Horrorfilm challenge zomer 2016

Ook maar even een update van mijn kant. Gezien het aantal films maar wat kortere reviews.

#05. Dennis Yu (Hongkong): Xiong Bang (1981) The Imp - FW 29.06.16 - 3 punten (totaal 18)

Mijn tweede van Yu na het eerder prima bevallen Shan Kou (1980) The Beasts. De film begint in eerste instantie vrij luchtig maar de toon wordt al snel een stuk duisterder om uiteindelijk te veranderen in een straightforward horrorfilm. Waar andere kijkers het ontbreken van de standaard HK sillyness een gemis zullen vinden, zie ik het juist als een sterke zet.

Visueel (gebruik van licht, smog, close-ups, camera-standpunten, ...) zag het er uitstekend uit en samen met de score zorgde het voor een heerlijke, creepy sfeer en een vrijwel constant aanwezige spanningsboog. Verwacht geen liters bloed, maar een vrij intelligente, goed uitgewerkte film waarbij de tijd genomen wordt om het verhaal te vertellen en verder te ontwikkelen.

Een minpunt is toch wel dat de film elementen bevat die voor een westerling totaal niet duidelijk zijn vanwege het cultuurverschil. Zo ging de hoofdpersoon om mij totaal onbekende redenen zijn kapotte oven te lijf met een bijl. Navraag leert dat een niet-functionerende oven een mogelijke indicatie is van een slechte zwangerschap. Zulke zaken hadden beter uitgewerkt kunnen worden (1 zin was al voldoende).

Uiteindelijk zeer genoten van de film, dus genoeg reden om een derde Yu eraan te plakken (ook horror), namelijk Evil Cat. Ik hoop een beetje op de persoonlijkheid van The Beasts en de kundigheid van The Imp. Zou garant moeten staan voor 4*. Deze krijgt 3,5*.


#06. Andrzej Zulawski (Frankrijk): Possession (1981) - FW 29.06.16 - 3 punten (totaal 21)

Wat vrijwel direct opvalt is dat er gekozen wordt voor een blauw/grijs kleurenpalet waardoor de film een zekere kilheid over zich krijgt. Dit draagt heel sterk bij aan de sfeer. De cinematografie is wisselend. Enerzijds zijn de long takes een plus net zoals de tracking shots. Maar het handheld camerawerk is een stuk minder. Die stukjes voelen erg onwennig aan, alsof Zulawski voor het eerst in zijn carrière daar gebruikt van maakt (geen idee of dit ook is). I.p.v. bij de dragen aan de sfeer krijg je als kijker een simpele registratie voorgeschoteld van wat er zich afspeelt.

Een ander minpunt is de cast. Ondanks dat ik mee kan gaan in de hysterie dat een scheiding met zich mee kan brengen (dat is immers de werkelijke gedachte achter de film) , zetten zij allen (Isabelle Adjani, Sam Neill, Margit Carstensen) te theatraal personages neer. Dit had op momenten een stuk subtieler / ingetogener gemogen).

Desondanks vrijwel vanaf het begin een intrigerende film en daarom (een kleine) 4*.


#07. Dennis Yu (Hongkong): Xiong Mao (1987) Evil Cat - FW 30.06.16 - 3 punten (totaal 24)

Met enige verwachting aan de derde en laatste Yu begonnen om nog tijdens de voortiteling van een koude kermis thuis te komen. Mijn hart zonk mij namelijk naar de schoenen toen ik de naam Wong Ching (oftewel Jing Wong) als screenwriter zag staan. Zijn naam staat vrijwel altijd wel synoniem aan melige slapstick, ubermainstream, seksuele toespelingen, plat, parodies, ... En dat is hier niet anders.

Een vlotte, bij vlagen onderhoudende film met de nodige bekenden (waaronder Jing Wong zelf als een ietwat opgewonden politie-inspecteur). De melige humor mist vaak de plank maar het laatste half uur is wat de film de nek omdraait. Zakt dan enorm in ondanks enkele aardigere stukjes. Een andere tegenvaller is de "evil cat". Helaas weinig meer dan een man of vrouw die wat sist en zijn handen kromt alsof het klauwen zijn; zwaar teleurstellend. Verder visueel eigenlijk vrij standaard en karakterloos. In ieder geval niet te vergelijken met Yu's andere twee films. 2,0*


#08. Gerald Kargl (Oostenrijk): Angst (1983) Fear - RW (per ongeluk) 30.06.16 - 2 punten (totaal 26)

Middels een semi real time documentairestijl (met voice-over) zet Kargl een voyeuristische slasher neer dat zijn hoogtepunt en ook dieptepunt kent in de cinematografie. Positief zijn de gebruikte camerastandpunten waaruit geschoten wordt. Zwevend veraf, frontaal dichtbij, ...; erg interessant (hoewel het de personages soms wat karikaturaal maakt). Daar tegenover staat de editing; zo slecht getimed en knullig dat het vrijwel direct vanaf het begin irriteert.

De keuze voor een voice-over is prima (heerlijk afstandelijk en emotieloos) maar beter was geweest als ook deze achterwege was gebleven. Dan heb je pas echt dat gevoel van real time voyeurisme terwijl het nu meer bij een documentaire blijft. De gebruikte score, dat wat gedateerd en eentonig is, draagt zijn steentje bij aan de sfeer maar komt te opdringerig, te gehaast over. Het wil teveel en faalt daardoor wat.

Ondanks de aanwezige minpunten is de gecreëerde sfeer erg sterk en verdiend Kargl met zijn debuutfilm 3,5* (identiek cijfer als 6 jaar geleden).


#09. Monty Tiwa (Indonesië): Keramat (2009) Scared - FW 01.07.16 - 2 punten (totaal 28)

Voor de productie van een film (romantische dramasportfilm) gaat een deel van de crew en cast naar het platteland om alvast te oefenen voordat de uiteindelijke shooting begint. Een "achter de camera" crew volgt de echte crew en cast en filmt met een hand held camera alles was er gebeurd.

