Neo-realisme (en wat er al dan niet bijhoort)

Tja, daar heb ik allemaal al op gereageerd.... Heb daar ook niets meer aan toe te voegen.... lees het nog maar eens goed na... Hoewel je onder de definitie zoals in het stuk van Bungel wel iets meer ruimte hebt, blijf ik erbij dat ik ook die definities nauwelijks terug zie in het werk van Mann en de naturelle acteerstijl en handheld camerawerk niet zie als iets dat typisch Neo realistisch is. Het neo realisme kent nogal wat meer spelregels.

Maar als je het zo ver wilt oprekken als nodig, heb je gelijk en zijn films als Jaws en Avatar ook onder het neo realisme te scharen..... eigenlijk alle films met een handheld camera of naturel acteerende acteur wel.

Je hebt hier helemaal maar ook helemaal niets ontkracht!

EPIC FAIL

Like many of Jia's works, Still Life pacing is stately but slow. Unlike his earlier works, notably Platform, Jia's camerawork in Still Life is constantly on the move, panning across men and vistas. Indeed, slow pans of men and landscapes marks the film's primary visual style. Shelly Kraicer notes how the slow, lingering cameras create tableaux of both bodies ("male, copiously presented, and frequently half nude") and landscapes ("long, slow, 180-degree pans that turn vast fields of rubble, waste, and half-decayed, soon-to-be demolished buildings into epic tableaux"). This visual trope has drawn references to the Italian master Michelangelo Antonioni and many of his works about urban displacement. Manohla Dargis drew a connection between Jia and Antonioni in regards to the opening shot, wherein the camera pans slowly across a long boat full of passengers; she writes, "In Still Life [Jia] uses human bodies as moving space, to borrow Michelangelo Antonioni's peerless phrase, but with enormous tenderness." She continued: "Antonioni's influence on Mr. Jia is pronounced, evident in the younger filmmaker's manipulation of real time and the ways he expresses his ideas with images rather than through dialogue and narrative." David Denby of The New Yorker, meanwhile also made the Antonioni connection in reference to the film's story, wherein "Inanition and mere things have overwhelmed the human presence, as in one of Antonioni's empty urban landscapes.""

Still Life (2006 film) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Volgens deze definitie wel

Italian neorealism - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

en volgens deze niet...

http://en.wikipedia.org/wiki/Neorealism_(art)

PS. Je caps lock staat weer aan.

The neorealists were heavily influenced by French poetic realism. Both Antonioni and Visconti had worked closely with Jean Renoir.

Italian neorealism - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

EPIC FAIL

Italian neorealism - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Waar staat hij dan? (Dat hij met Jean Renoir werkte maakt hem nog geen neo-realist, mogelijk dat hij het was voor zijn carriere, maar zijn speelfilms blijven onvernoemt.)

Significant works

Precursors and influences

The works of Giovanni Verga

Poetic realism

1860 (Alessandro Blasetti, 1934)

An Inn in Tokyo (Yasujirō Ozu, 1935)

Toni (Jean Renoir, 1935)

La nave bianca (Roberto Rossellini, 1941)

Aniki-Bóbó (Manoel de Oliveira, 1942)

Cristo si è fermato a Eboli (novel, Carlo Levi, 1947)

Ossessione (Luchino Visconti, 1943)

Ladris De Biciclette (The Bicycle Theif) ([[Vittorio De Sica, 1948)

Main works

Roma, città aperta (Roberto Rossellini, 1945)

Sciuscià (Vittorio De Sica, 1946)

Paisà (Roberto Rossellini, 1946)

Germania, anno zero (Roberto Rossellini, 1948)

Ladri di biciclette (Vittorio De Sica, 1948)

La terra trema (Luchino Visconti, 1948)

Bitter Rice (Giuseppe De Santis, 1949)

Stromboli (Roberto Rossellini, 1950)

Bellissima (Luchino Visconti, 1951)

Umberto D. (Vittorio De Sica, 1952) %u2014 filmed in 1951, but released in 1952. Many film historians date the end of the Neorealist movement with the public attacks on the film.[1]

La strada (Federico Fellini, 1954)

Major figures

Vittorio De Sica

Federico Fellini

Roberto Rossellini

Luchino Visconti

Cesare Zavattini

Maar mogelijk valt hij er wel onder als je deze, minder enge definitie hanteert.

http://en.wikipedia.org/wiki/Neorealism_(art)

Alhoewel die weer doorverwijst naar bovenstaande link.

