Opinions

Heerlijke block-buster die laat zien dat een Bat-Man film niet altijd kinderachtig en campy (Schumacher) of sprookjesachtig (Burton) gemaakt hoeft te worden. De boel gewoon lekker cynisch en hard houden waarbij natuurlijk vooral The Joker voor die ingrediënten zorgt.

De kritiek op Batman zelf is op zich begrijpelijk. Een volwassen vent in het zwart met puntoren en een cape is nog wel te accepteren in een strip-universum als deze maar zodra die grafstem tevoorschijn komt wordt het wel een beetje lachwekkend. Als ie z'n muil houdt en zich beperkt tot een beetje op dakranden staan en boos kijken vind ik het echter prima. Bale is wat mij betreft ook een stuk overtuigender in zijn Batman rol dan voorgangers Clooney, Kilmer en Keaton. Als ie het in eventuele vervolgfilms iets rustiger aan weet te doen met die grafstem (opzich is het wel verantwoord binnen het verhaal, geheime identiteit etc.) heb ik verder niets te klagen.

Mijn voorkeur gaat dan ook uit naar de Nolan adaptatie van Batman. De films staan nog het dichtste bij de strips en de tekenfilms in hun uiterlijk en sfeer. Schumacher's en Burton's aanpak kunnen me achteraf gezien eigenlijk gestolen worden.

In de bioscoop overdonderde de film me, vooral omdat ik totaal geen verwachtingen had toen ik er aan begon. Ik had me opnieuw voorbereid op een flauwe en kinderlijke film van een regisseur die weinig begrepen had van het bronmateriaal en een deel van mijn aanvankelijke enthousiasme kon waarschijnlijk ook toegeschreven worden aan het feit dat ik eindelijk eens een waardige Batman film gezien had. Ik houd het voor nu op 4*.

Het is inderdaad een rukfilm, maar nog niet eens om de redenen die Hananas noemt. Dat de makers vrijheden genomen hebben is begrijpelijk. Ik had me er als kijker op ingesteld. Maar zelfs zonder die voorkennis is deze film een ontzettende drollenbak.

Het geheel is gewoon ontzettend slecht en amateuristisch in elkaar gezet en ik vroeg me tijdens het kijken ook telkens af of dit eigenlijk niet als grap bedoeld is. Helaas is de film ook te sneu om grappig te zijn. Kinderachtig is een woord dat vaak boven komt drijven als ik denk aan de dialogen, gelaatsuitdrukkingen en one-liners die echt pijn doen aan alle zintuigen. Van enige spanning of sfeer is nergens sprake en het geheel heeft vooral een Nickelodeon-tienerfilm-vibe met bijbehorende felgekleurde decors en D-acteurs.

Dragonball is een vermakelijk actieverhaal met een nadruk op vriendschap en eer, maar deze film laat daar echt niets van over. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat ook maar iemand die hier aan deelgenomen heeft tevreden is over het resultaat, want op alle fronten is het resultaat belachelijk slecht. De actie is clownesk en doet denken aan de Power Rangers, de special effects zijn lelijk en achterhaald, de personages zijn irritant en onsympathiek, pogingen tot humor zijn pijnlijk on-grappig en het verhaal lijkt op iets wat op het laatste moment nog even snel in elkaar geflanst is.

Vooral de manier waarop in het laatste half uur nog allerlei concepten uit het origineel in het verhaal gesmeten worden zonder enige aanleiding of uitleg hiervoor toont pijnlijk aan hoe ontzettend ongeïnteresseerd hier uiteindelijk aan gewerkt is. Dat diezelfde concepten vervolgens nog voldoende verkracht worden om het verhaal echt definitief te laten ontsporen zorgt er zelfs voor dat je de laatste 10 tot 20 minuten van de film echt met tegenzin uit zit te kijken.

Het schijnt dat 20th Century Fox veel hoop in deze film gevestigd had om hun een beetje uit het financiële slop te halen. Van mij mogen ze keihard failliet gaan als ze hier hun bestaansrecht aan willen ontlenen. Wat ik uit deze film opmaak is dat ze er geen zak om geven of de kijkers wel of niet plezier beleven aan deze film. Zodra de kijker uit nieuwsgierigheid toch besluit om een kaartje te kopen heeft Fox alles wat het nodig heeft van hem. En dan nog te bedenken dat hier 100 miljoen dollar tegenaan gesmeten is. Knappe regisseur die er dan nog zo'n martelgang voor de ogen van weet te maken. Mocht Fox echt gehoopt hebben op een goed resultaat dan is James Wong gewoon een ontzettend matige regisseur die wat mij betreft alleen nog maar straight-to-dvd films mag maken. 0,5*

p.s.: Toch jammer voor James Marsters, ik vond hem tof in Buffy maar hij lijkt echt alleen maar van de ene boutfilm in de andere te rollen. Misschien toch maar een one-trick pony.