De vergelijking met bijvoorbeeld Blair Witch Project is snel gemaakt en helaas is dit gelijk het grootste manco aan de film. Het creëert soort extreme voorspelbaarheid waardoor elke vorm van spanning, ... uit de film wordt gezogen en schrikeffecten juist op de lachspieren wekken. Na wat "karakteropbouw" en het neerzetten van de setting, komt de film halverwege in een stroomversnelling en duurt het dan ook niet lang aleer het rennen begint. Helaas kan het door de eerder aangehaalde voorspelbaarheid totaal niet boeien.

Op zich is Keramat niet direct slecht, maar gewoonweg veel te geijkt; kleine 2,0*


#10. Jee-woon Kim (Zuid-Korea): Janghwa, Hongryeon (2003) A Tale of Two Sisters - FW 01.07.16 - 2 punten (totaal 30)

Jee-woon Kim heeft een aantal aardige films op zijn naam staan maar hij ging met de keuze voor Su-jeong Lim al direct zwaar de fout in. Het verhaal gaat over twee tienerzussen maar bij haar zie je duidelijk een volwassen vrouw staan i.p.v. een tiener. Een keuze waar Su-jeong Lim haar carriere aan te danken heeft maar ik niet doorheen kon kijken. Zij was gewoonweg veel te oud voor haar rol.

Enfin, terug naar de film. Visueel is het geheel bijzonder strak met onder andere mooie, sfeervolle decors. Dit staat in schril contrast met de personages die flets ogen en door het contrasterende visuele erg uit de toon vallen. De personages moeten het vooral van over-acteren hebben, zelfs op de momenten dat ze stil zijn over-acteren ze. Ze doen gewoon teveel hun best i.p.v. naturel over te komen en het is enkel de stiefmoeder (mooie rol van Jung-ah Yum), bij wie dit goed uit de verf komt; een sterke rol van haar.

De keuze voor een psychologische thriller/drama pakt, ondanks het dunne verhaal, goed uit. De verklaring op het einde biedt daarbij context aan de rest van de film waardoor eigenlijk alles op zijn plaats valt. Zonder dit verlengde einde was het simpelweg de zoveelste eenvoudige spookfilm geweest. Ondanks dit kon de film, door een erg ondermaatse cast, nauwelijks boeien. 2,0*


#11. Gorô Kadono (Japan): Kaidan Chibusa Enoki (1958) The Mother Tree - FW 01.07.06 - 4 punten (totaal 34)

Mee doen vind ik leuker dan winnen maar voor wie punten wil scoren in deze contest is The Mother Tree met amper drie kwartier een prima keuze (hoe ouder en korter hoe beter). Kadono raast met zo'n vaart door het verhaal, vooral in de eerste stuk met zijn tijdssprongen, dat dit ten koste gaat van het verhaal en de personages. Inhoudelijk biedt het geheel (plot, personages, emoties, ...) meer dan genoeg voer voor een twee keer zo lange film. Door de snelheid blijven de personages superoppervlakkig, ontbreekt het ze aan karakterontwikkeling en is er weinig ruimte voor interessante elementen als spanning, thriller, verboden liefde, ... Verveling komt, zelfs bij een film zo kort als deze, vrij snel opdrijven.

In het tweede deel bindt Kadono zich iets in; de vervelende tijdssprongen verdwijnen en het tempo gaat omlaag. Dit komt de sfeer en spanning direct ten goede en de verveling verdwijnt als sneeuw voor de zon. De effecten dragen aardig bij aan de sfeer, zelfs de verouderde als je er iets doorheen weet te kijken (de vlammetjes die zweven door de lucht en geesten moeten voorstellen hangen overduidelijk aan een touwtje). Uiteindelijk weet de film, ondanks een erg stroeve start, toch goed te boeien en scoort het alsnog een voldoende. 3,0*


#12. Andrey Iskanov (Rusland): Visions of Suffering (2006) - FW 02.07.16 - 2 punten (totaal 36)

Visions of Suffering is een film dat absoluut niet voor de meerderheid is weggelegd. Low budget, met enkele van de vreselijkste filters en cgi die ik heb gezien, een cameraman en regisseur die totaal geen verstand hebben van composities en kadrering en een cast veelal gespeend van emoties. Tot dusverre 1* waard op basis van deze omschrijving.

Daar tegenover staat een (audio)visuele creativiteit dat ongehoord is en een bijzonder intrigerende, boeiende film creëert. De shots, de montage, de score, ... Op wat kleine momenten na zorgen zij voor een ijzersterke sfeer.

Het verhaal raakt door dit alles wat ondergesneeuwd maar is zeer zeker een kleine, doch drijvende kracht achter de film. Was het enkel een willekeurige collage van beelden en geluid geweest, dan was de uitwerking ervan een stuk minder krachtig en samenhangend.

4,0* en een plek in mijn top 100. Zijn twee andere films, Nails en Philosophy of a Knife (dat een duur van meer dan 4 uur kent) zullen zeker nog volgen in deze contest.


#13. Ernst Lubitsch (Duitsland): Die Augen der Mumie Ma (1918) The Eyes of the Mummy - FW 02.07.16 - 5 punten (totaal 41)

Na al dat geweld was het tijd voor een rustigere film. Lubitsch is een regisseur die wel op mijn interesse kan rekenen en een horrorfilm uit 1918 sla ik niet af.

Allereerst was er de keuze tussen twee versies, die van National Film Archive en van Alpha Video. De eerste was één en al drama; men had de film zowel visueel als qua score meer verminkt dan goed gedaan. Dan maar de tweede, welke visueel in redelijk goede staat was ondanks dat ook hier de muziek onder de maat was.

Helaas zijn de titel en genre, nog erger dan bij Der Müde Tod (1921), geen weerspiegeling van de werkelijkheid. Het verhaal, dat op zich nog best wel aardig is alleen nooit goed uit de verf komt, is een romantische tragedie zonder enige vorm van horror. Naast de regisseur zijn het vooral Pola Negri en Emil Jannings waar de film het van moet hebben; en dan bedoel ik niet hun acteerprestaties maar hun namen zelf. Middelmatigheid is troef in deze film en zij zijn geen uitzondering.

