The Forgiven (2021)

Jo [Jessica Chastain] en David Henninger [Ralph Fiennes] zijn in Marokko voor één van de roemruchte, hedonistische feestjes van Richard Galloway [Matt Smith]. Na een avondje zuipen gaat David achter het stuur zitten, maar oeps... hij rijdt een jonge man [Omar Ghazaou] doodt. Kort nadat Richard heeft geholpen het incident onder het Marokkaanse tapijt te vegen, staat Abdallah [Ismael Kanater], de vader van het slachtoffer, voor de deur. Hij eist dat David hem vergezelt en aanwezig is bij de begrafenis van zijn zoon. Fiennes speelt zijn meest onsympathieke rol sinds Schindler’s List in een film vol verwerpelijke personages die hun arrogantie, racisme en algehele minachting niet onder stoelen of banken te steken. Erg onaangenaam kijkvoer.

McDonagh maakt er een mooi spel van - wie is er sympathiek, wie is de held in het verhaal, en wie zijn de bastards, de ongelovigen, de stronzi, de ellendelingen. Met als achtergrond een uberdecadent feestje van een stel uiterst onaangename en overentitled personen midden in de woestijn waar ze uberhaupt niets te zoeken hebben - want dat is waar de nomaden wonen. In je blote reet in de infinity pool met uitzicht op de kamelen, om het maar even fijntjes uit te leggen. Post-yolo tegenover subsistence farming. Als er een betere reclamespot voor het communisme is, laat het me weten. Qua acteerprestaties en casting is er echt geen speld tussen te krijgen. Fiennes is perfect als een alcoholistische etterbak die aan niets denkt dan zijn volgende borrel, Chastain heeft alleen oog voor wie haar volgende borrel betaalt, Smith heeft overduidelijk nog nooit van ethiek of mores gehoord, en Landry Jones kan ze opdreunen maar kiest voor een donkerder pad. De perfiditeit druipt er vanaf. Daar tegenover de integriteit van de rouwende vader, in een schitterende rol van Ishmael Kanater die ook nog eens alle ruimte krijgt om met zijn karakter te spelen - van sinister, haatdragend, liefhebbend, tot uiteindelijk beschouwend en vergevend. De simpele rechtschapenheid van een eerlijk bestaan tegenover de complexiteit, de leugens en het bedrog van de moderne maatschappij. Het contrast had niet harder kunnen zijn, en de achterdocht van de westerse hoofdrolspelers geeft nieuwe diepte aan het oude gezegde ‘zoals de waard is’. En hoe oneerlijk is het, dat Kanater niet als eerste en grootste naam op de poster staat, terwijl hij alle (uch) grote namen gewoon wegspeelt. Of het einde nou toepasselijk is, ik had een ander gekozen, het past niet heel goed bij de rest. Maar evengoed een erg, erg goede film.

Uitstekende film over een koppel dat onderweg is naar een feest en een jongen aanrijdt. De clash tussen de rijke westerlingen en de arme lokale bevolking wordt goed neergezet. Lekker onsympathieke personages met een uitstekende rol van Ralph Fiennes. Een aantal scherpe dialogen en de setting in de Marokkaanse woestijn levert een aantal prachtige plaatjes op.