Terecht is het misschien niet. Maar begrijpelijk toch wel enigszins. Porno is nu eenmaal iets waar men het liefst stiekem naar kijkt.. Openlijk erkenning geven aan het eventuele talent van één van de actrices actief hierin betekent vaak al snel dat je als reviewer, individu etc. wel erg veel van je eigen persoonlijke leven impliciet prijs geeft. Om het heel lomp te stellen: Ze zijn bang om voor perverts uitgemaakt te worden.

Je hoeft geen helderziende te zijn om te voorspellen dat ze nooit een mainstream film-award van enig werkelijk formaat zal winnen. Mocht dit wel zo zijn dan zou het een regelrechte revolutie zijn. Het feit dat ze deze film heeft gedaan en nu een rol heeft in Entourage die meer omvat dan een wandelend lekker lichaam is eigenlijk al opmerkelijk te noemen.

Wat betreft haar rol in deze film: Verrassend goed. Zeer gecontroleerd geacteerd. De emotionele afstandelijkheid overheerst en wordt (mede doordat ze kan putten uit haar eigen achtergrond) overtuigend overgebracht. Op de schaarse momenten dat ze wel emotie zie laat zien (en er uit een ander vaatje getapt moet worden) blijft ze verrassend goed overeind. Sterker nog: Ze doen de film opleven.

De film schiet af en toe namelijk door van prettig afstandelijk naar doods en saai. Daar komt nog eens bij dat afgezien van Grey we te maken hebben met een stelletje dodelijk oninteressante personages. Ik irriteerde me dan ook dood aan de typische Amerikaanse stedelijke yuppies. Zo gelikt als het maar kan en geen enkele vorm van zelfrelativering. Het soort mensen dat heel bewust de juiste soort jazz op gaat zetten als er gasten over de vloer komen.

De benadering van Soderbergh valt in dit licht misschien te verklaren (Emotioneel afstandelijk, stilistisch cool en tot in de puntjes verzorgd). Het maakte de film bij vlagen echter onprettig en doods om naar te kijken. De scene's rond Sasha's personage (die gelukkig centraal staan) maken hier echter nog een mooie voldoende van.

3,5*

Geslaagde horrorfilm en mijn eerste kennismaking met de Clive Barker-stijl van horror. De overdaad aan bloederige hompen vlees, het martelwerktuig en de geweldige creature designs tillen de film met gemak boven de middelmaat uit. Bij vlagen is wel te merken dat hier ook een heel aardig geschreven verhaal achter zit, maar omdat de film zich er in 1,5 uur in hoog tempo doorheen werkt (en met vooral matig acteerwerk) is het niet het sterke punt van de film. Barker begrijpt gelukkig (en het blijft altijd verrassend hoe weinig regisseurs dit echt inzien en goed toepassen) dat een film als deze gedragen moet worden door sfeer, geluid en het creatief monsterdesign. De afdaling naar de hel wordt gewoon heerlijk in beeld gebracht. Ook al voordat de Cenobites hun intrede doen is de nachtmerrie van Julia een hoogtepunt en ook Frank steelt al vrij snel de show in zijn verschillende verschijningen. De muziek was aardig, hoewel eigenlijk wat te traditioneel voor een film als dit. De oorspronkelijke score van Coil had een stuk beter in de setting gepast. De special effects (en dan met name de bliksemschichten) laten inmiddels wel behoorlijk hun leeftijd zien. Het zijn echter alleen de laatste paar minuten waarin het echt storend wordt.

Prima horrorfilm die vooral weet wat zijn sterke punten zijn en hier de focus op legt.

Fijne sfeervolle film. Het verhaal is wat dun, de karakterontwikkeling wat beperkt en het plot ontwikkeld zich wel erg snel. Gelukkig leunt de film vooral op sfeer en imponeert het op visueel gebied.

Het acteerwerk is over de gehele lijn genomen sterk. Norton speelt prima ingetogen en imponeert tijdens de voorstellingen. Giamatti verraste me in positief opzicht, ken verder niet zoveel films van hem. Biel viel me eigenlijk prima mee, haar personage was volgens mij eerder van nature zo ingetogen dan dat het te wijten viel aan haar acteerwerk. Verder vervulde ze in dit moderne sprookje de rol van beauty, en wat mij betreft mag ze die titel zeker dragen. De romance zelf verliep enigszins snel, maar kon me mede door Biels uitstraling wel boeien.

