Opinions

Agressief en obscuur feel-bad filmpje. Artistiek gekloot. 4*tje

Expliciet en gewelddadig shock filmpje met een hoop seks. Over twee psycho's die de stad onveilig maken.De 'lelijke' look maakte de film behoorlijk geloofwaardig. 3,5*

Wow wat een heerlijk bizar filmpje! De geboorte van twee psycho clowns. Ze mogen van mij een eigen spin off. Het verhaal is totaal van de zotten maar wel heerlijk bedacht. Bijna ieder personage is over de top dom of idioot. Uitwerking is niets minder dan briljant, zeker voor zo'n low-budget product. Enige minpuntje kan zijn dat het nogal rommelig en ongenuanceerd is, dat haalt de film van een halfje hoger. Maar dit is toch wel een heerlijk bizar meesterwerkje, na een half uur gaan de remmen al helemaal los, met een briljant eindgevecht, over originaliteit gesproken, hier moet je zijn!! 4,5*

Knappe oorlogsthriller / drama dat prachtig gefotografeerd is. De film brengt een lang vergeten oorlog opnieuw onder de aandacht. Doet zeker niet onder aan Blood Diamond of Hotel Rwanda. 3,5*

Juweel van een film, zoals het hele oeuvre van Kubrick. Barry Lyndon, Redmond Barry, is een ultra trage, starre en norse film. Personages die geen enkele emotie tonen en een materialistische egoïstische opportunistische boer in de hoofdrol. Het zal wel negatief klinken maar dat is het niet. Gaat men enkel uit van diepgaande sympathisanten kan je in deze film lang zoeken want die zijn er simpelweg niet. De kijker zal dus verder moeten kijken dan zijn neus lang is om de achterliggende beweegredenen te ontrafelen. Met een klootzak die constant fouten maakt is het natuurlijk moeilijk enig medeleven te vinden.

Zo is zowel het dialoog, de fotografie, het tempo als het acteerwerk zo stijf als een plank. Maar wat is dit allemaal doeltreffend. Het weinige dialoog is fijn, zo wordt de kijker direct in de pruikentijd gezogen. De fotografie is prachtig met een hoofdletter P. Zo mooi dat elk shot een 18e eeuws schilderij voorstelt. Ik zie stadsgezichten, stillevens, portretten en schuttersstukken. Best art-direction ever, hands down (misschien is Blade Runner iets beter). Samen met het enorm trage tempo en het houterige acteerwerk komt dit alles perfect uit de verf (mooie woordkeuze al zeg ik het zelf). Zo is er bij de figuranten totaal geen beweging en blijft iedereen op de achtergrond in dezelfde, droevige, dronken of verveelde pose (wat moest het saai geweest zijn om in die tijd te leven). Dit alles is zo talentvol en doordacht gepositioneerd dat de geweldige aankleding en kostuumdesign beter dan ooit wordt benut. Er valt zoveel te zien, en (door het trage tempo)mag je het zien, alsof je in een museum ronddwaalt.

Goed dit alles is mooi, maar het wordt pas prachtig als de muziek wordt ingezet. Schubert, Händel komen het eerst bij mij op (de twee muziek thema's die het meest worden gespeeld). De muziek past perfect bij de sfeer, hoe ironisch, cynisch, flauw, droevig of magistraal sommige scènes ook mogen zijn, de muziek doet er nog een schepje boven op en maakt van de film een episch schouwspel. Een toneelstuk in een museum.

Dikke 4,5*

Een jongeman gaat met z'n kwaadaardige gezwel / tweelingbroer (die in een rieten mand zit) naar New York om een arsenaal aan dokters af te slachten, dit zorgt voor melige en ranzige taferelen. Erg leuk jaren 80' product. dikke 3,5*

Sterke film. Stelt over het algemeen weinig voor, maar heeft uiteindelijk toch een grote impact. Allemaal erg rauw en realistisch. Laatste drie kwartier maken een hoop goed. Dikke vette voldoende.

Behoorlijk knap gemaakt, maar daar blijft het bij. Begon allemaal wel lekker en ik werd meteen de actie in gesleurd, maar na mate de film vorderde begon het vervelende vormen aan te nemen. Vooral door het overdreven patriottisme en de extreem oppervlakkige personages bleef het allemaal veel te ver van mijn bed staan. Het geheel neemt zichzelf ook veel te serieus, het hele gebeuren is natuurlijk veel te ongeloofwaardig. kleine 3* dan voor de toch wel constant leipe actie en mooie effecten.

