Shy People (1987)

Deze film zit diep onder het stof zo te zien. Fraai drama nochtans, met een zeer mooie cinematografie. Zelden heb ik de bayou in Louisiana zo mooi gezien in films. De bayou vormt een grens tussen de allerlaatste wildernis, bewoond door mensen van een heel ander slag, en de moderne beschaving. De inwoners lijken zich hier niks van de modernisatie aan te trekken. Ze leven met hun eigen gewoontes en hun eigen bijgeloof. Diana en haar dochter, op zoek naar verre familie komen aan bij hun Sullivan kozijnen op een eilandje in de swamps. Daar zitten duistere familiegeheimen verborgen overschaduwd door de herinnering aan Joe, de reeds 15 jaar vermiste echtgenoot van Ruth en oom van Diana. Het is vooral de clash tussen twee culturen die elkaar niet begrijpen. Een clash die op sommige momenten best heftig wordt. Hershey speelt een markante rol als inwoonster van de backwoods Ruth. Het verhaal is vrij dun maar geen vrees... het wordt nooit saai door de prachtige beelden en de fascinatie die deze geïsoleerde mensen uitstralen. Wie van Winter's Bone heeft genoten moet deze dringend eens zoeken.

In Cannes had deze film met "beste actrice" voor Barbara Hershey en een nominatie voor de Gouden Palm voor de regisseur zeker succes. Mij kon die ruw-rauwe prent, met zo goed als ongeloofwaardige toestanden en personages die amper te plaatsen zijn, niet echt bekoren. Er zat wel een zekere spanning in maar dan alleen bij het zich afvragen welke onwaarschijnlijkheid zich in de volgende scene zou voordoen. Merkwaardig was de fotografie van dit akelig moerasgebied.

Redelijke film over een vrouw en haar dochter die naar hun verre familieleden afreizen om een boek te schrijven. De twee verschillende culturen staan centraal hier, maar het had wat boeiender uitgewerkt mogen worden. Zeker wel een aantal goeie scenes, maar de film is ook te traag. Wel prachtige beelden van de moerassen in Louisiana .