Death Bed: The Bed That Eats (1977)

Toen ik deze titel voorbij zag komen, wist ik al gelijk: die wil ik zien! En ik heb me er ook prima mee vermaakt. Maar wat een vreemd filmpje is dit. Jazeker, het is low budget en ook zeker met een behoorlijk komisch element, maar dit is zeker geen MST3K-achtige D-horror (zoals The Mighty Peking Man die ik een paar dagen terug zag). Het is wel een bizarre film, waar heel veel vreemd aan is. Een absurd concept, waarbij een bezeten bed mensen opeet. Een rare manier van vertellen, waarbij we regelmatig flashbacks zien van historische situaties, waarbij het me niet altijd duidelijk is hoe het nu in de film past. En een voice over, die alles nogal afstandelijk en dromerig aan laat voelen. Sowieso hangt er een mysterieuze sfeer, en het heeft zeker wel een absurdistisch en humoristisch toontje op momenten. Zoals de daadwerkelijke moorden, waarbij het bed als een vat zuur de slachtoffers oplost. Behalve dan zaken als de appel, waaruit het mooie beten neemt. De slurpende en smakkende geluiden. Maar ook vaak genoeg werken de experimenten niet zo, en wordt het wat traag en saaiig. En zoals je wellicht verwacht bij zo'n film, niet alles komt even geloofwaardig over. Desalniettemin, dikke kudos voor dit soort filmische experimenten, ook al gaat er behoorlijk wat mis, toch heb ik me over het algemeen vrij goed geamuseerd. Al was het maar omdat ik met gefronste wenkbrauw aan het kijken was, en dat doe ik graag. Weet je wat, ik doe er nog een halfje bovenop.

Toegegeven, het plot triggerde me wel. Ik heb al van alles de revue zien passeren tot een etende frigo nog aan toe, maar een etend bed, neen, dat was nieuw. En eigenlijk viel het redelijk tegen. Bijzonder vreemd plot dito aanpak. Met een man achter een schilderij, een belabberde voice-over en een film die aanvoelt als een droomsequentie. Het is me ook niet duidelijk waarom mensen zich aangetrokken voelden tot het pand en het bed. De kills zijn grappig (om het woord ridicuul) niet te gebruiken. Die appel en die fles wijn haha... maar op zich wel goed gedaan met dat zuur en dat schuim. Om dan naar het einde toe een man vrolijk met ontvleesde handen te zien rondlopen met zo´n handskelet, tja...