Zomergasten (+Wintergasten)

Vond het een erg prettig gesprek. Erg interessant ook hoe hij de muziek op alle gebieden uitlegde en ook nog eens zo dat ik het bleef begrijpen. Vrienten is een fijne verteller en een positief ingesteld mens. Leyers liet genoeg stiltes vallen, zodat Vrienten zijn verhalen goed kon afmaken. Sowieso een fijne interviewer wat ik er vanavond van zag. Benieuwd naar de volgende gast.

Vond het eindelijk weer eens een prettige Zomergasten met de gast op de voorgrond en de tafelheer niet al te nadrukkelijk (al te sturend) aanwezig.

Ik sluit mij graag aan bij de meningen van moviemafketel en BASWAS.

Bovendien zaten er een aardig aantal items in deze uitzending die in mijn straatje passen

Nou, een aflevering met 2 uitersten. De eerste helft komt maar niet op gang en het belooft daadwerkelijk een snorefest van jewelste te worden. Plots is er daar (gelukkig) een ommekeer, wanneer de fragmenten eindelijk gaan over de onderwerpen die Vrienten liggen (en niet het verplichte en saaie 'toen ik jong was' historische gedeelte): geluid, poëzie en muziek.

Vrienten is tevens zo aardig om plotsklaps (met een wedervraag) de vuurdoop van de zenuwachtige zuiderbuur om te toveren in een gelijkwaardig, prettig en onderhoudend gesprek tussen twee mannen/muzikanten. Het compleet verneukte begin (waar Vrienten Leyers al snel op z'n nummer zet waar Leyers niet mee overweg wist) wordt zodoende snel verleden tijd. Gelukkig maar...

Vooral eens met Mug. Het begin was moeizaam en niet al te boeiend, maar het werd alsnog erg fijn.

Ik heb slechts kleine stukjes gezien en hoop de herhaling zaterdag(?) mee te pikken. Zijn 'kritiek' bij dat fragment met Berry en die Stones gitarist vond ik in ieder geval kant noch wal raken, helemaal als je daarna aangeeft zelf je confrontaties 'op te lossen' met een wandeling...

Vond het een beetje wisselvallig. Heb het niet afgekeken, vanwege vermoeidheid, maar het werd wel interessanter naarmate de avond vorderde. Misschien zaterdag nog een stukje meepikken.

Henny Vrienten is nogal saai wat ik ervan meekreeg in eerdere interviews – dat werd bevestigd. Hij haakte niet in op kwinkslagen van de presentator en liet zich niet verleiden tot (meer komische) zijsporen. Dat kwam de chemie niet ten goede, want Leyers kon vervolgens niet schakelen naar een meer natuurlijke overgang in het gesprek en fragmenten en dat leidde soms toch nogal onwennige introducties.

Toch ging het naarmate de avond vorderde en meer in Vrienten’s eigen interesses kwamen (geluid, poëzie) tot wat meer een los en open gesprek. Als het zo blijft dit seizoen verder prima denk ik.

Verder was Vrienten niet consequent maar dat gaf hij zelf gelukkig meermaals aan. Hij heeft zich zelf toch ook wel bezondigd aan slechtere meer Hollywoodiaanse ‘filmscores’ en hij gaf nu aan meer atonaal te willen zien en dat er weinig durf was . Ik kreeg echter niet de indruk dat hij zijn ogen en oren ooit iets van buiten Hollywood hebben gezien/gehoord anders had hij toch wel met betere voorbeelden kunnen komen. Er zijn in de jaren 60 talloze samoeraifilms gemaakt met atonale Toru Takemitsu muziek, om maar eens wat te noemen. Toch geen kleine naam, maar als je niet verder komt dan Morricone dan heb je toch een blinde vlek. Ga dan ook niet zitten zeuren als je geen volledig referentiebeeld hebt. Opvallend genoeg gaf hij aan bij poëzie wel altijd verder te willen verkennen omdat op basis van 1 waarneming geen goed oordeel te geven was. Niet consequent dus zoalsh ij aangaf. Hij gaf óók aan eigenlijk geen filmmuziek meer te maken (terwijl filmcomponist nota bene de eerste credit was die Leyers hem bij de introductie meegaf) en blijkbaar ligt zijn hart daar ook helemaal niet zo.

En zo kwam het bij de onderwerpen geluiden (die Inuïet-vrouwen ) en poëzie toch nog best wel weer goed.

Eventueel ook nog te (her)bekijken op Uitzending gemist.