De score van Philip Glass is uitstekend en houdt de sfeer er goed in. Films als dit kunnen nogal eens doorschieten in hun veel te bombastische soundtrack tot het punt waarop het tegen gaat staan maar Glass lijkt uitstekend aan te voelen wat de film nodig heeft.

Al met al een prima film, die ondanks zijn mankementjes (het plot had wat beter uitgewerkt mogen worden, de romance had iets overtuigender gekund) toch indruk maakt.

4*

Eigenlijk een mix van alles en nog wat, maar in essentie toch vooral een misdaadfilm met een rustig tempo, nadruk op dialoog, af en toe wat zwarte humor en een vleugje romantiek. Goede acteer prestaties overall met vooral Farrell en Thewlis als positieve uitschieters. Daarnaast heeft de film met prima shots en vrij strakke edits een prettige flow waardoor het geheel nooit saai wordt. Vleugjes goed geplaatste zwarte humor werken uitstekend en geven de personages (die op papier best clichématig zijn) toch al vrij snel iets menselijks. Verder worden er geen doekjes om gewonden wanneer het om Mitchel's leefmilieu gaat, hoewel het geheel gelukkig nooit in melodrama vervalt.

Eigenlijk is het verhaal van een voormalig gangster die uit het wereldje wil stappen en een rustiger leven zoekt natuurlijk weinig nieuws onder de zon. Wanneer een bekend concept echter zo goed uitgewerkt wordt als hier het geval is, kan ik er alleen maar positief over zijn. Aanrader. 4*

Het einde was wat mij betreft wel net wat te deprimerend. Ondanks de toon van de film zat ik toch te hopen op een happy end.

Erg coole film, die met name voortgestuwd wordt door een fantastische soundtrack. Niet alleen het bekende thema en de betere electronische knallers maar met name het meer ondersteunende werk is erg indrukwekkend. Aranofsky speelt hier handig op in door zowel de editing, dialogen als visuele vondsten een eenheid met de muziek te laten vormen.

Zat voorbeelden te noemen:
Het flikkerende streepje op het computerscherm wanneer hij zijn belangrijkste berekening wil gaan maken, gesprekken die bijna muzikaal worden door subtiel ondersteunend ritmisch, het slikken van de medicijnen, de metroscenes, en ga zo maar door

Verder ook een interessante opzet, lekker grauw zwart-wit, heerlijke steeds freakier wordende scenes (de drilboor ) en genoeg mooie shots. Een audiovisuele kanonskogel van een film.

Sjonge jonge jonge, wat stellen de plotwhores zich hier weer aan zeg. Vrijwel zelden zie je uit Hollywood nog zo'n volledig "over the top" en heerlijk lompe science fiction actiefilm.

De kritiek op het huidige bankwezen is duidelijk en ook weinig subtiel. Het punt waar veel kijkers waarschijnlijk de meeste moeite mee hebben is de balans die de film probeert vast te houden tussen zwarte harde en erg lompe humor en de hoofdpersonen die het allemaal erg serieus lijken te nemen. Zelf begon ik me na een wat onwennig begin (wat voor film is dit nou precies? blabla) steeds meer te vermaken.

De "serieuze" kant van het verhaal vervult zijn functie goed en probeert niet ontzettend diepgaand te zijn maar wordt wel degelijk overtuigend gebracht door de acteurs. Je zag duidelijk dat de acteurs zich ook vermaakten, hoewel Carice wel overkwam als een wat eendimensionaal zeikwijf (zo was het personage waarschijnlijk ook bedoeld, maar voor een actrice als Carice hoopte ik als chauvinistische Nederlander op iets sprankelenders). Een type als Gary Oldman had zich perfect helemaal los kunnen laten gaan in een film als dit, maar de ietwat onderkoelde reacties op de belachelijke situaties waar de acteurs soms in geplaatst werden werkten ook naar behoren.

Naar het einde toe komt de film zelfs in een stroomversnelling terecht waar de ene na de andere heerlijke scene voorbij komt. De scene met het nummer van Unkle bracht op dat moment in de film precies wat het nodig had en het was genieten geblazen.

Ook nog een prachtig detail: De achteloosheid waarmee de verschillende plottwists gepresenteerd worden en vervolgens weer verder gegaan wordt met de rest van het "verhaal" schurkt wat mij betreft tegen de genialiteit aan. Natuurlijk is het plot erg voorspelbaar en cliché. Het plezier van de film schuilt nou juist in de manier waarop de hoofdpersoon zich naar de uiteindelijke ontknoping van de film toe beweegt. Juist het feit dat de humor er niet als een comedy veilig dik bovenop ligt en men zelf het allemaal zo ontzettend serieus lijkt te nemen is wat deze film zijn aantrekkingskracht geeft. De sfeer blijft heerlijk hard en donker, terwijl er genoeg te genieten valt.

