Per Qualche Dollaro in Più (1965)

Gezien nadat ik TGTBATU al zo vaak zag. En daar ligt dan al meteen het grootste probleem. Die bovengenoemde klassieker van Leone is naar mijn mening een van de beste films allertijde. Bij deze is alles net een tandje minder. De muziek, de badguy, locaties, maar ook de actie. Het acteerwerk staat nog goed overeind. Maar het gemis van Tuco is gewoon groot. Maar ook terugkomend op de muziek, die ik bij the Good the Bad and the Ugly een paar malen beter vond. Als ik deze had gezien vóór die andere, had ik hem misschien wel beter gevonden. Maar nee, ik zag die andere eerder. En zodoende is alles eigenlijk net wat minder. Neemt zeker niet weg dat dit nogsteeds een heel puike film is. Nogsteeds prima, maar gewoonweg minder dan il Buono,il Brutto, il Cattivo.

Het is mooi om de Dollars-trilogie achter elkaar te zien. Per film zie je hoe Leone zijn stijl perfectioneert, met The Good the Bad and the Ugly als climax, gevolgd door het al even zo mooie, maar totaal andere Once upon an time in the West. In For a few Dollars more toont Leone zich al een ware meester van het beeld. Qua kadrering is deze film fantastisch. In elke scene bevinden zich shots die qua compositie te vergelijken zijn met de perfecte uitlijning van Renaissance schilderijen. Hele bendes op een rij, meerdere mensen in een duel, een samenspel tussen voorgrond en achtergrond... Leone weet keer op keer te verassen met zijn visueel brutale en krachtige stijl. Met name zijn sterke kleurenpalet viel me vaker op: bij de schietpartij op de hoeden is bijvoorbeeld de voorgrond oranje, terwijl de achtergrond in elk shot complementair blauw is. Bijzonder sterk. De film bevat talloze scenes die zo sterk in beeld zijn gebracht, dat ze direct in je geheugen geprent zijn: de overvallers die de stappen tellen van de bewakers, de schietpartijen op elkaars 'hat'/ ;head'. Om nog maar te zwijgen over de epische duels ondersteunt door de tijdloze muziek van Morricone, die in deze film veel meer diversiteit kan tonen dan in de vorige film. Met name het speldoosje is natuurlijk legendarisch. Een ijzersterke western. Niet zo iconisch als The Good, the Bad and the Ugly, maar zeker meerdere kijkbeurten waard. 4,5*

Sterke spaghetti western van Sergio Leone. Van hetzelfde niveau als 'The Good, the bad and the ugly'. De muziek van Ennio Morricone is goed, maar haalt voor mij niet het niveau van sommige andere Leone films. Acteerwerk is goed. Soms over-acted maar dat is meer een 'tijd-cultuur ding' dan een gebrek van de film. Soms maakte de film voor mij wat onlogische stappen (wat niet had gehoeven gezien de speelduur), maar verder is er niet veel op aan te merken. Vooral bekeken na een bezoek van Oasys Minihollywood in Tabernas (Spanje) waar deze film is opgenomen. Leuk om in de film te zien waar je zelf gelopen hebt een paar weken geleden. Voor mij blijft Once upon a time in the west' dé beste film van Leone, maar als je van het genre houdt, zal je niet teleurgesteld worden.