The Wire

Ben je inmiddels voorbij. Bijna halverwege het derde seizoen, gaat hard nu. En twee is juist mijn favoriete seizoen, geweldige setting (maar daar zal jij het gezien je nieuwe woonplaats ongetwijfeld mee eens zijn ). De bouwsector had ik ook interessant gevonden.

Zojuist Seizoen 3 afgerond. Mooie scene van Kima zit daarin.
Door per ongeluk een spoiler te lezen hiero wist ik al van Stringer's dood helaas, maar om Johnny zo dood te zien liggen kwam wel ff als een kleine schok aan, ook al hebben we hem al een tijdje niet meer gezien.

Seizoen 3 is wel mijn minst favoriete seizoen gebleken. Ik heb te weinig gezien van The Bunk, Carv, Herc, Poot en Bodie. Poot zal ik denk ik nu helemaal niet meer tegenkomen.

@catdog: Poot komt nog wel een paar keer terug en ook nog met een leuke twist Ik zit er nu net naar te kijken en dat betekend helaas ook dat ik bijna door alle afleveringen heen ben...

Zo het zit er op... wat een geweldige 5 seizoenen... Ik bleef zelfs een beetje verdrietig achter na de laatste aflevering toen Ik dukie zag gebruiken... Het laat echt zien dat we in een cirkel leven. Michael die de plaats van Omar in neemt als slimme en niet eens zijn hart op de verkeerde plaats hebbende 'eerlijke' gangster en Dukie die de nieuwe Bubbs gaat worden. Uiteindelijk voor mij 1 van de beste series ooit, karakters die langzaam ontwikkelingen doormaken die je ziet groeien gedurende de 5 seizoenen.

Oke, mooi nieuws van Poot dan. Heb net Seizoen 4 gekocht, hopelijk krijg ik genoeg te zien van Bodie, Bubbles, Omar, McNulty, Bunk, Carv, Herc en Marlo. En hopelijk weer eens wat Pearlman- McNulty interactie.

Net als het seizoen een beetje minder weet te worden, weet The Wire de spanning altijd weer op te voeren. Bij 412 inmiddels, dus vanmiddag seizoen 4 afsluiten en dan morgen aan S5 beginnen.

Heb hem gisteren voor het eerst gezien. Had al gelijk wat medelijden met hem. Hele coole episode overigens. De nieuwe personages voegen weer veel toe! Balen van Fruit alleen. Had wel meer van hem willen zien.

Ik vond het echt jammer dat Bodie vermoord werd. Een van de leukste dealers die ertussen zit.

Seizoen 3 achter de rug. Weer erg onder de indruk. Ik probeer een paar dagen pauze te nemen voor ik verder ga met seizoen 4, als het lukt.

Lekker tempo sb. Maak je op voor het beste seizoen.

Bij 506 inmiddels, maar Seizoen 5 is het niet. Ik hou niet van verhaallijnen met leugens die alleen maar groter worden en er allerlei smoesjes verzonnen worden om het maar niet weg te geven. Ik hoop op een creatieve, goede afloop, maar dit is voor mij tot nu toe het minste seizoen. Carcetti is de enige acteur die acteert, de rest zit allemaal zo goed in hun rol, behalve Carcetti. Totaal kleurloze figuur.

Ben ik met je eens. Je hoort ook af en toe het Ierse accent van acteur Aidan Gillen er tussendoor glippen... Slordig vind ik dat.

Slordig of niet, echt een probleem is het niet. Gillen heeft gewoon net iets meer zaken om zich mee bezig te houden. Dat met de zogenaamde leugens vind ik helemaal geen zwaktebod, vind het juist erg fijn dat ze Carcetti veel raakvlakken met O'Malley hebben gegeven.

Vond Carcetti als personage niet zo leuk, maar wel helemaal geloofwaardig als politicus. Hij heeft er echt die kop voor.

Niet gelukt. En seizoen vier begint echt heel veelbelovend. Fuck pauzes. We gaan gewoon door.

Fijn om een serie te zien die zo urgent, relevant, intelligent en bij vlagen erg spannend en vaak ontzettend grappig is.

Gelukkig is de tweede helft van seizoen 5 een stuk beter. Vanmiddag de finale kijken en dan volgende week aan Breaking Bad beginnen.

Zo, klaar met The Wire. Goede serie, vooral door de kracht van de verhaallijnen die meerdere seizoenen beslaan. Vooral mooi om te zien hoe Marlo opkomt en z'n macht uitbreidt. Realistisch geacteerd door de hele cast op een paar na, en de serie was op zijn best als McNulty en Freamon dat ook waren.

Beste seizoen? Ik denk dat ik het hou op 1-4-3-2-5. Op naar Breaking Bad.

Heb nu aflevering negen gezien van seizoen 4 en de scene waarin Michael naar de lui van Marlo stapt benam me letterlijk de adem. Het hangt een tijdje in de lucht en je ziet dat Michael een getraumatiseerd mannetje is, bikkelhard geworden door het leven dat hij gehad heeft en zonder dat veel mensen het door hebben in groot gevaar is daardoor. En ik vloekte toen Herc in een aflevering Bubbles en Randy aan het verraden was, idioot .