Ondanks de relatief korte duur van één uur, voelt deze aan als twee uur en met nog zo'n kwartier te gaan staat de stand op 1,0*. Doch dan is daar opeens een lange, mooie eindscène vol emotie (de uiteindelijke confrontatie tussen Negri en Jannings waarin beiden de dood vinden) dat de film zowaar redt van de ondergang. Mooie emodrama zoals deze bedoeld is. 2,0*


#14. Bin Bunluerit (Thailand): Krasue (2002) Demonic Beauty - FW 02.07.16 - 2 punten (totaal 43)

Thailand is op filmgebied één van de slechts scorende landen op mijn lijstje. En helaas biedt Demonic Beauty geen soelaas ondanks een zeer interessant plot dat bestaat uit twee verhaallijnen.

Arawati is een Khmer prinses wiens land wordt veroverd door een koning uit een naburig land. Door haar status en schoonheid staat haar een gedwongen huwelijk met hem in het vooruitzicht doch zij wordt verliefd op één van zijn soldaten. De liefde is wederzijds maar zodra de koning hier achterkomt worden zij beiden ter dood veroordeeld. Een Khmer tovenares betoverd haar zodat haar ziel bij een eventuele dood zal voortleven in een ander lichaam. In een dorp ver van de hoofdstad woont de mooie Daow. Zij en Arawati zijn identieke tweelingen zonder van dezelfde ouders te zijn. Daow is verliefd op de sterke Roong maar de zoon van de lokale tovenaar begeert haar ook. Als zij hem afwijst broedt hij op wraak. Ondertussen is een andere lokale schoonheid ook verliefd op Roong.

Tot dusverre het verhaal waarvan je zou zeggen dat het meer dan genoeg ruimte biedt voor interessante driehoeksverhoudingen, intriges, verraad, horror, ... Helaas komt er van dit weinig terecht. De film start met de eerste verhaallijn maar switcht al snel naar de tweede en de eerste verhaallijn komt nooit meer terug. Een gemiste kans. Het geheel speelt zich veelal op het platteland af, op nietszeggende locaties welke sfeerloos in beeld worden gebracht. Klein lichtpuntje is de humor welke best lollig is (zo slecht/cheesy dat het leuk wordt).

Wat betreft de horror, toegegeven dat eerste moment waarbij haar hoofd loskomt van haar lichaam en het door de lucht vliegt met al haar ingewanden nog eraan is top maar duurt veel te kort. En in de rest van de film komt deze veel te onduidelijk in beeld. Je moet goed kijken om de afzonderlijke organen (longen, hart, darmen, ...) te zien. Ook had wat meer bloederigheid de film goed gedaan.

Al met al toch nog redelijk; een dikke 2,0*.


#15. Jeremy Saulnier (Verenigde Staten): Murder Party (2007) - FW 03.07.16 - 2 punten (totaal 45)

Saulnier was een regisseur die door een middelmatige Blue Ruin van mijn radar was verdwenen. N.a.v. zijn "recent" uitgebrachte Green Room, welke ook later in deze contest aan bod zal komen, toch maar eens begonnen aan zijn debuutfilm Murder Party.

De toon is al snel gezet met een sterk en leuk begin, gecombineerd met leuke personages. Laat eigenlijk gelijk zien dat low budget niet synoniem hoeft te zijn aan slecht. Dit wordt doorgezet op het feestje totdat er een kink in de kabel komt. Als ze allen een groepssessie gaan houden en in een cirkel naast elkaar gaan zitten filosoferen, is de vaart uit de film en kakt het enorm in door een overdaad aan weinig interessante dialoog. Heel dat stuk voelt aan alsof het er enkel is om de duur van de film te verlengen. Gelukkig veert Murder Party daarna ineens ongelooflijk snel op om te eindigen in één grote splatterfest.

De humor, soms simpel soms zwart, is leuk en de cast zet leuke personages neer. De effecten zijn visueel i.p.v. cgi en zijn dik in orde. Ondanks de enorme onevenwichtigheid door dat middenstuk een erg leuke (serieuze) horrorfilm. 3,5*


#16. Ishirô Honda (Japan): Daikaijû Baran (1958) Varan the Unbelievable - FW 03.07.16 - 4 punten (totaal 49)

Honda is een regisseur die vooral bekend is om zijn Godzilla (Gojira) films; het zijn er zo'n 30 waarvan hij er een hele rits van heeft geregisseerd. Desondanks ken ik hem vooral van andere films en ondanks dat zijn films tegenwoordig door de verouderde effecten (lees: monster = man in een rubberen pak, schaalmodellen, ...) gedateerd overkomen, kan ik er nog steeds enorm van genieten. Noem het maar een guilty pleasure.

De film begint in eerste instantie vrij aardig waarbij vooral de totale vernietiging van een klein dorpje door de vliegende hagedis mooi en sfeervol in beeld is gebracht. In plaats van de lijn door te zetten met een combinatie van plotontwikkeling en actie, komt de film echter langzaam tot stilstand door een batterij (letterlijk het laatste half uur!) aan nietszeggende actie. Het hoogtepunt hiervan is een gevecht tussen het monster en vliegtuigen op zee dat ondersteund wordt door de vreselijkste keuze in muziek, een soort "overwinningsmarsmuziek". De bombastische muziek is veel te veel aanwezig en voelt vaak compleet misplaatst aan. Doet vreselijke afbreuk aan de sfeer.

Wat betreft de effecten, deze bestaan uit de welbekende man in een rubberen pak en een mix van echte voertuigen/landschappen en schaalmodellen gecombineerd met echte, real life footage. Dat laatste valt behoorlijk uit de toon doordat de productiewaarde een stuk lager is dan bij de gefilmde scènes.

Uiteindelijk stelt Honda teleur met deze prent en mag ik zijn eerste onvoldoende noteren achter zijn naam; 2,0*

P.S. voor degenen die een film willen toevoegen, huidig plot + cast bij Daikaijû Baran (1958) horen bij Varan the Unbelievable (1962), een zwaar gemodificeerde en grotendeels opnieuw geschoten Amerikaanse versie. Die tweede staat niet op Moviemeter dus grijp je kans. Engelstalige plot + cast voor de 1958 film is hier te vinden.