Weet ik veel. Er zijn veel meer neorealistische films gemaakt dan wat er hier staat. Hier wordt echt niet alles genoemd.

Denk je echt dat er maar zo'n 20-tal neorealistisch films gemaakt zijn? Er zijn duizenden neorealistische films gemaakt...

Zal best, maar ik kan er niets over vinden mbt Antonioni. Als ik Antonioni en neo realism google kom ik op geen enkele bron die hem als echte neo realist aanmerkt. Wel dat hij uit dezelfde scene komt en met de grondleggers gewerkt heeft, maar zijn eigen oeuvre gaat direct een andere richting uit.... Een aantal 'randvoorwaarden' laat hij schieten. Wat ik van hem gezien heb, vind ik er ook veel gestileerder uit zien, staat wat mij betreft net zo ver van realisme als het werk van Mann. Ik zie wel bepaalde kenmerkjes, maar die worden compleet overschaduwd door zaken die er loodrecht op staan.

Antonioni

Een andere belangrijke regisseur in de tijd van Italiaans Neorealisme was Antonioni.

Hij heeft erg veel films gemaakt in de periode van het Italiaans Neorealisme. Veel meer dan als je kijkt naar bijvoorbeeld Fellini. Zijn films zijn in het begin bijna meer een registratie/ documentaire van het harde arbeidersleven in Italië, dan is er een periode van onvindbare films en daarna zijn het opeens speelfilms van duidelijk meer welgestelde mensen. Zijn films gingen in tegenstelling tot de Neorealisten uit zijn tijd ook vaker over de elite en de bourgeois.

Michelangelo Antonioni leefde van 1912 tot 2007. hij was naast filmregisseur ook filmschrijver en kunstschilder.

Hij begon zijn filmcariere als tekstschrijver bij Roberto Rossellini’s film “Un Pilota Ritorna”.

Zijn eerste echte speelfilm was “Cronaca di un Amore”. Daar onderzocht Antonioni meer de aspecten van de middenklassers uit Italië na de oorlog. De film gaat over de strubbelingen binnen een huwelijk als een wantrouwende fabriekeigenaar zijn vrouw Paola laat bespioneren door een detective. Hij wil uitzoeken wat het verleden van Paola’s liefdeleven was. hier komt hij in contact met Guido, een voormalig liefje van Paola, en komt erachter dat deze relatie al lang over is. De fabriekeigenaar sterft uiteindelijk. Wat Antonioni over deze film en de neorealistische periode te zeggen had, was dat de realiteit na de oorlog al zo pijnlijk en direct was, dat hij een tegenhanger daarvoor wilde creeëren. De realiteit was voor Antonioni wederom weer genormaliseerd en vond het interessanter om te onderzoeken wat er nog over was in de menselijke karakters van hun vorige ervaringen.

Bron: Italiaans neorealisme

Sorry, meneer Bungel, de door u geciteerde tekst is naar mijn mening niet juist. Een van de problemen met het neo-realisme is dat de op het internet circulerende teksten niet afkomstig zijn van Italiaanse deskundigen, maar van Amerikanen, Engelsen of Nederlanders, die teksten van anderen naar eigen inzicht bewerkt hebben.

Het Italiaans neorealisme bestond van 1943 tot 1953. Voor zover mij bekend heeft Antonioni niet "erg veel "films gemaakt in die periode. Wel enkele documentaires die je met enige fantasie tot het neorealisme zou kunnen rekenen, en 3 of 4 speelfilms, die ik niet neorealistisch zou willen noemen.

.