Maar dat was wel bekend neem ik aan (retorisch)

Zomergasten: Henny Vrienten - Uitzending Gemist - uitzendinggemist.nl

Wow, dit jaar dus wel op uitzendinggemist te bekijken. Wat fijn! Komende zondag bevoorbeeld ga ik al missen (nu niet dus!).

Dat ging dan ook over de manier waarop Chuck Berry met Keith Richards omging, en dat je zo niet met elkaar zou moeten omgaan - als muzikanten. Zeker niet gezien het feit dat het fragment ging over de voorbereidingen voor de 60ste verjaardag van Chuck Berry, en omdat Keith zo aardig was om deel te nemen aan een gelegenheidsband ter ere van Chuck's verjaardag...

Kritiek van Henny Vrienten vond ik in dit verband wel degelijk gegrond, en ook terecht. Zo moet je als muzikant niet met anderen omgaan, en al helemáál niet als ze deelnemen aan een project ter ere van jou... toch?

Begin ging inderdaad wat moeizaam, en Vrienten kwam niet helemaal uit de verf, had ik de indruk. Met oneliners als "ik geloof niet, dus ik ben geen gelovige" of iets dergelijks, en nog wat van die vreemde oneliners.

Maar daarna kwamen beide heren er beter in, en werd het toch interessanter. Goed!

Even een vraagje: Hoe kijken jullie eigenlijk naar Zomergasten? Zijn jullie geïnteresseerd in de persoon achter de gast en willen jullie de gast leren kennen en begrijpen aan de hand van de fragmenten die hij/zij uitkiest of hopen jullie dat de gast jullie interessante fragmenten voorschotelt, zodat jij een interessante avond hebt en doet de persoon achter de gast er minder toe. Dat vroeg ik me ineens af na het lezen van de recensies over de aflevering van gisteren.

Ik zelf zie de fragmenten 'slechts' als instrument namelijk en ben geïnteresseerd in de persoon.

Wat ik gisteren af en toe jammer vond is dat Henny Vrienten vaak uitgebreid de ruimte gaf aan Jan Leyers om te reageren op zijn verhaal (aankijken, pauze tijdens spreken, enz), maar hij pakte dit vaak niet op, waardoor er een stilte viel en Leyers heel abrupt en ongemakkelijk doorging naar het volgende fragment. Hij had er veel meer uit kunnen halen dan hij nu deed. Ook sloot hij niet altijd goed aan bij Vrienten, waardoor er wat spraakverwarring ontstond en het gesprek doodviel ("niet de kers maar wel de taart" bijvoorbeeld). Ik heb me overall goed vermaakt gisteren, maar ik ben door mijn verliefdheid dan ook bevooroordeeld ten aanzien van Henny Vrienten.

Ik kijk erg uit naar volgende week met Micha Wertheim.

Zoals Hennie Vrienten daarna vertelde hoe Chuck zich ten opzichte van bv (tijdelijke) bandleden gedroeg, dat is toch ook niet echt sociaal of empathisch te noemen.

Moet je dan altijd grenzeloos rekening houden met het wispelturige karakter of een heavy achtergrond van een artiest?

Je kan natuurlijk tevoren kijken of het wel klikt. Blijkt iemand dan dermate onhandelbaar, begin er dan gewoon niet aan, óf klaag niet als het moeilijk wordt (wat Vrienten dan eigenlijk plaatsvervangend deed). Wat ík zag, is dat Berry door Richards bij die repetitie een beetje weggezet werd alsof Berry enkel een ondergeschikte rol mocht spelen - dan is er van eren volgens mij geen sprake... (maar mogelijk is er indertijd veel gebeurd - over en weer - dat niet precies meer is na te gaan)

ik weet niet precies wat mijn ideeen hierover zijn, maar uiteindelijk denk ik dat het me toch wel echt om de fragmenten gaat. Uiteraard hoe de gast deze interpreteerd, waarom het raakt of mooi of interessant is, en dan is het misschien wel des te interessanter als het fragmenten en duidingen zijn die ik niet direct zelf zou kiezen (als de gast het tenminste goed weet over te brengen, dat zijn dan vaak wel de mooiste momenten)

Maar ik hoef dus niet persé de hele levenswandel van iemand te leren kennen en dat gebeurtenissen uit het verleden alle fragmenten gaan kleuren (vaak wordt dit geleid door de presentator, omdat de gast er misschien zelf niet eens op die manier bij stil gestaan had)... dat soort duiding is de laatste jaren meer in de picture komen te staan bij zomergasten (waarbij de fragmenten ook nog korter werden) en maakt het voor mij, misschien paradoxaal, soms wat oppervlakkiger dan je zou hopen...