#17. Jesús Franco (Spanje): La Mano de un Hombre Muerto (1962) The Sadistic Baron Von Klaus - FW 03.07.16 - 4 punten (totaal 53)

Franco is bij mij, en vele anderen, vooral bekend om zijn softcore films uit de jaren zeventig waarin hij vaak meerdere crewrollen op zich nam. Ook hier neemt hij naast de rol van regisseur ook die van schrijver op zich (onder de pseudoniem David Khune) maar dat is dan ook direct de enige vergelijking die je kunt trekken tussen deze film en de films waar hij bekend mee is geworden bij het grote publiek.

Franco schotelt de kijker in deze film met wat klassiek zwart/wit cinematografie een ouderwetse, gotische horrorfilm voor (soort Engelse Hammer Studios film), begeleid door afwisselend pianomuziek en een jazzy score. Iets waar ik, gezien zijn reputatie, wel even van stond te kijken. Het verhaal wordt vrij vlot verteld en de cast is vrij aardig. Het oogt allemaal misschien wat gedateerd (bijv de personages) maar tegelijkertijd ook sfeervol.

Wat helaas ook doorschijnt is dat Franco eigenlijk middelmatig is. Niets in de film springt in het oog of weet ook maar een beetje je te verrassen. Nee, wat dat betreft is middelmatigheid troef. Neemt niet weg dat Franco hier zijn eerste voldoende scoort. Chapeau en (maar niet nu) op naar een volgende van zijn hand, want dat heeft hij hier wel verdiend. 3,0*


#18. Toshikazu Kôno (Japan): Kaidan Banchô Sara Yashiki (1957) Ghost in the Well - FW 04.07.16 - 4 punten (totaal 57)

De heer Harima is verliefd op zijn dienstmeisje Kiku maar vanwege hun statusverschil weerstaat Kiku zijn liefde. Door zijn vurige liefde is haar weerstand van korte duur en ook zij geeft toe aan haar gevoelens voor hem. Omstandigheden, veroorzaakt door zijn eigen ijdelheid, dwingen Harima tot een verstandshuwelijk met een andere belangrijke familie om zo de ondergang van zijn eigen familienaam te vermijden. Plichtsbesef en liefde strijden met elkaar in deze film waarbij uiteindelijk de liefde in de dood overwint.

De Japanse filmgeschiedenis kent vele Kaidan films (films over het supernatuurlijke, niet zozeer enge films); je kan het zelfs zien als een "(sub)genre" op zich, vergelijkbaar met de spaghetti western en de sword and sandal films. En met Ghost in the Well zet Kôno een weinig bijzondere doch best aardige tragedie over een verboden liefde neer. Als de actiescènes beter waren geweest, nu voelen ze erg afgeraffeld en geforceerd aan, dan had de score een half puntje hoger geweest. 3,0*

-------------------

Dat was mijn bijdrage tot nu toe. Ondanks mijn goede voornemens voor wat bondigere meningen duurde dit alles bij elkaar helaas toch nog ruim een halve dag. Voelt erg aan als zonde van mijn tijd. Volgende keer maar een nieuwe, betere poging.

Son of Dracula (1943) - FTV - 4 punten - 5 juli 2016 (12 films, 53 punten)
http://www.standbyformindcontrol.com/wp-content/uploads/2015/07/son-of-dracula-movie-poster-1943-1020198360.jpg
Degelijk tweede 'vervolg' op Dracula, dat eigenlijk een compleet nieuw verhaal verteld en in die zin geen connectie heeft met de originele film en 'Daughter of...'.
Lon Chaney zet nog een best redelijke rol neer als graaf 'Alucard' maar heeft niet het excentrieke van Lugosi. Verder weet met name de aantrekkelijke Louise Allbritton te overtuigen in haar rol. Het plot rondom haar karakter is nog best origineel bedacht, met dat zij Dracula 'gebruikt' voor onsterfelijkheid.
Het dramatische van het einde waar de man zijn geliefde moet 'vermoorden' komt dan weer niet over, met name door zijn acteer werk. Het deert het kijkplezier alleen niet zo heel erg, want in de tussentijd kunnen we nog steeds genieten van o.a. wat gedateerde vampier fx. Men heeft gelukkig geleerd van de aanpak bij 'Daughter...', want in deze film gebeurd een stuk meer. Misschien zit er zelfs wel meer 'actie' in dan in de originele film. Dit zorgt ervoor dat de film vlot en vermakelijk blijft.
Van de jaren '40 Universal sequels die ik tot op heden gezien heb behoort 'Son of Dracula' wat mij betreft tot een van de leukere.
3*

Nosferatu: Phantom der Nacht (1979) – FTV– 3 punten – 5 juli 2016 (27 films -86 pnt.)

Review: Herzogs versie van Nosferatu is nogal wisselvallig. Met vlagen is er schitterend camerawerk maar daar tegen is het acteerwerk verschrikkelijk houterig. Kinski is nog best een overtuigende vampier, al doet hij toch veelal Max Schreck na. Wat ik dan weer niet snap is waarom de film Nosferatu heet als de namen uit Bram Stokers boek hier wel worden genoemd? Leuke van de film is dat een groot gedeelte in Delft is opgenomen. Hierdoor komen in bijrollen ook nog wat Nederlandse acteurs voorbij.

Nosferatu: Phantom der Nacht (1979)

Wendy, ik heb met de andere organisatoren even overlegd en het is eigenlijk niet de bedoeling om bij een herziening een vorige review zuiver te gaan copy pasten. Niet dat we je niet geloven dat je de film opnieuw hebt gekeken, maar het zou er wel toe kunnen leiden dat anderen hetzelfde gaan doen en zo makkelijk punten gaan scoren. ook zou ik het vreemd vinden als je de herziening totaal hetzelfde ervaart als de 1e kijkbeurt

Ik geef even mee hoe we het zouden willen, uitleg door Miszmi

Excuses, heb nog een stukje erbij vermeld.

