Lucky (2017)

Een hele bijzondere mooie film. Voor een snel script hoef je het hier niet te zoeken. Het gaat hier om het ritme van een oer taaie 90-plusser. Bepaalde rituelen houden hem jong. Ochtendgymnastiek, puzzels, wandelen en een bezoek aan een eettent en een kroeg. Lekker traag weergegeven met een mooie bevolking van een klein dorp waar iedereen iedereen kent en respecteert. En waar cactussen en landschildpadden iedereen overleeft. Maar uiteindelijk vergaat alles en daar moet je vrede in vinden ook al heet je Lucky.

“Realisme is een ding. Het is de gewoonte om een situatie te accepteren zoals ze is en de bereidheid hebben daarnaar te handelen”. Woordenboeken hebben de gewoonte om simpele betekenissen te vermommen als tegeltjeswijsheden. Lucky doet feitelijk niets meer dan een poging om zijn kruiswoordpuzzel af te maken, als zijn zoektocht naar synoniemen hem bij de kern van zijn persoonlijkheid brengt. De negentigjarige Lucky (Harry Dean Stanton) is eigenzinnig, cynisch, maar ook goudeerlijk. Altijd en overal is hij op zoek naar de essentie van dingen. Naar de wetenschap dat alles eens zal verdwijnen, dat de ‘ziel’ niet bestaat. Je zou Lucky een atheïst kunnen noemen. Tijdens de film valt die term echter geen moment. De nadruk ligt niet op labels en categorieën, maar op Lucky’s menselijkheid. Als we oud zijn, en onze dood gedwongen onder ogen zien, worden onze illusies en dromen ons ontnomen. We kijken naar de wereld zoals we die op dat moment zien. Al het andere is opgeslokt door de tijd. verder lezen

Een film met een eenvoudig verhaal waarbij je gaat meeleven tot het eind. Op zich erg knap maar men beschikt hier wel over het icoon van zijn tijd Harry Dean Stanton. Een mooi laatste optreden naar de onvermijdelijke vergankelijkheid.