The Sweet Hereafter (1997)

Een voorbeeld van het soort film waar ik Egoyan om waardeer. In de woorden van [user=72914]Donkerwoud[/user], een meester in het tonen van de dingen die niet uitgesproken kunnen of mogen worden en die toch aan de oppervlakte sluimeren. Ook een meester in het vertellen van een aangrijpend verhaal over de minder vrolijke en positieve emoties en gebeurtenissen die we misschien niet allemaal elke dag meemaken, maar waarvan we wel weten dat die echt gebeuren. Toch is deze film wat mij betreft een van zijn mindere. Het onderwerp is op zich zonder meer pakkend genoeg, maar mist het op een of andere manier toch om me te raken. Waar hem dat precies in zit is me niet precies duidelijk - of dat in het narratief of in het onderwerp zit. Aan de acteurs en het spel ligt het niet, dat is - zoals ik eigenlijk wel verwacht van Egoyan - perfect op orde; de cast is grotendeels uit de gewone Egoyan-kring, en daar is niet echt een speld tussen te krijgen. Misschien op een verkeerd moment gezien. Het zij zo.

Een behoorlijk zwaar drama die in eerste instantie niet meteen heel erg is binnen gekomen. Mooie sfeer in dat besneeuwde desolate en grauwe landschap waar een behoorlijke tragedie gebeurt is die niet meteen vanaf het begin helemaal duidelijk is. Heel aardig wordt er gespeeld met heden en verleden, een scene en dialoog met vragen en antwoorden waarop de betreffende beelden van eerder volgen. Zo wordt er langzaam naar het betreffende ongeluk toegewerkt. Wat opvalt uiteraard, het verdriet van de mensen en de gemeenschap op zich met de gebruikelijke dingen, valkuilen en eigenaardigheden. Helaas krijg ik op een gegeven moment ondanks de mooie dromerige sfeer toch moeite mijn aandacht te houden bij die mensen. Vooral Stevens, Holm, blijft me een raadsel. Natuurlijk heeft hij zijn verleden met zijn dochter maar de onsympathieke drive en wil om die mensen te pushen tot een proces blijft een vraagteken. Waarom is die man daarzo vreselijk op gebeten? Pas als hij de degens kruist met Greenwood/Billy, die niet gediend is van Stevens zijn bemoeienissen, en kort weg de anderen oproept niet met hem in zee te gaan, begint de film wat meer te leven, helaas is daar ook snel de angel uit als het meisje leugens begint te vertellen tijdens haar getuigenis. Iets waar vervolgens ook weinig uitleg over volg waarom ze dat doet, vooral omdat het nogal een keerzijde voor haar ouders heeft. Het is me net wat te gezapig, ondanks het goede acteren en het goede verhaal over verlies en verdriet die soms best wel aangrijpt, en bij de gedachte aan die bus die dat ijs op glijd en er doorzakt krijg ik alweer het kippenvel. Verdomme dat zal je toch zien zoals Billy deed.

Egoyan. Een regisseur die ik geloof ik wel moet kennen, maar eigenlijk vooral op films zie verschijnen. Het is een naam die veel titels heeft afgeleverd waaronder blijkbaar enkele titels die echt serieus goed zijn. Met die verwachtingen stapte ik The Sweet Hereafter in, die ik op een dag gewoon gratis en voor niets kon meepakken. Deze film legt erg hard de nadruk op dramatiek. Vrolijkheid zal je binnen deze film niet aantreffen, vooral een soort compilatie van hoe verdrietig het leven wel niet kan zijn voor sommige mensen. Ondanks de beperkte en schaarse sprankeltjes van hoop moet het vooral duidelijk worden dat deze film zwaar op de maag ligt. En op je netvlies, want ik kijk niet vreemd op als deze film een emotionele impact heeft op veel kijkers. Op mij echter totaal niet, want ondanks dat ik mezelf best wel in de film kan plaatsen wist het me totaal nergens te boeien of te raken. De gebeurtenissen zijn compleet saai neergezet evenals het acteerwerk. Niet dat iedereen een echt slechte rol speelt, het lijkt vooral erg op elkaar. Weinig unieke eigenschappen te bekennen, iedereen trekt hetzelfde gezicht en lijkt dezelfde houding te hebben. Visueel mist het wat kracht en het trage tempo zorgt er vooral voor dat je liever zelf in een andere kamer gaat nadenken over hoe slecht je eigen leven is dan empathie voelt voor deze mensen. Ondanks dat het zeker een relevante film is op zijn eigen manier kon ik weinig met dit gebeuren. Ik hoopte vooral dat het snel voorbij zou zijn, maar eigenlijk is bijna 2 uur dan ook best lang. Jammer.