Orlacs Hände (1924)

Orlacs Hände stond al een tijdje op de planning, maar bij dit soort trage stomme films duurt het vaak toch wat langer tot ik me er toe weet te zetten. Vanochtend was het zover, en hoewel het inderdaad een film bleek die het beste overdag met een goeie bak koffie gekeken kon worden, beviel het verder gewoon goed. Het eerste wat opvalt is hoe fraai alles in beeld is gebracht. Het is niet zo experimenteel en surrealistisch alle Caligari, maar fijne licht- en schaduwspelen maken het een plezierige kijkbeurt. Conrad Veidt zet een sterke Orlac neer, een gepijnigde man die de wanhoop nabij is een eigenlijk niets meer zeker weet, en dat ook uitgebreid in zijn uitdrukkingen, houding en uiteraard zijn handen laat zien. Het is ook een leuk verhaal met een leuke twist aan het einde al zal ik daar niet verder over uitweiden. Van enige traagheid kan je Orlacs Hände wel betichten, maar zo uitzonderlijk is dat niet voor films uit die tijd - misschien had ik toch beter voor de kortere versie moeten gaan. Fijn filmpje dat zich zeker kan meten met de klassiekers uit die periode (Caligari, Faust, Der Golem, Nosferatu, dat werk) en wat mij betreft een groter publiek verdient.

Een zeer getalenteerde pianist verminkt zijn handen in een ongeluk. De doctoreren weten zijn handen te herstellen met hulp van transplantaten van een geëxecuteerde moordenaar. De pianist voelt dat de handen hem willen aanzetten tot moord. Orlacs Hände is qua camerawerk misschien een stuk minder expressionistisch als Wiene's eerdere Das Cabinet des Dr. Caligari, maar qua thematiek en acteerwerk sluit het allemaal naadloos bij de stroming aan. Conrad Veidt speelde op een leuke manier de kwelling die hij onderging door de moordadige handen. Compleet met dikke bloedvaten op zijn hoofd en in zijn handen. Uiteindelijk is het vooral een film over suggestie. De pianist maakt zijn kwelling door omdat hij denkt dat zijn handen van een moordenaar zijn, maar uiteindelijk blijkt dat dat helemaal niet zo is. Al die tijd liep hij zichzelf dus wijs te maken dat de handen van de moordenaar invloed op hem hebben. Al met al weer een interessante Duitse stomme film. Wat ik persoonlijk jammer vond was dat bij mijn versie geen pianomuziek onder de piano-scènes had. Dat was toch een stuk sterker geweest denk ik.

Bijna 100 jaar geleden deze silent waar ik eerlijk gezegd niet op springen sta om deze te zien. Dankzij de horrorchallenge maak je ook tijd voor dit soort films en geef je ze een kans. Geduldig moet je zijn, maar eigenlijk is het verhaal best te pruimen. Er zit zelfs een plottwist in deze film waarbij je een afperser en een moordenaar hebt. Of is het toch nog anders gezien er nog een plottwist volgt. De decors zoals de donkere steegjes, het huis van vader en de kroeg zien er wel goed uit voor die tijd. Ook het treinongeluk in begin van de film wordt op een enerverende manier weergegeven. Maar de sterkste troefkaart van de film is de opvallende sound die de film een donkere, duistere sfeer geeft. 6/10