Leuk maar had het na een tijdje wel gezien. Nadat het hele cultfenomeen van Troll 2 na een half uur duidelijk is valt er weinig meer aan de docu te beleven. 2,5*, en dat vindt ik toch jammer. Van de week maar eens Troll 2 bekijken.

Mooi contemplatief zen filmpje. Ben er stil van. 4*

The Birds is een film die veeeel beter is uitgewerkt dan de horrorfilmpjes die je vandaag de dag voorgeschoteld worden. Heel rustig en opbouwend horrorfilmpje waarbij geen idiote The Mist praktijken aan bod komen (die film sloeg echt alles). Het begint allemaal een beetje zwakjes en en saai, veel lange dialogen en echte Hitchock-scènes waarin romantiek en suspense bij elkaar komen. Tot het moment waar de vogeltjes de mensen aan gaan vallen is het allemaal nog maar een beetje magertjes. Dan ineens komen de vogeltjes dan met z'n allen door de schoorsteen wat er natuurlijk ge-wel-dig uit ziet. Vanaf dat moment ontpopt zich een lekkere mysterieuze film. Vooral de scène in het café omdat het dan nog iets mysterieuzer wordt. De finale is ook heel erg sterk en ook heel erg spannend. Al die vogels bij elkaar zien er heel erg tof uit en lekker spannend. De Hitchocksfeer straalde er van af en het was visueel ook weer erg Hitchockerig mooi gefilmd. (Zo kan alleen Hitchock het)

Wat ik jammer vond was dat kleine meisje wat zwaar irritant was. De vogeltjes zagen er af en toe wat nep uit, maar hee, het was 1963. Film komt erg traag op gang, wat ook erg jammer is maar als ik zo terug denk niet heel erg storend. Ik mistte wel een onderbouwend spannend muziekje net als in Psycho, dat had het net iets spannender kunnen maken. (Ik vind dat toch jammer want bij Les Diaboliques mistte ik ook al spannende muziek).

Een echte klassieker waar ik erg enthousiast over ben. Voor nu een 3,5* en na herziening misschien nog een verhoging.

Vond dit best fijne onzin. Debiel plot wat totaal geen steek houd maar daardoor eigenlijk heel grappig is. Deed denken aan films die altijd maar met één of andere debiele wending uit de kast probeert te komen en dan moet het nog serieus blijven, maar doordat alles zo over de top is wordt het juist grappig. Acteerwerk is belabberd met een hoofdletter B. Maar wat verwacht je? Een ode aan dit soort exploitatie onzin. Dikke tieten, lesbische sex, vette wapens en hele stomme personages, maar voor deze ene keer mag dat. Heb best genoten!

Ernstig goede gangsterfilm. Als je denkt dat het enige goede wapen een pistool is zit je er goed naast, hier meppen ze elkaar namelijk helemaal verrot met stokken, honkbalknuppels, planken en ander slaghout. Één van de veste hand to hand combat scènes waarin een hoop Koreanen elkaar helemaal kapot meppen en steken. Daarbij is het gangsterverhaaltje van niveau Scorcese en zitten er een aantal erg spannende scènes in, het zag er cool uit en de soundtrack was ook van hoog niveau (zelfs Alan Parson Project op 't einde was een succes).

dikke 4*/4,5*

Leuke slasher, met vlagen spannend en kijkt lekker weg. Het mag duidelijk zijn dat dit toch wel een moederfilm is voor films als Halloween.

Acteer werk was te pruimen, camerawerk eveneens. Verder mistte de film af en toe wat kracht en kon het wel een schop onder de kont gebruiken. De dames die hierin meededen vond ik toch wel iets beter dan in Halloween (ben sowieso niet zo doel op die jaren '70 ladies). De telefoongesprekken waren trouwens ook wel creepy. Verder was het leuk dat je gedurende de film de moordenaar niet ziet.

Kom ik toch op een respectabele 3* uit.

Knap gemaakte obsessieve paranoia. Na de beruchte scène begon het echt goed te worden, omdat daarna het hele transformatiegebeuren begon. Eindvoorstelling was geniaal. Portman speelde geweldig, Cassel daar in tegen zwaar matig. 4*tje

Cheesie onzin. Typisch superheldengedoe maar dan met vampieren en bloed. 3*

Nou goed... Blade Runner.

Na de film zo'n 10 keer gezien te hebben toch maar en stuk schrijven waarom dit één van de beste films ooit gemaakt is en een vaste plek op nummer 2 in mijn top 10 heeft. Ik zal mijn gedachtes eens delen en degene die niet snappen wat hier zo goed aan is openbaren.