Last Cannibal World (1977) aka Jungle Holocaust - RW - 5 juli 2016 - 2 punten (21 films - 75 punten)

https://www.grindhousedatabase.com/images/Jungle_holocaustpost.jpg

Nu zal ik mezelf niet meteen een fan noemen van kannibalenfilms maar deze voorganger van Cannibal Holocaust vond ik toch wel schokkend. Dat zou mijn persoonlijke nachtmerrie zijn, verdwaald in de jungle en bewust van de aanwezigheid van menseneters. Bij een herziening zijn er natuurlijk minder verrassingen, maar toch blijven er een aantal scènes die niet echt smakelijk zijn en schokkend zoals een moeder die bevalt en haar kind in de rivier gooit ten prooi aan de krokodillen alsook de rituele slachting vanhet kannibalenmeisje en de arme kerel wiens bebloede arm wordt verteerd door insecten. Ja, Cannibal Holocaust heeft nog meer schokkende en gory scènes, maar toch boezemen de kannibalen mij hier meer angst in.

Legan, graag ook vermelden op welke datum je de films hebt bekeken, dit maakt het voor ons overzichtelijker en tevens controleerbaar of het daadwerkelijk in deze periode is bekeken (al kan je dat natuurlijk ook aanpassen .) Tevens valt het mij op dat je veelal films kijkt die op MM vrijwel niet bekend zijn met weinig of zelfs helemaal geen stemmen en/of reviews. Het volgende is natuurlijk geen verplichting, maar ik denk dat jij met jouw reviews een goede bijdrage kan leveren bij die films door de reviews ook daar te plaatsen.

Heerlijk werk Legan! M'n watchlist is je dankbaar

^ Kan het niet verhelpen !

Inderdaad, goed bezig Legan! Ik heb ook m'n to-see lijst bijgewerkt, al stonden een aantal er al op. En alexspyforever, ook je kannibalenfilm staat genoteerd - ik heb Cannibal Holocaust wel gezien en die vond ik ook behoorlijk goed, maar tot een van de ander kannibalenfilms van rond die tijd is het nooit gekomen. Hmm, die of misschien toch Cannibal Ferox...

Jason X (2001) FTV - 2 punten – 5 juli 2016 - Tussenstand: 39 punten

http://fridaythe13thfilms.com/files/friday_march2013.jpg

Review: Klaarblijkelijk staat het hier ook aangegeven als Sci-Fi, als ik dat eerder had geweten, had ik hem zeer waarschijnlijk overgeslagen. Het was echter al wel snel duidelijk, maar als ik een film eenmaal aan heb gezet, zet ik hem niet snel uit, denk er hooguit over na. Als je van het genre houdt, zal het misschien wel een aardige film zijn geweest. Het genre bungelt bij mij echter ergens onderaan en vond het dus gewoonweg verschrikkelijk. Het heeft werkelijk helemaal niets met de andere films te maken. Er wordt welgeteld één keer daadwerkelijk gerefereerd naar (Camp) Crystal Lake of überhaupt de echte wereld. Special Effects waren lachwekkend, wat volgens mij in 2001 niet echt meer nodig was. Jason ziet er opeens verdomd goed uit, als hij zijn masker op heeft tenminste. Nee, dit was absoluut niet mijn ding en kan helaas niet anders dan het 0.5* te geven.

Algemene review: Ik heb mij redelijk vermaakt met de films, tot op een bepaalde hoogte. De eerste film viel mij vies tegen, maar ben daarna wel wat meer reviews gaan lezen, zodat ik goed voorbereid de films in ging. Dit werkte wel en heeft enkele teleurstellingen weten te voorkomen. Er wordt echter slechts een enkele keer in een enkele film gerefereerd naar vrijdag de dertiende. De films hadden net zo goed allemaal Jason kunnen heten, dan had ik de link veel beter begrepen. In een enkele film wordt er wel naar gerefereerd, maar ook dan maar in een zeer matige vorm. Er wordt bijvoorbeeld geen spanning opgebouwd omtrent de ongeluksdag, tevens zie je nooit iets dat ermee te maken heeft (bijvoorbeeld een zwarte kat, lopen onder een ladder etc.). Natuurlijk zou dat ook een beetje flauw zijn, maar af en toe mocht daar best wat meer aandacht aan worden besteed. Mocht ik de films ooit eens opnieuw gaan kijken, ga ik zeer waarschijnlijk t/m 7 kijken. Het Manhatten deel was (achteraf) niet de slechtste, maar dat is zo'n film dat leuk is om een keer gezien te hebben, maar om vervolgens links te laten liggen. Nu nog beginnen aan Freddy vs. Jason en de remake van deel 1. Deze vind ik echter niet echt tot deze categorie behoren en heb daarom besloten om nu vast een algemene review over de (originele) reeks te plaatsen.

Eerlijk gezegd vind ik Cannibal Ferox de zwakste van de 3. De zwakte zit em vooral in het verhaal daar en vond ik persoonlijk ook het minst schokkend. Het probeert Cannibal Holocaust te kopieren op een slechte manier. Ik ga CH wel een RW geven en ook Zombie Holocaust een eerste keer bekijken.

As Above, So Below (2014) - FTV - 2 punten - 5 juli 2016 (totaal 14 films, 49 punten)




Een soort van Da Vinci Code meets The Descent. Veel geklauter onder de Parijse catacomben, veel gepuzzel met, geschrik door en geciteer uit oude legenden, mythen en geschriften. Ik hou op zich wel van het sfeertje met kruisvaarders, middeleeuwse mystici en dergelijke, zoals je dat ook ziet bij bijvoorbeeld De ontdekking van de hemel of Indiana Jones. Toch was ik niet ondersteboven van de hoeveelheid spannende momenten of de logica van onze hoofdpersonen of het script in het algemeen, al wordt het qua spanning zeker beter in de loop van de film. Maar als ik een paar honderd meter onder de grond iemand terug zou vinden die al twee jaar dood zou moeten zijn, zou ik toch wel wat verbaasder zijn. En als diezelfde persoon vervolgens bedolven worden onder een instorting, zou ik toch wat minder gemakkelijk hem laten liggen en vrolijk verder doorklauteren. En als ik diezelfde bedolven persoon een eind verderop in de tunnel weer tegenkom, zou ik toch een stuk voorzichtiger zijn. Maar alsnog aardig vermaak, zodra je je over de soms ondoorgrondelijke beslissingen, de wat gezochte gebeurtenissen, en het schudderige go-pro gefilm heen zet. 3.0*