Even inhakende op de botsing Chuck Berry - Keith Richards.

Ik ben zelf een bewonderaar van Berry's teksten (my ding-a-ling is daar geen goed voorbeeld van ) en heb veel gelezen en gezien betreffende de persoon Berry.

Uit al die berichten is mij nooit gebleken dat Berry ook maar iets sympathieks in zich heeft.

Iedereen die het over hem had wist wel iets onprettigs te melden betreffende de ontmoeting, of het werken met hem.

Tijdens een concert van voormalig Stones bassist Bill Wyman en zijn band The Rhythm Kings, dat ik niet zo lang geleden bijwoonde, zei Wyman dat de grootste teleurstelling van zijn leven de ontmoeting met zijn idool Chuck Berry was geweest...letterlijk : "the biggest asshole I ever met".

Hiermee wil ik overigens geen oordeel vellen over de situatie tijdens dat "eerbetoon" optreden.

Beide, ga er 'blanco' in en hoop interessante dingen te weten te komen, over de gast en/of over fragmenten. Het is eigenlijk ook met elkaar verbonden omdat hij/zij de fragmenten kiest en die situeert.

Gisteren vond ik het een aardig gesprek. Een paar interessante stukjes en visies maar niets dat me denk ik lang bij zal blijven. Leyers prima voor deze avond, en bij Vrienten vond ik het allemaal wat op de vlakte en eentonig, niet echt pakkend of met scherpe randjes.

Met drie uur televisie rondom 1 persoon/visie heb je bij sommigen wel de kans dat het zelf-vleierij gaat worden en bij Vrienten kreeg ik dat gevoel ook. Ben wel blij met zijn keuzefllm die ik anders nooit te zien had gekregen.

Ik heb zeker niet alle Zomergasten gezien maar als ik zo nadenk is een van de weinige die me écht bij is gebleven die met Hafid Bouazza in 2003, wat een uitzending.

Vrienten is helemaal niet saai. Op en top muzikant, zeer onderlegd in en gepassioneerd over kunst, en tegelijk een heel gewone kerel die gelukkig is met vrouw en kinderen. Mooie combinatie.

Prima avond, Leyers uitstekend als presentator die vooral de gast laat praten, maar er soms wel even scherp inkomt (goeie vondst om op het einde met de songtekst van 'is dit alles' aan te komen).

Enige kritiekpuntje is dat er in het begin wat meer fragmenten getoond hadden mogen worden om de avond op gang te helpen.

@ Brix: ik heb het nog eens bekeken, maar ik vind dat Berry hier zelfs nog geduldig is met Richards. Ook wat Vrienten nadien zegt over Berry (''Nu gaan we roddelen!'') duidt op een eigenzinnig figuur, maar niet per se een klootzak. Wat er zich aan verhalen de ronde doet, vind ik dan minder zeggen dan een stukje film waarin you can see for yourself.

@Meneer Bungel

Eerlijk gezegd viel die "botsing"mij ook nog mee nu ik hem terugzag (na lange tijd)

Ik had 'm heviger in herinnering.

Berry en Richards lijken langs elkaar heen te praten.

Richards heeft het over het geluid van Berry , zoals dat op de film komt te staan.

Berry heeft het over zijn sound ter plekke, en lijkt niet goed te kunnen, of willen, vatten dat een aanpassing nodig is voor de filmopnamen.

Hij lijkt e.e.a. eerder te zien als een aanval op hemzelf, en gaat op zijn strepen staan.

Dus in feite zou ik over die situatie niet willen oordelen.

Dat Berry zonder voorbereiding (lees repetitie) naar optredens komt, en met vaak heel slechte bands speelt, vind ik erger.

Hij haalt daarmee zijn eigen niveau ook naar beneden.

Ik heb heel wat tenenkrommende optredens op film gezien, waarbij ik dan dacht: is dát de Chuck Berry waarvoor ik zoveel bewondering had?

Het lijkt daarbij vaak alsof hij nauwelijks zijn eigen nummers nog uit zijn gitaar kan persen.

Echt genant wat hij daar presteerde.

Maar hij is blijkbaar altijd al vooral in the money geïnteresseerd geweest.

In de film 'Cadillac Records' komt hij er ook niet zo best vanaf

Maar dat is uiteraard alleen maar een film.

Heel vreemd vind ik dat Berry zichzelf als een bluesmuzikant ziet.

