcade is een terugblik op de opkomst en teloorgang van arcade games begin tot midden jaren '80 vanuit het oogpunt van de hoofdrolspelers zelf. En die hoofdrolspelers zijn op z'n zachtst excentriek te noemen. Sommige zijn regelrecht megalomaan (Billy Mitchell, Roy Schildt). De filmmaker heeft er derhalve ook goed aan gedaan om deze 'volwassen' videogame nerds niet al te serieus te benaderen. Verder valt er eigenlijk niet veel over deze 'rise and fall' docu te zeggen; de spellen zelf komen nauwelijks aan bot, en verder dan een rijtje interviews en oud beeldmateriaal gaat dit jammer genoeg niet. Als je een meeslepende of indrukwekkende film over video gaming wil zien, kun je beter voor respectievelijk The King Of Kong of Ectasy Of Order: The Tetris Masters kiezen. Wanneer je echt niet genoeg kan krijgen van videogame historie en computernerd antics, kun je Chasing Ghosts misschien een kans geven.

Na The King of Kong ook deze opgezet, met een aantal dezelfde figuren (Billy Mitchell, Walter Day en Steve Sanders), maar nu is de focus meer op de historie. Videogames en arcades in de jaren '80, de eerste toernooien en kampioenschappen, en een hoop figuren die toen schijnbaar een aardig potje konden nerden. Ik ben verder maar matig geïnteresseerd in gamen, maar het is alsnog wel redelijk vermakelijk. Maar jezus, het verschilt natuurlijk wat per persoon, maar hier zitten wel een paar typetjes tussen hoor. Allemaal zijn ze natuurlijk wel best dorky en OCD, maar figuren als Billy Mitchell en Mr. Awesome hebben echt een ego van hier tot Tokyo. En ik zat ook wel met gefronste wenkbrauwen te kijken naar Leo nogwat die nu twintig jaar later als een soort van pimp door het leven gaat, of die twee gasten die vroeger beste vrienden waren maar elkaar daarna twintig jaar niet meer gesproken hadden omdat de een de ander op een verkeerd moment verteld had dat ie een best score had overgenomen. Best oke deze documentaire, maar ik heb inmiddels mijn portie dorkerigheid wel weer gehad (en als natuurkundige ben ik best wel wat dorkerigheid gewend, inclusief van mezelf), en uiteindelijk is het ook niet een scene of onderwerp die me echt boeit.