Let op: dit is geen recensie, eerder het delen van mijn gedachtes en het onderstaande stuk kan dus SPOILERS bevatten.

Dan komt de eerste vraag, waar zal ik beginnen. Laat ik bij het begin beginnen. Het begin van de productie. De hele film is gebaseerd op het boek van Philip K. Dicks (Total Recall, Minority Report), genaamd 'Do Androids Dream of Electric Sheep. Echter is enkel het uitgangspunt van het boek in het achterhoofd gehouden tijdens heb maken van de film. Het uitgangspunt over het existentialistische idee van een 'robot', 'android' of in dit geval 'replica', maar daar kom ik later op terug. Zo is er rondom dit science-fiction idee een sfeervolle en zwoele neo-noir gebouwd.

Laat ik dan verder niet te diep op het verhaal in gaan. Meneer Rick Deckard moet 4 ontsnapte replica's opjagen en op 'non-actief' stellen (synoniem voor afslachten). Een replica is een namaak mens, een genetisch gefabriceerd wezen met hetzelfde uiterlijk en gedragingen van de mens, echter met meer kracht. Kortom, more human than human. Deze 4 replica's zijn ontsnapt uit hun werkplek, hebben een ruimteschip afgeslacht en zijn naar de aarde gekomen. Dit is kort gezegd het uitgangspunt van de film. Maar om echter het meesterwerk te kunnen zien zal de kijker tussen de lettertjes door moeten lezen. Zo hebben de replica's een levensduur van vier jaar en begonnen na een tijdje eigen basisemoties te ontwikkeling, angst, blijdschap, lust, nijd, etc. Een belangrijk deel van het verhaal is een 5de replica, een nog meer verbeterd 'type' replica, net als dat mobieltjes altijd technologische vooruitgang willen, is het in dit geval ook zo met de replica's. Deze replica heeft geïmplanteerde herinneringen en weet niet dat het een replica is. De hoofdpersoon Rick Deckard krijgt op een gegeven moment een 'relatie' met deze 5e replica.

Het verhaal is behoorlijk simpel, maar de kijker zal wel zijn hoofd er bij moeten houden om het geheel te volgen en zeker om de filosofische achtergrond van de film te doorgronden. Maar het verhaal aan de oppervlakte is ondergeschikt aan twee dingen. Namelijk 1. de filmische schoonheid & 2. de filosofische onderlaag.

Laten we beginnen bij punt 1, de filmische schoonheid. Laat ik er een paar filmschool termen in gooien die de klasse van het meesterwerk onderbouwen. Ten eerste zijn de art-direction en mise-en-scene fantastisch. De hele film is prachtig gebouwd, kant een fantastische fotografie en de film leeft en broeit in elke hoek. Ik neem als voorbeeld het huis van de hoofdpersoon, waar duizenden spullen staan opgesteld, alsof de hoofdpersoon er al honderden jaren leeft. Met een prachtig gevoel voor detail is alles weergegeven. Maar ook de scènes op de straten leven, met de meeste uiteenlopen personages die het beeld passeren, chinezen met gekke brillen, hare krishna's, etc. Prachtige special effects gedaan door special effect meester Douglas Trumbull. Maar ook een schitterende fotografie, met prachtige lichtinvallen en traditioneel aan de film-noir fotografie. Enkel dit keer met een mooi sfeervol blauw kleurenpalet. Laat ik het dan ook gelijk hebben over de sounddesign en soundtrack. Sounddesign is heerlijk bizar en beklemmend, met gekke futuristische tonen en een mooie bass dat zeer sfeer verhogend is. De soundtrack van Vangelis is ook prachtig, een soort futuristische jazz, met prachtige zwoele pianomuziek en een prachtig saxofoon nummer bij een liefdesscène, het is allemaal perfect. Daarbij is het acteerwerk ook fantastisch, met uitspringen natuurlijk ons Nederlands talent Rutger Hauer, de 'baas' van de 'slechteriken'. Degene die opzoek is naar vrijheid. Hij zet een geweldig beangstigend, intelligent maar ook triest personage neer. Daar tegenover staat als hoofdpersoon Harrison Ford als Rick Deckard, een Blade Runner (iemand die op replica's jaagt) die eigenlijk al is gestopt met werken maar wordt gedwongen om weer terug te komen voor nog een klus. Hij loopt ook door de film heen alsof hij totaal geen zin in zijn werk heeft, maarja, wat moet dat moet. Hij doe ook een aantal fantastisch grappige typetjes, zoals een werknemer van het bedrijf Zedendelicten. Hij speelt behoorlijk geniaal. De rest van de cast is ook fantastisch.