De enige vergelijkbare regisseur die zo bij mij opkomt in zijn vermogen om heerlijk lompe science fiction actiefilms te maken is Paul Verhoeven in bijvoorbeeld Starship Troopers of Robocop. Verder misschien een Carpenter.

Prima filmpje, 4*.

Blijf de film een gemiste kans vinden in vergelijking met de game. Vrijwel alle goede aspecten zijn rechtstreeks overgenomen, maar de scherpe randjes en het echte claustrofobische en onaangename gevoel ontbreken. Gepolijst is inderdaad het goede woord, te clean en afstandelijk is misschien nog beter. Het ontbreken van het korrelige filter uit de game is wat mij betreft dan ook doodzonde. De soundtrack maakt weliswaar gebruik van de creaties van Yamaoka, maar kon wat mij betreft veel effectiever ingezet worden. In de game kon je af en toe doodsangsten uitstaan door alleen maar een lege kamer binnen te lopen, in de film worden de creaties allemaal volgens het boekje ingezet of soms behoorlijk van hun kracht ontdaan door slappe bewerkingen.

Daar komt ook nog eens bij dat de film op acteer en dialoogniveau aan komt zetten met dingen die je doorgaans in een game zou aantreffen, en de game met gemak zou vergeven, maar in een film absoluut niet door de beugel kunnen. De game hangt weliswaar aan elkaar van de puzzels, het verloop van het filmscript er aan ophangen is saai en slaat nergens op.

Ganz is duidelijk een Silent Hill-fanboy, getuige ook het verhaal achter het ontstaan van deze film, en is ergens duidelijk het overzicht verloren tussen enerzijds de sterke punten van de game weten te vangen en anderzijds een film maken die op zijn eigen merites overeind blijft.

Wat betreft deel 2 ben ik hoopvol. Hoewel het er aanvankelijk niet op leek (zelfde regisseur, zelfde scriptschrijver, meer het grote publiek willen aanspreken) zijn de voortekenen dit keer positiever.

Michael J Bassett Talks Silent Hill 2 - empireonline.com

Bassett prijst de stijl van de eerste film (terecht, hoewel die basis eigenlijk al gelegd was door Kojima en verder vrij weinig te maken hadden met de creativiteit van Gans of de art-director) en zegt wijselijk niets over het plot. De grotere nadruk op "more darkness and fear into the mix as well" (yay), het plot van deel 3 als basis maar met een goede focus op genuanceerde personages (en dus niet letterlijk die houterige gamedialogen overnemen). Nu nog Yamaoka gewoon de verantwoordelijkheid en volledige vrijheid geven om zijn ding te doen en de eerste volwaardige Silent Hill film zou er wel eens aan kunnen komen. Ik hou het in de gaten.

Het blijft toch aanrommelen met die Silent Hill films.

Het verhaal zit ongeveer op het niveau van de eerste film. Vrij matig dus. Behoorlijk lompe plottwists en houterig geschreven expositiescenes slaan de plank vaak behoorlijk mis. De acteurs proberen zich te redden met wat ze gegeven is en dat is niet veel. Eigenlijk had het verhaal van de derde game (Silent Hill 3) wat mij betreft ook niet verfilmd hoeven te worden. Het was sowieso al een deel dat het vooral van de superieure horror moest hebben en het verder moest doen met een typisch gekunsteld gameverhaal. De aanpassingen in de film hebben het geforceerde verloop dan ook niet kunnen maskeren.

Pluspunt voor deel 2 is de betere beeldregie die Bassett voert. De cameravoering is wat slimmer, Bassett heeft duidelijk al meer horrorervaring. De aankleding is wat donkerder en smeriger. De timing en spanningsopbouw blijft wat mij betreft net als in deel 1 een te hoog "pats boem knal"-gehalte houden. Het voelt allemaal nog steeds te veel als een kermisattractie. Subtiliteit en het creëren van een onderhuids gevoel van ongemak staan aan de fundering van de games, maar lijken toch als eerste overboord gegooid worden (in beide films) als knieval voor een bioscooppubliek dat verondersteld wordt alleen maar naar gemakkelijk vermaak te zoeken. De film is bij vlagen vermakelijk, freaky en sfeervol maar is nooit eng, en dat mag bij Silent Hill eigenlijk niet.

Het wachten is eigenlijk nog steeds op een écht goede regisseur die zich durft te wagen aan een gameverfilming als dit. Vooralsnog blijft het kijken naar een aardig avondje vermaak die nog steeds te weinig van de potentie van Silent Hill benut.

Trucker Travis op het eind was wél een aardige knipoog om eerlijk te zijn.