Match Point (2005)

“The man who said "I'd rather be lucky than good" saw deeply into life. People are afraid to face how great a part of life is dependent on luck. It's scary to think so much is out of one's control. There are moments in a match when the ball hits the top of the net, and for a split second, it can either go forward or fall back. With a little luck, it goes forward, and you win. Or maybe it doesn't, and you lose.” Match Point is een echte Woody Allen film waarbij hij één van zijn favoriete thema's, schuld en boete, weer uit de kast heeft gehaald. Allen houdt ervan om zijn personages in confronterende situaties te plaatsen en ze dan een keuze te laten maken. Match Point is hierop geen uitzondering en ditmaal wordt Chris voor een onmogelijke keuze gesteld. Cynisme is Allen niet vreemd dus eigenlijk zou je als kijker de keuze van Chris aan moeten zien komen maar toch is de schok nog steeds groot. Het druilerige Londen is het decor en dat is een uitstekende keuze want dat maakt het verhaal nog net dat kleine beetje naargeestiger. Rhys Meyers is geweldig als Chris, die moet kiezen tussen liefde/lust en zijn comfortabele leventje met het rijke vrouwtje. Scarlett Johansson is natuurlijk de perfecte actrice om de lust bij Chris op te roepen en allejezus, wat is ze hier zwoel en bloedmooi. Op het einde geeft Allen zijn eigen draai aan de mogelijke boetedoening van Chris en de tennisbal net voor of over de netband is een mooie metafoor daarvoor. Match Point is voor mij één van Allen's beste films.

Opgenomen van de VPRO en vanavond gezien...Dijk van een film. Geweldige acteurs, goede dialogen en nog een gratis wijsheid van Socrates in de film "Het grootste geluk wat een mens kan overkomen is nooit geboren te worden.....". Allen heeft de film gemaakt naar aanleiding van kritiek op zijn stijl die in al zijn films terug komt.: neurotische mensen, nostalgie, een hoop onzin en flauwekul , waarin hij vaak zelf de hoofdpersoon speelde: een neurotische mislukkeling die zichzelf klein en lelijk vindt en geen succes bij vrouwen heeft, vol gestopt met linkse ironische humor en zelfspot.. Om af te rekenen met zijn criticasters maakte hij dit drama/trhiller. Behalve vakmanschap is er niets terug te vinden wat wijst naar de maker: Woody Allen. ( behalve schuld en boete dan)Een film die me na bekijken een jaar of tien geleden lang bij gebleven is vanwege zijn zeldzame kwaliteit. Ik wist het verhaal ten dele nog ,maar wist niet meer hoe het afliep. Over tien jaar weer zien deze film...komt vast wel weer op tv. Meesterwerk. (O ja.....Ik vind aan Scarlet Johansson helemaal niets aan om te zien...dan weet ik nog wel een hele rits aantrekkelijker actrices.....en is Dione de Graaff tien keer seksier)