Siu Lam Juk Kau (2001)

Herzien. Heerlijk malle toestanden in deze charmante mengeling van kung fu en voetbal, vol overgave gemaakt en gebracht door regisseur en hoofdrolspeler Stephen Chow. De film gaat sporadisch behoorlijk over de top en bij vlagen raakt men de richting volledig kwijt, maar toch blijft het allemaal verrassend onderhoudend en vooral grappig. De leuke en inventieve visuele aanpak zorgt tenslotte net voor dat beetje extra.

Weer eens herzien. Was al even geleden, ondertussen valt toch wel op dat deze film visueel aan de karige kant is. En dan heb ik het niet eens echt over de effecten. Die zijn matig, maar wél functioneel én enorm grappig. Maar verder is het echt niet veel soeps. Het oogt kaal en vaak lelijk. Let wel op dat je niet de Amerikaanse versie te pakken krijgt, die verneukt het verder door wat domme CG toe te voegen (een blote kont wordt weggemoffeld achter een CG broekje enzo) en te rommelen met de soundtrack (Kung Fu Fighting ), om maar te zwijgen van het half uur aan materiaal dat eruit geknipt is. Maar Shaolin Soccer is een Chow comedy en Chow is hier echt op z'n best. Een arsenaal aan leuke flauwigheid en immer weirder wordende football/martial arts crossover momenten. Die hele finale is zo'n beetje het beste wat Chow ooit gedaan heeft denk ik. Blijft dus érg leuk, maar als film hapert er wel wat aan. Gelukkig is het een comedy, die komen er mee weg wanneer ze erg grappig zijn. En dat is deze Shaolin Soccer. 4.0* en een uitgebreide review

Flauw, flauwer, flauwst. Deze poging om kung fu en voetballen samen te persen in één film slaat op meerdere fronten de plank mis. De grappen komen niet aan, de special effects zijn klunzig en het acteerwerk is zeer matig. Wat een degelijke actrice als Wei Zhao in deze verzameling ongein te zoeken heeft, is mij een raadsel. Zonde van haar tijd en dat geldt ook voor mijn tijd.