Mona Lisa and the Blood Moon (2021)

Na twaalf jaar in een inrichting te hebben gezeten weet de 22-jarige Mona ‘Lisa’ Lee [Jeon Jong-Seo] te ontsnappen. Al gauw wordt duidelijk waarom ze als een gevaar voor haar omgeving werd gezien en politieagent Harold [Craig Robinson] ruikt onraad. Mona vindt onderdak bij stripper Bonnie [Kate Hudson] en haar zoontje Charlie [Evan Whitten]. Bonnie gebruikt de bijzondere gaven van haar ‘vriendin’ om in korte tijd flink wat geld te verdienen. Na een interessante opening blijkt het verhaal weinig om het lijf te hebben, ondanks Hudson gewaagde rol en overtuigende spel. Maar Amirpouri speelt op interessante manier met de genreconventies en stereotypes, vooral met betrekking tot de gluiperig ogende drugshandelaar Fuzz [Ed Skrein]. Aangenaam onvoorspelbaar dus en moeilijk te categoriseren – het heeft ook raakvlakken met horror en familiedrama – maar Amirpouri laat je met veel vragen achter.

Het begint veelbelovend met die ontsnapping uit de kliniek. Een soort luchtige horror lijkt het te worden, met veel bloed en gruwel, maar op een vrij luchtige en ietwat mysterieuze manier. Het gegeven dat dat meisje voor het eerst de wereld gaat ontdekken levert al snel komische taferelen op. Zin in. Laat maar komen. Die sfeer blijft bestaan tot dat irritante kind op het toneel verschijnt. Het is zo'n typisch vroegwijs Amerikaans Hollywoodjoch dat in prachtige volzinnen de meest clichématige moralistische onzin uitkraamt. In plaats van plaatjes met seks en geweld zouden ze hier een waarschuwing voor moeten geven: pas op, conservatief Amerika heeft weer wat te melden. Maar goed, als je dat ventje wegdenkt is het best een leuke film. Vooral die extreem vriendelijke drugsdealer vond ik goed gevonden. Je verwacht dat hij misbruik maakt van de situatie, maar dat doet hij juist niet. En van die moeder van dat kind denk je aanvankelijk juist dat ze een soort engel is, die nou eenmaal een beetje pech heeft gehad, maar eigenlijk is het best wel een egoïstische trut. Spelen met verwachtingen, dat doet de film best goed. Alleen jammer van dat joch. Of had ik dat al gezegd?

De film die draait om een vrouw met telepatische vaardigheden, is de derde speelfilm van regisseur Ana Lily Amirpour. Een fascinerende film die misschien niet zo opmerkelijk is als haar debuutfilm A Girl Walks Home Alone at Night (2014), maar wel weer een film die opvalt. Zeker binnen het fantasygenre waarvan de toon toch veelal wordt bepaald door bombastische en gemakkelijk eetbare films met Hollywoodse superhelden. Veel actiescènes heeft de film niet. Na een gewelddadig begin, blijft de film prettig hangen in een sfeer van grimmigheid en mysterie. De film hanteert daarbij een rustig cadans zonder veel gewelddadige pieken. Er is ook amper reden voor Mona Lisa om anderen iets aan te doen. Een valse antagonist die haar aanzet tot gewelddadigheden, ontbreekt in het verhaal. In het geval van Mona Lisa is het haar omgeving in de vorm van de stripper Bonnie Belle (een expressieve Kate Hudson) die haar voor persoonlijk gewin tot misbruik van haar vaardigheden aanzet. Hoofdpersoon Mona Lisa Lee (een ingetogen Jong-Seo Jun) is moeilijk te typeren. Je kan haar op grond van haar criminele activiteiten moeilijk als een heldin betitelen. Een antiheld is ze echter ook niet. Dubbele agenda’s hanteert ze niet. Gehaaid of boosaardig is ze niet. Iemand op voorhand kwaadaardig bejegenen, zit niet in haar bloed. Mona Lisa valt buiten de typeringen. Mona Lisa is eigenlijk maar een bleek personage dat zonder duidelijke eigen motieven opereert. Het is derhalve moeilijk om je in haar personage in te leven, laat staan met haar te sympathiseren. Amirpour die ook verantwoordelijk is voor het scenario, maakt een film die leuk is om naar te kijken. Beetje humor. Beetje ontroering. Personages die vrij oppervlakkig geschetst zijn, maar wel een bepaalde interesse opwekken. Mona Lisa and the Blood Moon vertelt een leuk avontuur zonder specifieke goed-slecht verhoudingen. Het klinkt niet als veel, maar het is voldoende.