Nu ik heb uitgelegd waarom het filmtechnisch zo'n prachtige, zwoele en sfeervolle film is. Laat ik overgaan op het 2e punt wat de film en meesterwerk maakt, de filosofische achtergrond. Waar de film voor mij over gaat is onderdrukking, identiteit en existentialisme. Die drie wil ik graag apart behandelen.

Als eerste onderdrukking. Het geval in de film is, dat de replica's worden onderdrukt aangezien zij geen 'echte' mensen zouden zijn. Zij slachten iedereen af, enkel omdat zij worden ge -en -misbruikt. Zij zijn enkel opzoek naar betekenis, de onzekerheid van het bestaan wegnemen, zij weten namelijk niet wanneer zij zullen uitvallen en leven dus altijd in angst. Is het dan wel ethisch verantwoord om deze replica's zo te laten werken. Hebben zij als namaak mens niet zoveel recht op leven. Net als dat negers en andere bevolkingsgroepen vroeger werden onderdrukt, wordt de namaakmens in deze film onderdrukt. Is dit terecht? Zo kom ik gelijk over op het tweede punt, identiteit.

Wat is de identiteit van een persoon, heb je als namaak mens je eigen identiteit? Zal een genetisch gefabriceerd wezen als mens behandeld moeten worden, of als robot? Zij maken namelijk ook dingen mee, hebben emoties en gedragen zich als mens. Maar zijn zij wel mens, en hebben zij recht op een waardig bestaan? Mogen zij onderdrukt worden, of hebben zij het recht om te 'leven'? Wat er ook in de film wordt gesteld is, dat zij nog mooiere dingen meemaken dan wat wij als mens ooit zullen meemaken, en als zij uitvallen gaan al deze momenten verloren als 'tranen in de regen'.

Zo kom ik tot het belangrijkste punt terecht, het existentialisme. Wat maakt ons mens? Wanneer ben je een mens? En wanneer heb je het recht om waardig behandeld te worden? Is dit als je biologisch bent voortgeplant, een aanvulling bent op de evolutie en een 'echt' mens bent. Maar als je genetisch gefabriceerd zal zijn en toch dezelfde gevoelens, bewegingen etc. als mens hebt, ben je dan 'geen' mens omdat je gefabriceerd bent? Wat maakt ons als mens zo veel beter dan andere wezens, een bewustzijn? Maar als een genetisch gefabriceerd wezen een bewustzijn zal ontwikkelen, is het dan ook levens waardig, of is het dan alsnog een genetische gefabriceerd namaak mens. Als je denkt, besta je dan? De hoofdpersoon heet niet voor niets Rick Deckard, oftewel René Descartes. Dit zijn de vragen waar de film te kijker mee laat worstelen. De kijker moet echter wel tussen de regels doorlezen om deze filosofische vragen te achterhalen. De film laat het geheel in het midden en bouwt er een hele sfeervolle, zwoele maar ook triest geheel omheen. En laat de vragen in het midden. Er zal niet zo één twee drie een antwoord op de vraag zijn en de vraag zal altijd open blijven staan voor discussie. Maar dit alles zorgt er voor dat de film een meesterwerk is. Zowel filmtechnisch als verhalend en filosofisch.

Daarom 5* en op nummer 2 in mijn top 10.

Wat een troep. De film bestaat voor 95% uit hysterische mensen en vervelend camerawerk. Wanneer er dan eindelijk wat gebeurt is de film afgelopen. 1*

Begon wel lekker met een hoop bloedfonteinen en domme actie, maar het neemt zichzelf toch wat te serieus met z'n onverwachte seksscène en Godfather quote. 2,5*/3*

Lamlendig filmpje waarin na een uur pas wat actie komt en dat was al niet al te boeiend. Voor het eerste uur een 0,5*, de actie een 1,5*, kom ik uit op een 1*. Erg jammer want ik houdt meestal wel van pulp, hier was helaas weinig plezier aan te beleven.

