Hell or High Water (2016)

Heerlijk. Dat er nog zulke films gemaakt worden, om maar eens mee te beginnen. Fijn langzaam, en niet echt gehinderd door de te vaak overdadige drang om maar meer spektakel te laten zien. Maar wel met geniaal prachtige beelden - van het landschap, en ook van het teloorgegane bestaan op het platteland. Met de broers die hun halfgare plan ten uitvoer brengen - niet als Robin Hoods kleinschalig en idealistisch, maar gewoon berekenend en zelfzuchtig. En natuurlijk volstrekt geniaal mooi geacteerd, en vol van erg grappige situaties en citaten. Niks op in te brengen eigenlijk. En dan komt het mooi gevonden einde nog.

Een neo-western dat regelmatig terugblikt naar de oude westerns. Niet nostalgisch, maar met een knipoog naar een geromantiseerd verleden. Een cowboy met een indiaan op zoek naar bankovervallers. Het hele verhaal zou perfect passen in een western. Maar het speelt zich af in de 21e eeuw en weet dat ook. Ik verschoot even van de hoge score. De film begint traag, neemt haar tijd om het verhaal te ontplooien en de personages neer te zetten. Geweldige soundtrack ook als je houdt van Nick Cave en zijn Bad Seeds. Hell or high water is nergens echt speciaal, maar langs de andere kant wel sterk gemaakt. Goed acteerwerk dat er net niet over is, simpel maar boeiend verhaal en rustig weergegeven zonder saai te worden. Je merkt het ook aan veel scores hier. Niet de massa 5*, maar wel regelmatig 3,5 en 4 waardoor de score evengoed hoog wordt.

Hell or High Water (een Engels spreekwoord dat losjes betekent 'iemand die vastberaden is iets te doen, ongeacht de moeilijkheid') is een erg mooie moderne neo-western, die niet zozeer gedragen wordt door het plot (maar welke western wel?) maar veeleer door de prachtige sfeerschepping, visuele flair en een heel sterk acterende cast. De passende (droevige) soundtrack, en de muziek, in combinatie met de beelden van de desolate achterbuurten en weidse prairie landschappen, wekt zo'n onverklaarbaar mooi gevoel in me op waar alleen maar goede films toe in staat zijn. De film is rustig, contemplatief, poëtisch. Er worden geen duidelijke oordelen aan de kijker opgedrongen; niemand is hier de zogenaamde bad- of good guy. Iedereen heeft duidelijke redenen en motieven, en kritiek op een maatschappij die de armere klasse steeds verder in de steek laat blijft niet achterwege. Zoals in de verhalen van de westerns van weleer de wet van de sterkste gold, wel, zo is dat hier nog steeds. Het ontbeert de film misschien aan een echte climax, maar de laatste scène tussen Toby en Officer Hamilton werkt goed. Er wordt veel gezegd door de dingen die ongezegd blijven. En wat een cast. Jeff Bridges in een 'standaardrol' als sheriff, maar hij speelt gewoon erg sterk. Ben Foster speelt ook héél goed als het 'probleembroertje'. Sterke acteur toch, merkte ik ook al op in 3:10 to Yuma. De ster van de film vind ik echter absoluut Chris Pine. Heb hem hiervoor nog nergens een heel erg sterke rol zien neerzetten, maar hij doet dat schitterend hier. Hij speelt ook het moeilijkste en interessantste personage; net zoals bij z'n broer zit er duisterheid in hem, maar het zit meer verdrongen en niet zozeer aan de oppervlakte. Fijne speelduur van 90 minuten ook; er is geen lange expositie aanwezig, alles wat je moet weten kom je doorheen de film wel achter. Heel fijne ervaring, gaat in de toekomst nog eens de herziening in. Dikke 4* vooralsnog.