À Nos Amours (1983)

Erg goede film over een meisje, dat niet een al te gemakkelijke tiener is, maar ook te maken heeft met een gezin, dat niet bepaald de ideale basis vormt. Iedereen heeft wel zijn of haar problemen en voor Suzanne vormt het vrijen met een jongen of man een soort van uitlaatklep van deze problemen. Sandrine Bonnaire speelt een sterke hoofdrol. Ze is niet bijzonder knap, maar weet door haar intense en natuurlijke spel toch de aandacht sterk op haar te focussen. Ook de rest van de cast speelt prima. À Nos Amours heeft een aantal sterke momenten, die ervoor zorgen dat het verhaal steeds boeiender wordt. Vooral richting het einde, waarbijde gehele familie aan tafel zit te discussiëren, is echt bijzonder sterk. Dit zou wel eens een groeier kunnen zijn. Het komt allemaal langzaam op gang, wordt steeds beter en beter en eindigt uiteindelijk bijzonder sterk en blijft daarnaast nog eens bijzonder goed in het geheugen hangen. Coming of Age op een originele en sterke manier gepresenteerd, met prima acteerwerk en wat mij betreft zeker een aanrader. 4,0*

Film die op geen enkel moment intrigeert. De personages voeren vooral ellenlange ruzieachtige dialogen over weinig. Althans die illusie heeft de kijker. De regisseur neemt hem in de maling. De kijker beseft pas in de loop van de film dat uit het stompzinnige geruzie over weinig, juist diepzinnige signalen ontsnappen die verklarend zijn voor een kink in een relatie of die begrip kweken voor onbehoorlijk gedrag in het algemeen. Het zijn die verborgen boodschappen die de film van een indringend psychologisch jasje voorzien. Ik ontdekte dat natuurlijk veel te laat in de film. Zo'n structuur is aan mij gewoon niet besteed, vrees ik. Dialogen met verborgen boodschappen die het intellect van de kijker beroeren. Hoera, maar niet heus, want de dialogen klinken hol en leeg en nodigen niet uit tot diepere analyse. Toon er wat mij betreft meteen de confronterende scènes bij die recalcitrant gedrag en uitzinnige emotie verklaren en klaar is kees. Dat gebeurt dus niet. Voor een beter begrip is echt een verfijnde analyse van de weinig boeiende dialogen in combinatie met het non verbale acteerwerk nodig. Nou, dat ging me dus te ver. Leuk bedacht om geruzie en stroefheid in relaties te laten zien en niet de reden voor de ruzie of de onenigheid die eraan vooraf gaat. Ja, leuk bedacht, maar het werkt niet voor mij. Ik zie liever een dramatische scène die duidelijk maakt of personages elkaar niet of wel mogen, dan dat ik die wetenschap uit oninteressant geleuter moet filteren. Laat nou gewoon even in een dramatische scène zien, wat de crux is, meneer Pialat. Dan kan ik verder gewoon genieten van een verhaal waarin vreemde tijdsprongen gemakkelijker vallen en waarin een ruzie gewoon een ruzie is. Een beetje deductie is leuk. In deze film staat teveel deductie een leuke film in de weg.

Sandrine Bonnaire was amper zestien toen ze in haar debuutrol te zien was. Ze acteert erg naturel, met alle impulsiviteit en stemmingswisselingen die bij die leeftijd horen. De stijl van Pialat is realistisch. Hij toont menselijke conflicten in al hun kleingeestigheid, zoals ze zich in werkelijkheid voordoen. Je kunt geen grens trekken tussen sympathieke en onsympathieke personages. Ze hebben allemaal hun zwakheden. Van de drie andere gezinsleden is de broer wellicht de ergste, al maakt de vader - door Pialat zelf gespeeld - het zich wel erg gemakkelijk door z'n gezin de rug toe te keren. Een kostelijke scène is wanneer hij als ongenode gast in z'n eigen huis verschijnt. Suzanne is de hysterische scènes duidelijk gewoon. Haar vlindergedrag is een reactie op haar onstabiele thuissituatie, een krampachtige zoektocht naar de liefde die ze te weinig gekregen heeft. Ze kiest echter voor avontuurtjes met mannen voor wie ze niets voelt, waardoor ze haar kansen op een ernstige relatie verkleint. Haar opmerkingen over zelfmoord uiten vooral een behoefte aan aandacht. Het begint op een zomerkamp in de Provence, met veel zonlicht en een boottocht. Daarna verplaatst het zich naar Parijs en de voorstad Orly en wordt het steeds donkerder en beklemmender, wat past bij Suzannes verlangen om te ontsnappen uit haar huidige leven.