Opinions

It chapter 2 is heel vermakelijk, maar helaas wel minder goed dan het eerste deel. De film heeft redelijk wat mankementen zoals de lange opzet waarbij de verschillende personages hun beste herinnering moeten gaan terug zoeken waarin telkens de confrontatie met It te bespeuren is. De eerste scène met die oma en Bev was wel heel goed, maar dan komen er nog die niet allemaal interessant zijn. De scène met Bill en het bootje in de riool was hier zelfs zwak. Dosering was hier beter geweest. Een ander kritiekpunt is het gegeven van Henry Bowers. Zwak uitgewerkt en zeker te verwaarlozen in het geheel. Beter weggelaten wat de duur van de film ook ten goede was gekomen. En dan een belangrijk minpunt is de wijze waarop It verslagen wordt. Beetje flauw, ook al ga je mee in de zin van dat It uitgaat van de angst bij de mensen en wanneer dat niet aanwezig is dat It dan eigenlijk zijn sterkte verliest. Maar It 2 is ook geen slechte film...zeker niet. Er valt heel wat te beleven en er zitten een paar geweldige scènes in de film. Zowel op gebied van horrorelementen en humor is er ruim voldoende entertainment aanwezig. Het acteerwerk is wisselvallig : Bill Hader als Richie Tozier was soms erover, ook al zorgde dit wel voor wat humor, James Ransone als Eddie Kaspbrak was overtuigend in zijn rol en Jessica Chastain vind ik meestal wel degelijk. De anderen kwamen wat minder overtuigend over. Het was opvallend als de film terug ging naar het verleden dat de kinderen in hun rollen veel meer overtuigingskracht hadden. Conclusie : chapter 1 is sowieso beter en de remake van de klassieker is in het algemeen is wel goed te noemen, maar kan lang niet wedijveren met het originele. Toegegeven, moet het origineel wel eens terug bekijken want dat is ook een tijd geleden. Maar in mijn herinnering vond ik deze fantastisch. Deze It 2 krijgt een 7/10.

Goede opbouw met een interessant gegeven, maar qua uitwerking op gebied van horror en spanning schiet de film toch wel te kort. Het slot vond ik ook maar magertjes en min of meer voorspelbaar.

De cast doet het goed en spelen hun rollen geloofwaardig. De verwachtingen lagen wel beduidend hoger. 6/10

Volledig blind in gegaan en gelukkig maar. Het verhaal wordt goed opgebouwd en je zit als kijker af te vragen vanwaar de titel. Je meent dat het over de rivaliteit tussen de twee mannen zal gaan en dat Lively uiteindelijk de ware gaat kiezen. Althans dat leek het idee, maar het draait heel anders uit en het gaat meer over het huiselijk geweld binnen een familie die zich verrassend verder zet naar de volgende generatie. Die zag ik toch niet aankomen en vandaar dus ook de titel om er een einde aan te maken binnen de familie. Mooie beelden van Boston en Maine, muziek was wat minder goed gekozen. De emoties en vertolkingen worden goed gebracht door de cast waardoor de film best wel enkele ontroerende scènes bevat. Uiteraard zijn er redelijk wat toevalligheden en wordt er toch voor een clichématig einde gekozen. Maar ach, het mag ook positief eindigen. Blake Lively zorgt met haar performance voor een meerwaarde, net zoals de rest van de cast. 7/10

Het bekende concept rond een kwaadaardige entiteit wordt hier toch op een leuke en spannende manier naar de kijker gebracht. Dit is dankzij een wat andere benadering waarbij een helderziende therapeute en een vader zo hun eigen opvattingen hebben om al of niet hulp te bieden of deze te aanvaarden. Het verhaal wordt goed opgebouwd met aandacht naar de motieven van de vader en zijn dochter en waarom hij uiteindelijk kiest om voorgoed af te rekenen met die entiteit die zijn dochter in bedwang hield. Ook de redenen van de therapeute kan je volgen om eerst niet mee te gaan om zijn dochter te helpen en naderhand als het onheil geschied is om dan wel voor haar eigen dochter alles op alles te zetten. Een paar enge beelden passeren en de sfeer is op sommige momenten best naargeestig. Daarbij ook nog goed spel van de hoofdpersonages, vooral Ellie O' Brien als dochter van de therapeute ( Ashley greene ) speelt een sterke rol. 7/10

Originele benadering van een zombiefilm met aandacht voor wat humor en een paar leuke uitwerkingen. Zo is de locatie bijzonder effectief in deze film en de wijze waarop Molly voordeel haalt bij haar volharde achtervolger Small knap gevonden. Misschien niet veel bloederige scènes, maar toch een paar die je geslaagd kunt noemen. Helaas ook een aantal bemerkingen die de film niet goed doen. Denk aan het moment dat Molly zich eindelijk kan ontdoen van haar achtervolger wanneer twee eenheden van het leger haar willen helpen, maar zij wil dan opeens Small helpen. Heel raar.
Ook het slot is minder geslaagd. 6,5/10

Matige bewerking over een golem die niet kapot te krijgen is en een museumassistent die op één of andere manier macht over het standbeeld krijgt. De aanloop duurt vrij lang waarbij de climax daarentegen weer snel wordt afgehandeld. De manier waarop wordt dan ook nog flauw weergegeven. Maar er zitten nog wel andere ideeën in de film die niet goed uitpakken zoals de keuze om de brug kapot te maken. Waar haal je in hemelsnaam dat idee ? Gewoon belachelijk. Leuk is wel om Roddy McDowall , die de assistent speelt, om hem te zien spelen zonder de make-up van Planet of the Apes (1969). 4/10

Leuke kerstslasher met een goede opbouw waarbij de regisseur kiest voor niet het ontrafelen van de identiteit van de dader, maar meer de focus legt om het stadje Angel Falls te redden van de killer in het wit. Jane Widdop speelt het hoofdpersonage Winnie en doet dat prima. Het tempo ligt vrij hoog en er zitten redelijk wat kills in de film. Niet dat het eng wordt, maar er zitten toch genoeg bloederige momenten in de film en het verhaal blijft leuk tot het einde dankzij de luchtigheid die de regisseur in het verhaal weet mee te brengen. De uitwerking naar het einde toe met betrekking tot een nieuwe relatie kon ik wel smaken. Bevredigend slot. 6,5/10

Het concept is bijzonder gaaf en ook qua uitwerking probeert de regisseur de film een stijlvolle vorm te geven door bepaalde technieken en kleuren. Maar door het concept met al die verschillende personages die door het spel telkens veranderen in een ander lichaam, is het voor de kijker best moeilijk te volgen wie wie is. Ook al probeert de regisseur het duidelijk te maken door naamkaartjes of door een beelden van de echte identiteiten. Maar dan nog blijft het soms wat moeilijk om te volgen. De cast springt er ook niet zo uit en echt spannend wordt het niet echt. Het slot is dan wel verrassend te noemen van de ware identiteit van Forbes. 6/10