Zijn eerste speelfilm " Cronaca di un amore" (1950) was verhaaltechnisch een variatie op het boek "The postman always rings twice" van James M. Cain. De sociale omstandigheden van de hoofdpersonen zijn in deze film m.i ondergeschikt aan hun psychologische toestand en handelen. Om die reden zou ik het geen neorealistische film willen noemen.(Overigens is de essentie van de film niet juist weergegeven in het geciteerde internetstuk. Heeft de schrijfster de film wel gezien?)

In zijn latere werken lijkt A. ook meer aandacht te hebben voor psychologische en verhaaltechnische aspecten van zijn films.

Hiermee zoekt hij aansluiting bij de internationale cinema.

In de voorgaande discussie wordt zelfs Il Grido (1957) een neorealistische film genoemd en daar is m.i. geen enkel bewijs voor. En daarom niet zinnig.

Een éénduidig neorealisme bestaat eigenlijk niet, maar ik waag toch een poging. Het neorealisme wilde het werkelijke leven als onderwerp nemen, geen verzonnen werkelijkhied creëren. Vaak speelden de sociale omstandigheden van de hoofdpersonen een rol. Niet zelden is een neorealistische film een sociale aanklacht.

Maar het neorealisme had ook een regionalistisch trekje. Men was op zoek naar het streekeigene en de essentie van het Italiaanse leven.

Dit laatste, volgens mij belangrijke, motief komt in Il Grido zeker niet voor. Drie van de vier hoofdpersonen waren buitenlanders. Het was dus beslist niet de bedoeling om een specifiek Italiaanse sfeer weer te geven. Daarbij moeten we vaststellen dat Il Grido de psychische toestand van de mannelijke hoofdpersoon als onderwerp heeft. Het is dus een psychologische film. Ik ken eigenlijk geen psychologische, neorealistiche film. Het desolate Noorditaliaanse landschap dient als spiegel van de mentale toestand van de hoofdpersoon.

Samenvattend: ik ben geneigd om Reinbo gelijk te geven.

Ik ben zelf geneigd om hier de middenweg te zoeken. 'Il vangelo secondo Matteo' van Pasolini heeft bv. een religieus onderwerp, is van na 1953, maar daarnaast toch ook erg veel neorealistische kenmerken. Het hangt er misschien wat van af hoe streng je de maatstaven wilt hanteren?

Voor wat betreft de link(s): Het was vooral bedoeld als materiaal om eens te lezen, niet om aan te voeren als absolute waarheid. Ik heb ook al gesteld dat ik nog maar weinig weet van het neorealisme en er eveneens nog niet veel van gezien heb.

Germania Anno Zero (1948) van Roberto Rossellini speelt zich in Berlijn af en is 110 % psychologisch ...

Inderdaad. Neo-realisme is toch niet Italiaans eigendom en de films hoeven zich toch ook niet daar af te spelen? Het is geen Parma-ham of Prosecco!

Eigenlijk vind ik films van Ken Loach en/of Mike Leigh ook wel onder het kopje neorealisme vallen. Net als de Apu-trilgie van Satyajit Ray, of enkele vroege films van Akira Kurosawa. Of 'Not One Less' van Zhang Yimou.

Bij het neorealisme is de vorm veel belangrijker dan de inhoud. Bij het neorealisme gaat de filmmaker 'onderzoekend' te werk. Door de onderzoekende manier van filmen, poogt hij de sfeer te schetsen of het beeld weer te geven van wat hij onderzoekt. En het moet zo authentiek mogelijk overkomen en op locatie geschoten zijn. Vandaar dat de meeste neorealisten voor de 'docu-stijl' kiezen, maar dat hoeft niet persé.

Een neorealist maakt dikwijls gebruik van de close-ups, hij zoomt vaak in, de montage in zijn films is abrupt en tegelijkertijd ook gepolijst.

Bij het neorealisme draait het, net als bij alle andere filmstijlen, om de techniek en niet om de inhoud.

De cineasten als Ken Loach en Abbas Kiarostami zijn neorealisten.