Goed om te weten, ik zet ze voorlopig allebei in de longlist. Het duurt waarschijnlijk alsnog wel even tot ik er aan toe kom. Misschien ook een goed idee om CH een rewatch te geven

M'n vriendin haakte wegens vermoeidheid af tijdens Black Past (1989) , dus dat wordt een taak voor morgen Toch nog 4 films kunnen kijken. Dit is de schade:

Friday the 13th (1980) - RW - 2 Punten - (05-07-2016)

Na herziening even verhoogd naar 4,5*, maar kan me nog goed herinneren dat er minstens 2 delen volgden die ik beter vond. Vandaar wat meer ruimte voor die vervolgdelen en blijft deze op 4* hangen. Friday the 13th mag dan minder spectaculair zijn dan z'n reputatie doet vermoeden, en als blauwdruk van de summercamp slasher is het nog in een early stage, maar oh oh... wat een dijk van een sfeer en een geniaal einde met dito soundtrack. Verveelt geen moment. Het feit dat een icoon als Jason nog géén(!) gemis is, zegt w.m.b genoeg.

Friday the 13th Part 2 (1981) - RW - 2 Punten - (05-07-2016)

Mijn mening blijft, na deel 1, ook hier ongewijzigd. Blijf hem gelijkwaardig vinden. Ditmaal dus met een volgroeide Jason en een fashion-wise onverdedigbare witte zak op z'n kop. Maar ook hier geldt: het ontbreken van de Jason zoals we hem kennen deert de film geen moment. Sterker nog: ik ben van mening dat Miner hier zelfs beter in het hele summercamp sfeertje weet te komen dan de eerste van Cunningham. Veel vlotter, iets uitbundiger qua types en meer richting de ''regels'' die we later in dit soort slashers religieus aanhielden (seksualisering met name). En een legendarische kill (rolstoel)!!

Zombie Shark (2015) - FTV - 2 Punten - (05-07-2016)

Flink beroerd, maar wel flink gelachen. Niveautje Jurassic Shark (2012) en dus helaas niet van Sharknado of iets in die (''so bad it's good'') categorie. Dat blijft altijd de gok bij dit soort films. Toch staat het meestal garant voor een grappige wegwerp-kijkervaring met wat alcohol (enzo). Zombie Shark is niet ''the worst'', maar graaft z'n eigen graf met de werkelijk meest stupide / zwakzinnige actie en CGI haaitjes. Het is vooral de dosering die het moeilijker maakt dan nodig. Bij Sharknado gaan ze gewoon 90 minuten all out gestoord. Hier ontbreekt dat en wordt je eens in de zoveel tijd verrast met een digitale ramp.

Bad Biology (2008) - FTV - 2 Punten - (05-07-2016)

Geniaal. Misschien wel Henenlotter's ideale film. De man lijkt z'n ultieme guilty pleasure uit te kunnen werken. Te sleazy voor de meeste en dat is geen verrassing. Maar doorheen zijn werk is wel een duidelijke lijn te vinden en vind Bad Biology, zo aan het uiteinde, wel een geschikte plaats innemen. Geniale, seksuele bodyhorror die volledig zijn eigen gang gaat. Het doorbreken van de vierde wand als ultieme stijlbreuk om cynisch commentaar te leveren op voorspelbare critici (heerlijke middelvinger!).

Perfecte film om met je vriendin te kijken ook (no joke). Als ze wegloopt, is het tijd om d'r in te ruilen . Moderne sexploitation van een grootse cultheld.

36 films gezien en daarmee 116 punten.

Altered States (1980) - FTV - 3 punten - 6 juli 2016

http://66.media.tumblr.com/13024a75a22e8f942846529ca297608e/tumblr_mlkzqwcw7H1rx420io3_1280.jpg

Review: Bij momenten een best tof filmpje. Doet wat denken aan een Cronenberg, maar is visueel interessanter. Ondanks dat het hier en daar gedateerd overkwam waren de trip-scenes best genieten. Zal me inderdaad weinig verbazen moest dit een invloedrijke film geweest zijn. Het verhaaltje is wel érg potsierlijk en zit soms wat in de weg, maar de bizarre, surrealistische uitstapjes zorgen ervoor dat er genoeg leuks te beleven valt. De sfx variëren van 'wel aardig' tot 'schabouwelijk slecht', hoewel ook dat juist wel weer een geinig effect had. Al met al een volkomen unieke film, die soms visueel imponeert, soms (al dan niet onbedoeld) hilarisch is, en uiteindelijk vooral vermaakt. Leuk om eens gezien te hebben. Ruime 3*.

The Mummy (1932) FW => 5 Pt (Totaal 50)

Mijn eerste kennismaking met Boris Karloff in Frankenstein deed me nieuwsgierig uitkijken naar ander werk van hem en zo ben ik dan ook bij deze The Mummy beland.

De film heft een redelijk goede start die op wat spanning doet vermoeden maar zakt al snel ineen om veel te traag en vrij futloos voort te kabbelen. Imhotep, alias Boris Karloff, is zowat de enige die de film draagt met zijn wederom sterk acteerwerk, de mummy zelf komt veel te weinig in beeld. Ook de sfeerschepping blijft hier een van de hoogtepunten. Naar het einde toe krijgen we weer een kleine opflakkering in het verhaal maar over het geheel gezien was de maar korte speelduur een groot pluspunt ?

21. Nosferatu: Phantom der Nacht (1979) - FTV - 3 punten - 5 juli 2016 (21 films, 89 punten)

http://www.nerdist.com/wp-content/uploads/2014/05/Nosferatu-2.jpg

"Hören Sie, die Kinder der nacht wie sie Musik machen"

Wanneer stopt iets een remake te zijn en wordt het een een liefdevolle hommage? Het antwoord op die vraag is ook mij onbekend, maar wellicht dat Werner Herzogs Nosferatu: Phantom der Nacht ons er iets over kan vertellen. Naast de moeite die Herzog zich getroost heeft met deze adaptatie van Stoker's Dracula, bleek zijn liefde voor de originele Murnau film uit 1922 ook uit zijn woorden: Herzog noemde Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922) in een radio interview in 1998 de grootste Duitse film ooit. De film werd tegelijkertijd in het Duits en Engels opgenomen, ik heb de Duitse versie gezien aangezien die Herzogs voorkeur geniet.