Niet heel bijzonder, Nazi vampieren zijn an sich wel grappig en er zitten een paar leuke knokpartijtjes in. 2,5*

Leipe van Damme sh*t. Niet dat het ook maar ergens filmische klasse heeft maar dat doet er niet toe, het gaat om de toch wel puike gevechten. Voor de rest sloeg het nergens op. Met name het acteerwerk wat echt baggerslecht was. Wat mij wel opviel waren een aantal goed geplaatste grappen. Verder zit in dit soort films altijd heerlijke achtergrondmuziek ( jaren '80 Chinese muziekjes ). Maar toch omdat er geen verhaal in zit, ik van Damme toch wel een beetje gay vind in z'n rode onderbroek (hoe goed hij ook kan vechten) en het verder niet echt boeiend is geef ik hiervoor .....

2*

Subtiele levensschets over een relatie die van liefdevol naar erbarmelijk leidt en waaruit enkel vergane glorie over blijft. Zeer aandoenlijk en goed gespeeld. 3,5*/4*

Goed gemaakt en door sommige erg goed geacteerd (vooral dat joch van Transformers), film kent dan ook een geweldige cast. Maar het was allemaal wel ontzettend moralistisch. En ook al hou ik van dit soort mozaïkfilms kom ik niet hoger dan een 3,5*je

Docu over het levensverhaal van de grootste schaker ooit. Interessant verhaal, prima docu. Jammer dat de grootste meesters het slechtste eindigen. 3*

Verassing vd de eeuw voor mij.
Ik had de film besteld via marktplaats en gisterenavond bekeken.

Ik verwachte een soort Magnolia maar dan rondom een persoon in de porno-industrie.
Deze verwachting gedeeltelijk wel uit maar er zat meer een vaste lijn in dan in Magnolia. (Al hoewel ik Magnolia ook een geweldige film vond).

Leuke muziek, geweldig acteerwerk (PTA zorgt altijd wel voor goed acteerwerk in zijn films).
Zelf heb ik eigenlijk een hekel aan Mark Wahlberg maar deze keer kon ik er heel goed naar kijken.

Er zaten erg veel typische onverwachte momenten in de film.
Af en toe verslapte mijn aandacht even maar als er dan weer iets gebeurde werd het toch weer interessant.
Er zat een shot in één van de laatste stukjes (het stukje dat ze bij die idiote coke-koper zitten), in dat shot werd heel lang ingezoomed op het gezicht van Walhberg en je zag hem als het ware een soort van lachen. Dat shot duurde voor mij echt te lang.

Wat PTA ook vaak in zijn film terug laat komen is muziek, muziek en dan laat hij zien hoe het met alle personages uit de film op dat moment gaat. Dit wordt ook weer vaak gebruikt in Boogie Nights en daar kon ik één de ene kant van genieten en me aan de andere kant aan ergeren want het wordt wel heel vaak gebruikt.

Hij gebruikt de camera ook weer erg leuk (iets minder dan in Magnolia). Hij laat de camera dan achter een persoon aangaan die bijv. door het huis loopt en dan een deur opent waar weer iemand is die ook een rol in het verhaal heeft gehad.

Al met al vond ik het een erg aangename film, een aanrader en zeker nog een kijkbeurt waard.
4* tot nu toe

Visueel erg mooi, acteerwerk erg goed vooral weer van Oldman, Kunis dan wat minder maar blijft een lekker ding. Sfeer was goed en had wel wat weg van een western. Maar verder ontzettend veel saaie dialogen en christelijke onzin. Gelukkig beter dan The Road, wat echt een ontiegelijk saaie film was.

Actie was best te pruimen, hoogte punt was de shootout in het huisje waar die twee oude mensen woonde.

Soundtrack was trouwens erg goed.

Geweldige intense claustrofobische film. Conceptueel heel simpel maar qua uitwerking heel spannend en beklemmend. Perfect gefilmd, met shots van de staart tot de romp van de duikbuit, veel rook, water, zweet en chaos. De mannen zagen er ook echt compleet afgestompt uit.

dikke 4,5* / 5*

Blu-Ray uitgave is erg mooi

Kon me na een half uur al niet meer boeien, had geen idee waar het over ging. Het enige dat ik er uit kon halen was dat de hemel een mooie plek zou zijn en onze hoofdpersonen een goed hart zouden hebben... gaaaaaaap!!! 1,5*

Wel een film waaruit blijkt dat Cameron Diaz het in Hollywoodland beter bij domme blondjes kan houden.

Mooi rustig drama met een sterke rol voor Garfield en prachtig gefilmd. Jammer dat de reacties van de omgeving van de hoofdpersoon zo extreem zijn vrij ongeloofwaardig wanneer de clou bekend wordt gemaakt. Sterk einde. kleine 4*