1917 (2019)

Erg fijn. Om de zoveel tijd is er wel weer een oorlogsfilm die je "moet gezien hebben", meestal draait dat uit op een teleurstelling. Spielberg's SPR, Nolan's Dunkirk, films die me weinig wisten te boeien. Ik heb deze dus met enige terughoudendheid gekeken, al hoop ik wel dat de visuele opzet hier voor een ommekeer zou kunnen zorgen. En dat doet het ook. Geen ijdel technisch gepronk, maar een geweldige manier om een oorlog in beeld te brengen. Het is toch alweer even geleden dat ik ook echt van een longtake heb kunnen genieten, de laatste tijd lijkt het vooral om de lengte te gaan, niet zozeer wat de camera ondertussen voor toeren uithaalt. Dit is er eentje die meer aanleunt bij de geniale opening van To's Breaking News dan bij het eindeloze rondgeslenter in Gan Bi's films. Persoonlijk had de film voor mij nog wel iets minimalistischer gemogen, zeker in het middenstuk. Minder ontmoetingen, meer eenzaamheid. Telkens wanneer er andere personen verschijnen breekt de magie van de film een klein beetje. De toch na de dood van Blake, het Franse meisje, het korte gevecht met de Duitse soldaten, die scenes hoefden voor mij niet zo. De Duitse schimmen in de brandende stad waren dan wel weer geweldig, sowieso wel de meest indrukwekkende scene van de film. Een beleving eerder dan een verhaal, zo heb ik m'n films ook het liefst, maar oorlogsfilms durven die aanpak zelden aan. Daar draait het toch vaak meer om sentiment en heroiek, of de tragedie van de slachtoffers. Mnee, dat liever deze aanpak. Alleen jammer dat Mendes niet nog nét dat stapje extra durfde te zetten, want zo vaak gebeurt het niet dat Hollywood eens buiten de lijntjes kleurt. 3.5*

Wat een zeldzaam staaltje geschiedsvervalsing. In een oorlog waar de legerleiding moeiteloos tot honderdduizend man op één dag de dood injoegen (1 juli 1916, nog altijd de zwartste dag uit de Britse geschiedenis) wordt gedaan alsof het lot van 1600 man ertoe doet. Twee helden. De kans op overleven natuurlijk nul. De aanval over een prachtig bloeiende weide, de avonturen in een ongeschonden bos. Zoveel leugens. Niet om aan te zien

De cameratechniek is vrij indrukwekkend, en de loopgraven zien er realistisch uit. Inhoudelijk is dit echter helemaal niks. Eerst zit je een uur lang naar twee matige acteurs te kijken die wandelen en praten, daarna wordt het een simplistisch heldenverhaaltje met bombastische muziek. De techniek lijkt vooral een manier om het gebrek aan inhoud te verdoezelen.