Kortom: ik leef enorm mee.

Dat was seizoen 4. Een toch al geweldige serie bereikt zijn hoogtepunt. Is al lang niet meer de politieserie-met-veel-meer zoals het ooit begon maar durft nu de politie nog meer een van de vele kanten van de kijk op de onderklasse te laten zijn. Vier jochies waarvan je tegen het einde maar voor een echt nog wat hoop hebt. De andere drie, Randy, Michael en Dukie zijn zo goed als verloren.

In tegenstelling tot sommigen hier vind ik Carcetti een bijzonder sterk personage. Heb ook weinig moeite met de acteur, al heb ik soms ook het idee een iers toontje hier en daar te horen.Carcetti laveert heel knap tussen idealisme, opputunisme, ijdelheid en vuile politie spelletjes. Hoe hij uit trots de staatssteun voor onderwijs laat schieten laat zien dat hij niet de gedroomde leider is, neemt niet weg dat hij het best een stuk beter kan dien dan zijn voorgangers.Waanzinnig goed geschreven. Prachtig hoe een junk trouwens al een paar seizoenen lang bijna de morele meetlat is.

Op naar seizoen vijf en dan beloof ik een zeer uitgebreide review te schrijven over deze geweldige serie.

Het einde nadert... Nog maar drie afleveringen over.

Ai, en dan het grote zwarte gat. Vlug maar eens een andere serie zoeken.

Ik kan Breaking Bad nu ook aanraden

Wat ook een aanrader kan zijn voor wie met ernstige ontwenningsverschijnselen te kampen krijgt na The Wire, is Treme. Ook van de hand van David Simon en erg vergelijkbaar qua toon, vind ik. Net als The Wire een diepgaand en levendig sociologisch portret van een Amerikaanse stad. Zonder dat het een doorslagje wordt. Want net zoals New Orleans en Baltimore van elkaar verschillen, hebben ook Treme en The Wire een compleet andere smoel.

Zit nu midden in het tweede seizoen van Treme en het is toch ook wel echt briljante televisie. Iets minder verrassend dan The Wire destijds, maar eigenlijk wel (bijna) van hetzelfde niveau wat mij betreft. Toch een beetje vreemd dat The Wire een relatief breed publiek heeft gevonden, terwijl Treme voorlopig compleet onder de radar lijkt te blijven.

Dit topic zelf was in 2004 aangemaakt, en toen was The Wire volgens mij al drie seizoenen aan de gang.

Ja, maar ik bedoel niet alleen hier. Ik ken heel wat mensen die The Wire verslonden hebben, maar niemand lijkt Treme zelfs maar te kennen. Komt misschien nog, maar ik vond het gewoon opmerkelijk.

The End....

Een meesterwerk. Grootse TV, al is het veel meer geschikt om achter elkaar op DVD te kijken zoals ik heb gedaan. Ben stevig onder de indruk en ga een lange review schrijven.

En Treme zit op mijn radar.

De grootstad ontleed. Menselijk handelen doorgrond. Institutioneel falen blootgelegd. The wire grootse tv? Meer dan dat, meer dan dat.

Het enige wat me gedurende de hele serie heeft tegengestaan is Dominic West als McNulty. Met die in z'n gelaat gegrifte oerdomme blik van 'm. Ik geloof simpelweg niet dat die man in staat is tot bekwaam detectivewerk. Dat hij toch echt meer dan eens verricht.

Dat ik seizoen vier, met slechts een bijrol voor McNulty, het beste seizoen vind is echter vooral te danken aan de ijzersterke jonge acteurs. Drie daarvan, de mannetjes die Duquan en Michael en z'n broertje spelen, zijn zelfs verantwoordelijk voor misschien wel het meest aangrijpende moment van de hele serie: "A man don't be sheddin' no tears."

Het einde is minstens zo pijnlijk. Vijf jaar verder. Iedereen is anders. Dealers zijn gevangen. Junks dood. Arbeiders werkloos. Politici hun idealen kwijt. Agenten gepromoveerd. Journalisten desillusies rijker. Kinderen opgegroeid. Behalve Baltimore.

Binnenkort maar een 's ritje doen door de A'damse probleemwijken, kijken hoeveel meer hoop daar aan de horizon gloort.

Bij The Wire had ik mijn voorgevoel weer. Ik wist dat ik dit heel goed ging vinden nadat ik twee kleine stukjes had gezien. Een klein stukje uit seizoen 4 en een langer stuk van de aflevering waarin Ziggy zijn moord pleegt. De scene waarin zijn neef dat verwerkt in het speeltuintje, maar vooral het caleidoscopisch beeld dat die twee stukken me gaven, hoewel ik de context niet had, overtuigden me meteen.

Een kleine vier weken geleden begon het avontuur. Tussendoor had ik mijn werk en in de eerste week volgde ik de tour ook nog. Maar al snel ging de rest van tijd op aan The Wire.