Deels gefilmd in Delft en Schiedam (je herkent Nederland meteen), en deels op dezelfde locaties als waar Max Schreck destijds in zijn iconische rol werd vastgelegd, voelt de film behoorlijk historisch authentiek. Visueel is het sowieso een plaatje. Cinematografisch hangt er eenzelfde ethereal beauty over de film als die Isabelle Adjani van nature uitstraalt. Het voelt als een angstige droom, net als het viool spelende jongetje lijken de gebeurtenissen zich op een ander vlak van de realiteit af te spelen. De onnavolgbare Kinski is geweldig als Nosferatu en de muziek geeft het geheel tegelijkertijd iets sacraals en beangstigends.

Herzog fans kunnen hun hart ophalen aan Nosferatu: Phantom der Nacht. Dezelfde kwaliteit die films als Aguirre, der Zorn Gottes (1972) en Fitzcarraldo (1982) bezaten, is ook hier aanwezig. De reguliere horrorfanaat die hoopt op griezelen in de traditionele zin van het woord, kan echter wellicht beter verder kijken. Dit is een hommage aan de stomme film van Murnau en het tempo ligt soms laag. Voor de filmliefhebbers die dat niet afschrikt, is Herzogs Nosferatu warm aanbevolen.

4*

King Kong (1933) FW => 5 Pt (Totaal 55)

De remake uit 2005 vond ik super en ook al was het verhaal al gekend had ik deze originele King Kong nog niet gezien.

Een vergelijking met de remake zou vrij oneerlijk zijn gezien de huidige technologie en dus verwachtte ik er niet al teveel van. Echter was ik zeker positief verrast over de mooie uitwerking van het verhaal in die tijd.

De nogal 'korte' speelduur laat het vrij volumineus verhaal redelijk vlot lopen, de sfeerschepping, mede door de zwart/wit beelden, is sterk en technisch gezien vond ik de afwerking tijdens de memorabele momenten op het eiland en in New York, zelfs voor de huidige tijd, best goed meevallen. En natuurlijk doet een prachtige Fray May bij dit eindresultaat een grote duit in het zakje ?

Martyrs (2015) FTV ( 2 punten) - 5/7/16 - totaal 9 punten

In 2010 heb ik de Franse versie gezien, deze vond ik één van de betere horrorfilms ooit. Zeer bruut en spannend! Nu is er deze Amerikaanse versie met Spencer van populaire tienerreeks Pretty Little Liars in de hoofdrol. Deze moest ik checken. Film is zeker niet slecht, maar kan nergens aan het origineel tippen. Troian Bellisario zit goed in haar rol, zowel als wraakneemster als slachtoffer. Film mocht iets bruter zijn zoals het origineel.

3 sterren

#18 Scars of Dracula (1970) 3* - FTV - 3 punten - 5 juli 2016 - Totaal 68+3= 71 punten




Dracula zweert wraak omdat zijn kasteel in brand is gestoken. Dit uit zich in een bloedbad in de kerk. Een behoorlijke dosis bloedvergieten in vergelijking met eerdere Hammer films, en daarmee ook de meest bloederige. De sfeer is als vanouds en Christopher Lee speelt zijn rol zoals altijd erg sterk. De film speelt zich bijna de gehele film af in het kasteel. De manier waarop Paul aan de muur is opgehangen is weer een stapje verder qua geweld in deze reeks. En ook wel een stap die ik zeer kon waarderen. Minder vond ik de vleermuizen, die inmiddels qua effecten gigantisch door de tijd zijn ingehaald. Scars of Dracula is weer een stap omhoog na het zeer matige Taste the Blood of Dracula.

#19 Dracula A.D. 1972 (1972) 1,5* - FTV - 3 punten - 5 juli 2016 - Totaal 71+3= 74 punten

Terwijl je in het begin nog een worsteling tussen van Helsing en Dracula ziet, is de volgende scene....een auto. Hier zit het probleem van de film. Het verhaal is ontzettend matig. De film speelt zich af in het 'hedendaagse' Londen in het jaar 1972. De film is de goede sfeer van de vorige delen daarmee ook volledig kwijt en het is totaal niet spannend. Het is dat Christopher Lee als Dracula en Peter Cushing als van Helsing nog sterk hun rollen vertolken, want dit is wat eigenlijk nog het meeste er bovenuit springt. Dracula houd zich vooral schuil en loopt niet rond door Londen. Misschien had dat juist wel leuker geweest. Hoe dan ook, resultaat is voor mij het minste uit deze reeks.

FTV - The Neon Demon (2016) - 2 punten - 5 juli 2016

http://cdn.konbini.com/wp-content/blogs.dir/3/files/2016/05/the-neon-demon-bw-810x540.jpg

Weer-ga-loos!

Het sterkste punt van de film is uiteraard het audiovisuele aspect. Mensen die zich daar niet toe aangetrokken voelen, zullen zich hier helaas niet echt voor geroepen voelen. Maar een film bestaat nog altijd voornamelijk uit beeld, en dus moet er voor het oog ook wel wat lust zijn. Regisseur Refn heeft bewezen dat in de mot te hebben, en besteedt daar dan ook telkens veel aandacht aan, wat al te zien is aan zijn al uiterst indrukwekkend oeuvre. Iedere scene slaagt er steeds in om te overtuigen, en wordt dan weer later in de film overtroffen door een andere scene. Van de eerste scene tot de laatste scene, allemaal kunnen ze overtuigen. Het helpt natuurlijk ook dat het modellenthema zich hiervoor uitstekend toe leent.

Dat modellenthema is bovendien goed in kaart gebracht door emoties die gepaard gaan met deze film goed in beeld te brengen. De sfeer van afgunst valt quasi een hele film te voelen, en zorgt voor een dreigende en enge gloed op de film, die ondanks dat hij het horrorlabel draagt voor diezelfde fans weinig om het lijf zal hebben. De modellen worden uitstekend belichaamt door de actrices, waar zeker Elle Fanning de rol van Jesse uitstekend speelt, gezien ze ook op een perfecte manier weet om te gaan met de lust van de kijker. Met de andere aspecten van de film zat het ook verder wel goed.

