The Goldfinch (2019)

“In Amsterdam, I dreamt I saw my mother again.” Rommelig. The Goldfinch voelt gehaast aan, en gelijk in het begin komt er al ongelooflijk veel informatie op de kijker af. Dat er in het eerste gedeelte een aantal tijdsprongen in zitten helpt ook niet mee. Het verhaal is wel interessant, en het is jammer dat de regisseur de focus op de verkeerde dingen legt. De band tussen Theo en Pippa is interessant, maar jammer genoeg ligt de focus van de film op het misdaadsubplot en de saaie scenes tussen Theo en Boris. De beste scene in de film is die waarin Theo en Pippa tegenover elkaar zitten in een café en praten over wat hun is overkomen, en waarom Pippa in Londen woont in plaats van New York. Meer van dit soort scenes had The Goldfinch goed gedaan.

Het Puttertje van Donna Tartt is een meesterwerk (vind ik dan) van bijna 900 pagina's. Tartt schrijft zo getailleerd dat het boek zelf haast een script is. Ik begrijp heel goed dat er om de rechten is gevochten. Want wat een verhaal! De regisseur wil helaas al deze pagina's in een film proppen. En dat gaat natuurlijk niet, dan worden er verkeerde keuzes gemaakt. Dat is waar het misgaat met The Goldfinch. Het gedeelte dat zich afspeelt in de buitenwijken van Las Vegas zijn magistraal beschreven. Theo een Boris nemen enorme hoeveelheden Wodka en andere roesmiddelen tot zich op een bodempje junkfood, het is pijnlijk maar bij vlagen ook hilarisch wat zich afspeelt in dat vreselijke oord. De lezer ziet dat het helemaal misgaat met Theo en is opgelucht wanneer hij vertrekt. In de film wordt dit niet voelbaar gemaakt. En waar is de moeder van Theo? Ze komt nauwelijks in beeld, terwijl ze zo belangrijk voor hem is. Ook het puttertje (the goldfinch) komt nauwelijks in beeld, terwijl daar echt nog wel wat over te vertellen is. Dan die rare tijdsprongen, dat haalt de vaart uit het verhaal. De muziek is om misselijk van te worden en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is met boekverfilmingen ook altijd hetzelfde: de film haalt het niet bij het boek. Ik ken eigenlijk maar twee uitzonderingen op deze regel: Trainspotting en The Godfather. Maar goed. ik wil beetje positief afsluiten. het verhaal is best interessant, de acteurs zijn aardig op dreef, zeker de jonge Theo en Boris, en het speelt zich allemaal af op locaties die je normaal niet zo snel ziet in een Amerikaanse film. Mijn tip: lees het Puttertje van Donna Tartt, of de verborgen geschiedenis. De laatste is haar fameuze debuutroman en is volgens mij nog niet verfilmd.

Vooraf dacht ik nou vooruit laat ik deze eens opnemen, want ... Nicole Kidman speelt erin mee, én toeval of niet, kortgeleden zag ik twee puttertjes. Prachtige vogeltjes met knalrood, wit, grijs en zwart. Van het kunstwerk wist ik bar weinig, maar geheel onbekend was het niet. Toen ik me gisteren aan dit kijkmaal zette, was ik aangenaam verrast door de fijne sfeer waarin het verhaal verpakt was. Hier en daar een terugblik, dan een flard van een droom of een brokstuk van een herinnering. Ik hou van versneden verhaalstructuren om zelf de draad bij elkaar te mogen houden. De rol van de jonge Theo werd fraai vertolkt door het evenbeeld van Potter, zoals ie dan ook door zijn vriend Boris genoemd werd. De lichtschuwende zwarte Boris kon 't goed vinden met de andere vreemde snuiter, uhh snuiver ... De oudere maar nog altijd jeugdige Theo had inderdaad diezelfde te gladde bijna te perfecte uitstraling; iemand van wie je aan de buitenkant nooit zou kunnen doorgronden wat er van binnen afspeelt. De rol van Hobie werd ook zeer geloofwaardig en sympathiek uitgebeeld. Kidman schitterde in overbodigheid. Ze had amper schermtijd, maar dat deed niets af aan de film. Uiteindelijk kreeg het schilderij dan toch de metafysische betekenis die uiteraard heel lang verborgen moest blijven, daaraan gekoppeld een tipje van de sluier van de toekomst oplichtend, in de vorm van een brief aan Pipa. Mooi!