Het eerste dat beviel was het tempo. De serie nam de tijd. Op locatie geschoten, veel aandacht voor de omgeving en meteen karakters die boeiden. Parallellen tussen de organisaties die ik zag. En langzaam maar zeker breidt dat universum zich uit gedurende de seizoenen. En dan slaat “The Wire” niet alleen op de afluisterdraadjes, maar op de draden die alles met elkaar verbinden. Alle organisaties hebben met elkaar te maken en alles beïnvloed elkaar. Het leidt tot een complexe en gedetailleerde studie van het falen van de instituten die een stad bijeen moeten houden. Maar het is meer dan dat. The Wire slaagt er ook in om letterlijk tientallen geloofwaardige en boeiende personages neer te zetten. Het menselijke falen, karakters die in de weg zitten, onvermijdelijk afglijden. Geen helden, onvolmaakte mensen. Degene die het oprechtst lijkt te zijn staat zelfs onderaan de ladder, Bubbles.

Na vijf seizoenen heb ik een gelaagd, gedetailleerd, complex verslag gezien. Ik heb gejankt en gelachen, heb met een knoop in mijn maag gezeten, heb hardop gevloekt, heb nagedacht, ben boos geweest. The Wire is niet van de happy endings en al te veel hoop, maar een cynische serie vind ik het ook niet, daarvoor is ie te menslievend. The Wire is houdt van de stad en de mensen die er rondlopen en is daarom naast liefdevol eerder boos en verdrietig dan cynisch.
Ik noemde de serie al gedetailleerd en veel details zullen me ook altijd bijblijven. De de trillende hand van Bodie in de hartverscheurende scene waarin hij en Poot Wallace doodschieten bijvoorbeeld en het feit dat The Wire ook telkens laat zien dat er op de straten van Baltimore nog vele andere verhalen zijn waarvan we maar een glimp te zien krijgen zoals de havenarbeider uit seizoen twee die in seizoen vijf heel even tussen de daklozen zit.

Tussen alle karakters is het niet eenvoudig favorieten te kiezen, ik had er niet één willen missen. Degene die ik eruit ga lichten is Michael, omdat dat verhaal me erg raakte. In het begin van seizoen 4 is Michael zwijgzaam en introvert en met een soort natuurlijk overwicht ten opzichte van zijn vrienden, maar er zit al duidelijk een flinke rugzak met bagage aan hem vast. Door de terugkeer van Bugs stiefvader knapt Michael en kiest uiteindelijk voor een optie die hem het minst kwetsbaar maakt, wat daar is hij op uit, nooit meer kwetsbaar zijn. In de hierboven al door Apollinisch aangehaalde scene komt dat tot een einde, hij brengt zijn broertje naar de meest veilige plek die hij kan bedenken en slikt daar zijn gevoel weg, niet alleen omdat hij in gevaar is maar ook omdat zijn broertje hem kwetsbaar maakt. Het tweede deel van die scene is misschien nog essentiëler Dukie gaat naar de ijzerhandelaars met wie hij gewerkt heeft en vertelt een herinnering van de zomer dat ze voor het laatst nog een beetje kinderen waren, Michael blijkt echter op dat moment Dukie al lang op een afstand te hebben gezet. Hij voelt aan hoe het met ‘m af gaat lopen, maar wil daar niks meer bij voelen en vermijdt de herinneringen naar zijn oude ik door te zeggen dat hij het niet meer weet. Mijn interpretatie is dat Michael geen van tweeën nog zal opzoeken en Dukie zelfs een van de vele junks voor ‘m zal worden als hij ‘m ooit nog ziet. De oude Michael is dood. . Later duikt hij op als een nieuwe Omar, het enige dat kan, want onkwetsbaar voel je je alleen als je eigen baas bent en dan is ook die enge blik weer terug die Michael had toen hij zijn moeder vertelde dat Bugs vader nooit meer terug zou komen, de blik van iemand die ook geniet van de macht die hij heeft

Op deze plek had ik ook kunnen schrijven over prachtige karakters als The Bunk, Bodie, D’Angelo Barksdale, Omar, Randy, Bubbles en zelfs minder prominente karakters als Kenard, D’Angelo’s moeder of de ex-vrouw van Daniels. The Wire zit vol met verhalen en verhalen achter de verhalen.

Het einde van de serie is goed zoals het is, hoe pijnlijk ook. De kaarten worden geschud, de macht is anders verdeeld, idealisme in de kiem gesmoord. Er zijn doden gevallen, mensen opgeklommen, mensen naar beneden gevallen. Hier gaat het wat beter, daar weer wat slechter. De zon gaat onder, de zon komt op. Weer een dag in Baltimore.

Prachtige 'recensie' van deze briljante serie!

Typerend dat je net het verhaal van Michael kiest. Dat was ook een van de verhalen die mij het meest raakte/bijbleef. Vooral zijn relatie met Dukie was daarbij erg indrukwekkend.