Dat gaf hij meer dan eens te kennen.

Dat kan ik helemaal niet rijmen.

Oké hij speelde enkele blues songs, en niet eens best.

Maar verder?

Ook Ike Turner noemde zichzelf vaker zo, en die deed tenminste nog ooit wel wat sessiewerk voor echte Bluesmuzikanten (nu met een hoofdletter geschreven)

Maar nu ben ik wel heel ver off-topic geraakt, dus eindje

Het is toch best on-topic nog (en ik vind het wel interessant). Dat Berry in de praktijk zó erg bezig was, wist ik dan weer niet - ik ben afgegaan op dit fragment, maar op een gegeven moment moet je zo'n man dan ook maar niet meer gaan boeken... Er zal verder inderdaad ruimte zijn voor meer nuances, maar ik keek er gewoon wat vreemd tegenaan als keuze van Vrienten, die dan zelf ook bepaald geen ster blijkt te zijn bij confrontaties (meer de passive-aggressive aanpak, lijkt het wel), oftewel goed met elkaar omgaan als muzikanten.

Op die manier leer je de gast doorgaans wel een beetje kennen. Echter diens/dier hele levensgeschiedenis en persoonlijkheid hoeven mij niet per se duidelijk te worden; ik heb met name een hekel aan pscychologie van de koude grond zoals bedreven door veel interviewers.

Het is dan wel aan de gast om enige variatie aan te brengen in de onderwerpen van de fragmenten, voor drie uur is een one-issue Zomergasten te lang. Zo herinner ik me zomergast Trudy Dehue die vrijwel louter 'depressie' als onderwerp had...of was het Christine van Broeckhoven over 'Alzheimer'? En socioloog Willem Schinkel. Wellicht een gevaar dat vooral voor wetenschappers op de loer ligt.

Nu had Vrienten met zijn (film)geluiden ook enige neiging naar eenzijdigheid, maar niet in een mate die me stoorde.

Nog even over Chuck Berry...

Ik ben zelf een enorme Stonesfan en uiteraard heb ik deze film ook op dvd.

Eigenlijk is het fragment langer en sowieso de situatie duurde ook veel langer, wat Berry de hele tijd deed is Richards telkens weer laten stoppen en zeggen dat hij het verkeerd speelde (Richards speelde dit nr bij de Stones al een jaar of 25), dit ging zo een hele middag door.

Richards was de muzikaalleider voor het jubileumconcert, maar werd constant gefrustreerd door Berry. Het schijnt zelfs zo erg te zijn, dat men grote stukken, zo niet het gehele concert, opnieuw naderhand heeft ingespeeld, omdat Berry het hele concert telkens zijn versterker bij stelde, om zijn gitaar steeds harder te laten klinken en zich ook totaal niet hield aan de afspraken, hoe een nr ingezet en begonnen werd en uberhaupt gespeeld zou worden. Het leek er op of hij expres het wilde verpesten. Ik geloof dat ze hem stiekem toen uit hebben gezet.

Richards wilde Berry nu eindelijk een goede band geven om mee op te treden, met medewerking van mensen als Robert Cray, Eric Clapton en Keef zelf en uiteindelijk is dat ook gelukt, maar hij vond naderhand dat werken met Mick Jagger een eitje was in vergelijking met Berry.

Qua geld was het zelfs nog erger: zelfs de makers van dezelfde docu werden constant gechanteerd door Berry. Waren ze ergens naar toe gegaan om daar Berry te filmen, kwam ie niet opdagen en kregen ze na uren wachten een telefoontje dat hij eerst cash nog extra geld wilde, anders kwam hij niet meer. Wetende dat ze hem wel moesten betalen anders kon de docu niet worden afgemaakt, en dat gebeurde niet 1 keer, maar verschillende keren.

Dus nee, Berry is niet echt een leuk iemand om mee samen te werken en waarschijnlijk ligt dat toch eerder aan hem zelf dan aan al die andere mensen.

Keuzefilm van Wertheim is Wristcutters: A Love Story.

@ Het Berry-verhaal: dan is zo'n kort (en juist dít) fragment uitkiezen niet erg handig geweest. En je laten chanteren en beledigen (keer op keer kennelijk) om maar een docu over hem te kunnen maken... klinkt me dan ook weer een beetje vreemd in de oren. Net zoals Berry kennelijk in de praktijk vaak een &%#@!zak is, maar toch altijd maar op wonderlijke wijze door kan gaan met mensen beledigen en belazeren... tsja.

Aparte keuze, maar wel een zeer matige film..