Refn toont aan dat hij net zoals de modellenwereld van hun modellen verlangen naar perfectie tevens ook naar het volmaakte streeft. Deze prent is dan ook een lust voor het oog. De zeer hoge verwachtingen zijn meer dan ingelost, en ik moet zelfs toegeven dat ik hem gewoon beter vind dan Drive, gezien hij die film op quasi alles overtreft of evenaart, behalve qua muziek en acteerprestaties (hoewel geen enkele film daar eigenlijk in slaagt gezien die bij Drive op een ongekend niveau liggen). Woorden schieten tekort om deze film te beschrijven. Instant five by far!

The Incredible Torture Show (1976) - FTV - 6 juli 2016 - 3 punten (22 films - 78 punten)

http://gingernutsofhorror.com/uploads/3/4/5/1/34519054/7483410_orig.jpg

Tja, wat kan ik hiervan zeggen? Voor de echte liefhebbers van torture is dit wellicht iets te komisch. Maar ik ben geen liefhebber van folter horror en zal het wellicht nooit worden. Ik zou het eerder exploitation noemen omdat er erg veel vrouwelijk naakt in voor komt nog meer dan folteringen. Daarnaast ook elementen van BDSM en kannibalisme. Het verhaal stelt weinig voor en de karakters zijn navenant met als enige lichtpunten Seamus O'Brien als de sadistische theatereigenaar Sardu (hij zou een broer van Vincent Price kunnen zijn) en zijn hulpje de dwerg Ralphus (Luis De Jesus) die zelfs nog erger is. Leuk voor een keer al duurde het me toch allemaal een beetje te lang.

Ha, TornadoEF5 is wakker geschoten

Nou dat treft, want dan kan ik wat indutten.

Nou ja indutten, ik ga een weekje naar Praag. Andere vormen van cultuur snuiven en vermoedelijk copieuze hoeveelheden bier verorberen. Ik zal zelfs daar vast wel één of 2 films zien, maar de horror challenge gaat even op een laag pitje...

Dat betekent dat joolstein me definitief voorbij gaat denk ik. En wellicht ook dat Gang_Star en alexspyforever me voorbij sneaken. Ach ja. You booze, you loose...

08. Green Room 2015 - FTV - 2 punten - 6 juli 2016 (totaal 22 punten)

Prima film weer van Saulnier. Film kent een goede rustige opbouw en laat even op zich wachten voor het echt losgaat. Door het redelijk realistische spel en gegeven komt het best hard aan wanneer de horror begint. Het kat en muis spelletje zelf vond ik dan weer iets minder goed tot zijn recht komen en er worden behoorlijk wat onlogische beslissingen genomen door beide partijen. De manier van handelen van een aantal personages bleef wat vreemd en naar het einde iets teveel toevalligheden. Visueel prima verzorgt en leuk om redelijk veel bekende koppen in een film als deze te zien.

House of Dracula (1945) - FTV - 4 punten - 6 juli 2016 (13 films, 57 punten)
http://hollywoodmetal.com/wp-content/uploads/2014/11/House_of_Dracula_movie_poster.jpg
Niet veel beter dan Kenton's 'House of Frankenstein', waarin hij een soortgelijk iets probeerde, maar dan met het accent iets meer op Frankenstein.
John Carradine komt deze keer iets beter uit de verf als Dracula, maar echt een topprestatie levert hij nog steeds niet. Naar mijn mening word hij nog steeds voorbijgestreefd door de andere Universal acteurs Bela Lugosi en Lon Chaney.
Onslow Stevens speelt dan nog wel een redelijke dubbelrol als Edlemann, maar Lon Chaney gaat er weer met de trofee voor 'beste rol' vandoor, want zelfs in een matige film als deze zet hij weer zijn beste beentje voor als de getormenteerde Talbot/Wolf Man.
Het combineren van al die verschillende horror figuren lijkt gewoon niet goed te werken, zo komt Dracula wat vluchtig heen en weer en de hunchback zuster Nina krijgt al helemaal weinig aandacht. Daarnaast geeft het monster van Frankenstein ook maar weinig meerwaarde en valt het einde met hem dan ook wat tegen.
De moord op Siegfried en de nasleep daarvan is het hoogtepunt van de film. Grappig hoe heel het dorp opgetrommeld word na de aanval.
Deze keer voelt het einde ook wat afgeraffeld en wat mij betreft had Kenton hier best wat meer tijd in mogen stoppen. Hij zal het echter zo best hebben gevonden.
Na deze derde Kenton Universal kan ik zeggen dat ik geen liefhebber ben van zijn bijdrages. Ze zijn allemaal wat 'teveel van het goeie' als je het mij vraagt.
2*

The Reptile (1966) - FTV - 6 juli 2016 - 4 punten (23 films - 82 punten)

http://wrongsideoftheart.com/wp-content/gallery/posters-r/reptile_poster_03.jpg

Nu is dit geen slechte film, best sfeervol maar oh zo traag en er gebeurt toch maar weinig interessant om anderhalf uur lang de aandacht bij te houden. Het was mij al heel snel duidelijk wie de mysterieuze moordenaar was en op welke manier. Ik was niet erg onder de indruk van het reptielmens. Ik heb jaren 50 films gezien met veel beter uitziende monsters. Gezien de omgeving (oude herenhuizen, Victoriaans tijdperk) was het misschien interessanter geweest om voor een haunted house film te gaan in plaats van een sci-fi met zo een armzalig verhaaltje dat maar niet op dreef noch spannend wil worden.

Severed Ties (1992) - FTV - 6 juli - 3 punten (8 films - 25 punten)

http://36.media.tumblr.com/ef641fb4ab3367de2963e5167ff5f845/tumblr_nwjajlECFj1tbcweeo1_500.png

Elke Sommer in deze film verbaast me nog niet echt, maar Oliver Reed zat hier wel in een hele heftige dip in zijn carrière. Verder is dit een hele aardige variant op Re-Animator en ook aan de eerste films van Frank Henenlotter (Basket Case, Brain Damage) doet het wel denken.

Jammer van de wat goedkope looks en een stel vervelende bijrollen, maar de losgeslagen armen maken wel het één en ander goed.

3*