Sugata Sanshirô (1943)

Altijd leuk om de debuutfilm van één van je favoriete regisseurs te zien. Sommige regisseurs beginnen gelijk sterk, sommigen moeten even los komen en ik denk persoonlijk, dat Kurosawa wat mij betreft onder die laatste categorie valt. Sugata Sanshiro is soms wat onevenwichtig. Goede momenten wisselen elkaar af met wat mindere. De regie is zeker goed te noemen, maar het acteerwerk is dan weer een stuk minder, al betreft het dan voornamelijk de wat kleinere rollen. De hoofdrol wordt wel goed neergezet door Susumu Fujita. Het verhaal over de strijd tussen judo en jujitsu is ook niet onaardig. Daarnaast is het allemaal sfeervol en zijn voor de scenes, die zich in de buitenlucht afspelen, de moeite van het kijken waard. Al met al is het zeker geen slecht debuut van Kurosawa. Veel regisseurs zijn al blij met een film als deze, maar Kurosawa heeft zelfs laten zien nog vele malen beter dan dit te kunnen. 3,0*

Net als mijn voorganger Metalfist heb ik deze film bekeken via de transfer op de 4-DVD-box Early Kurosawa met daarin zes films uit de periode vóórdat hij Rashomon (1950) maakte. Judo saga is de enige film daaruit die ik al eens eerder gezien heb, maar aangezien dat ongeveer 40 jaar geleden was mag deze tweede kijkbeurt in de praktijk als de eerste gelden. En ook mij stelt hij gelukkig niet teleur, want hoewel het verhaal redelijk simpel is (hoewel de ingrepen van de censuur voor nogal wat verwarring zorgen die een paar schermen met tussentitels niet helemaal kunnen ondervangen) houdt het constant de aandacht vast vanwege de combinatie van persoonlijke conflicten, fysieke gevechten en een spirituele insteek. Bovendien wordt het centrale personage voorbeeldig vertolkt door een acteur met een gezicht als een open boek waarop onversneden kracht en grote tederheid steeds om voorrang lijken te strijden. De ontstaansgeschiedenis van deze debuutfilm komt vrij uitgebreid aan bod in Kurosawa's Something like an autobiography (waarin hij onder andere bekent dat hij de duivelse Higaki eigenlijk veel interessanter vond), en dat vergroot het plezier van het kijken, maar ook los van eventuele voorkennis is dit een knappe film met bij het eindgevecht ook nog eens zeer fraaie visuals.

De eerste van Kurosawa, geschoten tijdens de oorlog. Ergens toch apart. Hoewel pakweg Casablanca ook tijdens de oorlog uitkwam is die film voor mijn gevoel anders, want Amerikanen goed, Japanners fout. Maar goed, dat is mijn Europese bril, voor de Japanners lag dat natuurlijk anders. Logisch dat er ook gewoon films uitkwamen. Hoewel ik volgens mij nog nooit een Duitse film uit de periode 40-45 heb gezien. Wel een aardige film verder, Redelijk tempo (maar de film had zeker ook niet langer moeten duren), af en toe visueel leuke ideeën (als iemand gehaakt wordt dan het beeld van het publiek eerst en dan het vervolg van het haken) en redelijk geacteerd. Wel wat stijfjes allemaal en nergens echt excellent en de vechtscènes ogen op momenten wat knullig. De slotscène is wel mooi met die wind en luchten. 3,0*.