Sweat (2020)

Bijzondere film over een eigentijds thema: de influencer. Na een knallende opening zien we vooral de alledaagse sleur van het leven, en bijkomende narigheid van het sterrendom. Aan het eind wordt er in het interview nog een voorspelbare moraal ingegooid, en al met al heb je een film die volgens het voorspelbare boekje verloopt. En toch bleef ik geboeid kijken. En dat komt door de hoofdpersoon. Omdat we haar veel online zien, is er vanaf het begin de vraag hoe ze echt is en of ze daadwerkelijk zo betrokken is bij haar fans, of dat ze slechts sociaal doet om meer likes te scoren. De ironie is dat beide waar is uiteindelijk, en zij in haar eenzaamheid net zo afhankelijk is van haar fans als andersom. Wellicht zelfs nog meer. Haar online imago zit haar soms in de weg, maar kennen we dat niet allemaal, ook in de echte wereld? Iedereen doet zich wel eens vrolijker voor dan hij zich voelt. Mooi vind ik ook dat ze uiteindelijk sporten aangreep om zichzelf te herpakken. Want bij mij rees wel de vraag of ze haar lichaam in vorm houdt voor haar publiek, of voor haarzelf. Dat laatste bleek waar. En zo sluit de film af met een (voor mij) wat onverwacht slot, waarbij ik mijn vooroordelen naar influencers iets bij moest stellen. Omdat blijkt dat sporten, en haar leven delen met haar online publiek, daadwerkelijk dingen zijn die ze nodig heeft. Die haar leven zijn. En zo verschilt haar online imago dus niet eens zoveel van haar echte leven. 3,5*

We krijgen het leven te zien van Sylvia, een influencer met een heel pak volgers. En zoals dat bij influencers hoort zit daar een hoop glitter en glammer bij, het idee van een fake wereld en het beeld dat we hebben van influencers in het algemeen. Dat wordt voor een deel wel wat ontkracht en in vraag gesteld. Maar regisseur Magnus von Horn wil op de eerste plaats de persoon zelf laten zien. Omdat het nu eenmaal niet gaat over DE influencer, maar dat ook zij mensen van vlees en bloed zijn die het beste trachten te maken van hun leven. Het deed van ver denken aan de Japanse film Helter Skelter, over een ster en haar ultieme streven naar schoonheid. Maar Steam overweldigd niet zo hard, net omdat het op de eerste plaats een persoonlijke weergave is van het hoofdpersonage. Dat zorgt dan wel voor een ontroerend verhaal. En het is ook een film met mooie en warme kleuren. Best wel de moeite eigenlijk. Een klein pareltje.

Ogenschijnlijk heeft Sylwia een perfect leventje als populaire fitnesscoach, gezondheidsgoeroe en influencer. Ze is jong, slank, energiek en sportief - een fenomeen op sociale media. Achter de glitterende façade zitten echter problemen verborgen. Hoewel ze zeshonderdduizend volgers heeft, voelt ze zich eenzaam. Door een stalker voelt ze zich onveilig; mannen zien haar slechts als een lustobject. Haar familie feliciteert haar, maar neemt haar niet ernstig. Ze is geen verwend kreng, maar iemand die hard gewerkt heeft om wat te bereiken in de moderne, jachtige wereld. Ze heeft progressieve ideeën, draagt zorg voor het milieu, en maakt video’s over vegetarisch eten. Met de camera zo vaak aan krijg je de indruk dat ze voortdurend aan het acteren is. Sponsors zetten haar onder druk om een positief verhaal te brengen. Met haar brede glimlach en overdadige make-up lijkt Magdalena Koleśnik op tennisster Sabine Lisicki. Ze draagt twee verschillende kleuren nagellak. De camera volgt haar vaak van nabij, bijvoorbeeld wanneer haar gezicht snel op en neer gaat tijdens een fitnesssessie. Ze is topfit, straalt, en bulkt van de energie, maar ze betaalt ook de tol van de roem. Passages met veel licht en roze woren afgewisseld met donkere momenten, wanneer ze troost vindt bij haar hondje. Het is een zweterig geheel dat minder oppervlakkig is dan je zou verwachten.