Rain Man (1988)

Zowel als drama als roadmovie niet al te sterk. Het drama voelt veel te gemakkelijk aan. Een egoïstische eikel die binnen een week verandert in een liefhebbende broer. En de autistische broer die zich in die week behoorlijk aan hem hecht. Ik vind het maar weinig geloofwaardig. En bij een roadmovie verwacht ik toch dat er visueel wordt uitgepakt, al is het maar met de mooie natuur die onderweg passeert, het liefst ook nog eens mooi in beeld gebracht. Dat viel ook nogal tegen. Wel nogal melige jaren tachtig muziek, en een speelduur die behoorlijk lang is gezien dat het op een gegeven moment wel duidelijk is wat voor obstakels het reizen met een dergelijk iemand kan oproepen. Als positieve noot kan het acteerwerk van Hoffman genoemd worden, en de Las Vegas episode was ook nog wel vermakelijk, maar verder houdt het op. 1*.

Komedie over een ernstige ziekte autisme. Jammer genoeg hebben autisten lang niet allemaal dezelfde gave als Raymond. Heb zelf twee autistische kinderen en kan er van mee spreken. Niettemin zeer genietbare film met Dustin Hoffman in de rol van zijn leven. Een klassieker, schitterende soundtrack ok 5 sterren

Rain Man lijdt aan de variant van autisme die samengaat met het savantsyndroom. Vroeger noemden ze zo iemand een idiot savant, iemand die heel intelligent is op een beperkt gebied maar onnozel op andere gebieden. Hij heeft bijvoorbeeld een fenomenaal geheugen voor getallen en kan snel vierkantswortels berekenen, maar hij begrijpt niet dat een huis meer waard is dan een kilo peren. Hij is slecht in sociale contacten en het is moeilijk om door te dringen tot de persoon die verscholen zit achter die rituelen en die herhalingszinnetjes. Dustin Hoffman heeft voorbeelden uit het echte leven als inspiratie gebruikt, vooral Kim Peek. Het resultaat is dan ook geloofwaardig. De enige ongeloofwaardige scène is die waarin hij in één oogopslag het aantal tandenstokers kan tellen. Over zijn voeding valt ook wat te zeggen: pizza pepperoni, pannenkoeken met ahornsiroop, fishsticks... Dat lijkt me niet de gezonde voeding die je in een geneeskundige instelling zou verwachten. Ook Tom Cruise speelt hier een van z'n beste rollen. Hij is het personage dat verandert. In het begin is hij een yuppie die zelf een gebrek aan empathie vertoont. Tegen het einde is hij door contact te leggen met z'n broer een completer persoon geworden. Qua sfeer en tempo zit het goed. Tijdens hun autoreis zien we mooie beelden van een zonsondergang achter de voorbijglijdende snelweg. Het heeft dat oppervlakkige sfeertje van de jaren '80, terwijl het toch een ernstig onderwerp behandelt. En ik heb eindelijk die grap van Abbott en Costello begrepen.