Twee quotes:

Een andere belangrijke regisseur in de tijd van Italiaans Neorealisme was Antonioni.

Zijn films gingen in tegenstelling tot de Neorealisten uit zijn tijd ook vaker over de elite en de bourgeois.

Lijkt me toch wel overduidelijk dat hij geen neo realist is, aangezien zijn films IN TEGENSTELLING TOT DE NEOREALISTEN UIT ZIJN TIJD...over iets anders gingen

Het gaat er niet om wat jij vind, maar hoe het gedefinieerd is. En een schilder 30 jaar na dato dezelfde stijl heeft als schilders uit de Cobra beweging, is geen lid van Cobra. En geen Cobra schilder

Het neo realisme weldegelijk begrenst tot Italie in de jaren na de oorlog. De Ken Loaches van deze wereld die daardoor geinspireerd en beinvloed zijn, maken realischtische films over eenzelfde zsoort onderwerpen. Je zou ze wellicht als post neo realisten kunnen benoemen, want dat Neo (NIEUWE) is er wel af na 50 jaar... (Hoewel de post neo realistische stroming al in de jaren 50 op gang kwam, dus wellicht moet de stroming nog anders benoemt worden.)

Maar kom maar op met de literaturur die Antonioni wel Neo Realist noemt of Zang Yimou en co. Wat mij betreft is neo realisme dus wel Parma Ham of Champagne.

http://bad-exhale.com/Writings/Neo-Realism.pdf

The cinema of Ken Loach: art in the ... - Google Boeken - books.google.nl

Het neorealisme is geen filmGENOOTSCHAP, maar een filmSTIJL. Denk aan het expressionisme, het surrealisme etc..

Lees jij ook wat je vind, de stijl van Loach wordt Realism genoemd, en er wordt gesteld dat die veel overeenokomten heeft met de Italiaanse stroming het neo realsim.... Er staat dus nergens dat Loach een neo realist is....

Relevantie van het andere artikel ontgaat mij.

PS: Tegenwoordig heet het Sociaal realisme, ook wel gewoon kort realism genoemd.

Zie Ken Loach - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

xgogax wrote:

(quote)

Wat een ONZIN!

Het neorealisme is geen filmGENOOTSCHAP, maar een filmSTIJL. Denk aan het expressionisme, het surrealisme etc..

Neo realisme is wel een stroming met een beperkte locatie en tijdsspanne. Waar denk je dat NEO voor staat. En hoe lang blijft zoiets nu NEO. Op een goed moment wordt NEO: OUD.

Maar zolang jij je niet wil confirmeren aan de algemeen geldende definitie, houdt elke discussie een beetje op, dan kan je ook gaan roepen dat gras blauw is.

Feit blijft dat het je nog geen enkele keer gelukt is een gerenommeerde bron te vinden die Antonioni (in zijn actieve periode) wel tot de neo realsiten rekend

Het is toch ook niet zo belangrijk waar en wanneer het poëtische realisme, surrealisme, kubisme, Dadaïsme, expressionisme of de abstracte kunst ontstaan is?

Kunst is universeel. Kent geen rassen, kent geen grenzen. Dat is het mooie aan KUNST. Kunst is van iedereen.

Maw, film is geen kunst.

O, ik hou me aan de definitie, en nu ben ik ineens een mierenneuker.....

Is het misschien een goed idee om een scheidsrechter in te schakelen bij deze discussie?

Het ligt dan voor de hand dat moderator 'Neo' die taak gaat vervullen.

Alleen de films die hij als écht neo-realistisch betiteld komen dan officieel in die categorie terecht hier...

P.S.

(ik solliciteer niet naar een ban)

"The neorealists were heavily influenced by French poetic realism. Both Antonioni and Visconti had worked closely with Jean Renoir."

en

"Similarly, Antonioni's Red Desert and Blow-up take the neo-realist trappings and internalize them in the suffering and search for knowledge brought out by Italy's post-war economic and political climate."

Italian neorealism - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Waarom wordt Antonioni hier überhaupt (meerdere malen) genoemd als hij geen neorealist is / was?