Marnie (1964)

Een schandalig onderschatte en zeer intrigerende Hitch. Verwacht geen spannende thriller over 'murder must foul', Marnie is eerder een 'gendermystery'. Kenmerkend voor zijn tijd (de tweede feministische golf van de jaren '60) is het hoofdpersonage een vrijgevochten vrouw. Ze is niet getrouwd, maar weet toch haar moeder te onderhouden. Er wordt dan op een Freudiaanse en vooral nogal bedenkelijke wijze geïnsinueerd dat Marnie pathologisch frigide en seksueel gefrustreerd is, m.a.w. een sterk mannelijk figuur in haar leven nodig heeft. Sean Connery kan die rol natuurlijk perfect vervullen en speelt het prototype van een patriarch: beschermend en dominant. Toch is dit niet louter een misogyne prent. Net als altijd bij Hitchcock komt er veel ambiguïteit bij kijken: het personage van Connery mag misschien sympathiek en behulpzaam overkomen, zijn interesse in Marnie (kwetsbare, mysterieuze kleptomane) en de machtspelletjes die hij met haar speelt kunnen zeker pervers genoemd worden. Ook de filmische benadering van het personage Marnie is erg voyeuristisch, ze wordt constant in beeld gebracht als soort enigmatisch lustobject. De film creëert een prachtig contrast tussen gemoedelijk (de theme music, de kleurrijke invulling) en sinister. Zelfs wanneer het mysterie op het einde opgelost is en Marnie 'genezen' is, vind ik dat er een soort dreigend sfeertje achterblijft. Zeer suggestief. De mise-en-scène is overigens duidelijk expressionistisch. Dat blijkt uit het gestileerde acteerwerk, de geschilderde theatrale decors en het gebruik van 'rear projection'.

“You Freud, me Jane?” Dit is weer een echte Hitchcock film. Blonde vrouwen, een dubieuze moederrol, kindtrauma's, een obsessieve man/vrouw relatie, misdaad, de dolly zoom, de goede afloop etc. Marnie mag dan één van Hitchcock’s latere films zijn, hij laat zien het nog niet verleerd te zijn. Connery, Hedren, Diane Baker en Louise Latham zijn allemaal sterk op dreef, en het script zit ook ingenieus in elkaar. Je hebt als kijker geen idee waar het verhaal heengaat, van een luchtige heistfilm in het begin tot aan een psychologisch drama in het laatste gedeelte. Marnie zet je vaak op het verkeerde been. Classic Hitchcock.

Deze film voelt aan als het moment dat Hitchcock wordt geconfronteerd met een nieuwe generatie. Ik weet niet waarom de man opnieuw Tippi Hedren heeft gevraagd. Het is niet dat beiden een geweldige band hadden. Integendeel zelfs! Sean Connery doet het best wel goed. Een man met meer ervaring op dat moment dan je zou verwachten, maar van een andere stijl dan Hitchcock. Opvallende anekdote toch wel dat hij een film wilde maken naast de Bondfilms en buiten dezelfde studio en graag eens wilde meespelen in een Hitchcockfilm. Hij vroeg het script van de film en iedereen was geschokt, want dat doe je niet bij Hitchcock! Cary Grant vroeg nooit een script! Waarop Connery liet weten dat hij Cary Grant niet was... Het verhaal is wel interessant. Een psychologische thriller, maar de film komt pas laat op gang, omdat de juiste toon niet gevonden wordt. Opnieuw Hedren die niet de beste actrice is. Connery heeft wel het charisma en talent voor dit soort films, maar hij mist nog de ervaring om zijn plaats meer op te eisen tegenover Hitchcock. Al maakt hij wel veel van de film goed. De intro duurt ook vrij lang, het wordt pas boeiend eens we als kijker goed doorhebben dat Marnie een geheim met zich meedraagt. En het begin van de ongemakkelijke verhouding tussen Marnie en Mark. De film wordt wel beter naar het einde. Ook de acteurs zitten dan beter in hun vel, vooral omdat het verhaal en de omgeslagen sfeer juister aanvoelen en de acteurs beter op hun plaats lijken te zitten. Het bewijst nog maar dat de film wat onsamenhangend is qua sfeer en het begin te lang is. Jammer, want hier had meer ingezeten.