Opinions

Een erg mooie en breekbare registratie van een getergde man,,

de film zegt vrijwel weinig,, het gezicht van de film echter heel veel.

Wat een acteerprestatie!

De camera zat ook constant dicht op William,, werkte erg goed.

Ik zat constant te wachten op een bepaalde plotontwikkeling,,

of op een omkering. Ik kreeg niks. Niks van dat. Alleen maar de handelingen van William,, depressief en ontroerend. Kon de beelden niet altijd begrijpen,, wat gaat er om in die man?

*3,5

Weet niet zo goed wat ik van deze film moet vinden.

De verhalen van de jongeren zijn tragisch en hard in beeld gebracht. Uitzichtloosheid spant de kroon... De film opent hard en wist mij wel even wakker te schudden. Al snel volgen er erotische scenes, en maken we kennis met Shawn en zijn bedpartner. De film laat niet gelijk weten wat er precies speelt tussen beiden, later ontvouwt dit zich tot een nogal vreemde relatie.

Het verhaal van Shawn vond ik wel interessant, ik was benieuwd hoe de regisseur hiermee ging spelen. Maar veel gebeurde er niet, het is slechts gissen naar de emoties van de personages. Dit vond ik erg jammer, want had graag wat psychologische diepgang willen zien.

Het verhaal van Tate was lekker vreemd en zwart-komisch. Ben benieuwd hoe de acteur die Tate speelde er nu tegen aan kijkt na 9 jaar. Is namelijk niet niks jezelf voor de camera in een niet-porno film bevredigen. Weet niet of ik het moedig of gestoord moet vinden. Maakte wel indruk dus

De andere twee verhalen konden me een heel stuk minder bekoren. Vond de vader van Peaches maar slap spelen en heel het godsdienst gedoe vond ik wat cliché. Het verhaal over Claude vond ik niet goed geschreven, wat wilt de regisseur hier nou mee zeggen? Verder dan "Claude's vader is een loser en alcoholist" kwam ik niet. De scene waarin hij bij zijn zoon in bed gaat liggen was erg misplaatst.

Nee bij mij kwam de film emotioneel niet op me over. Maar het is wel een hele gewaagde film, en dat kan ik wel waarderen.

*2,5

Deze gelijk gekeken na Ken Park.

Wat ik fijn vond aan deze film is dat het zich afspeelt in de drukte. Ik kreeg het gevoel ook bij de hangplek te staan, of zat te gluren naar de dronken jongeren om me heen. Het maakte de film iets intrigerender en op een bepaalde manier was de gekte van de stad en personages goed te voelen. Richting het einde zie je ook nog even wat vage beelden van gebroken personen op straat. Dat maakte wel een diepe indruk op me.

Mijn "favoriete" personage was Casper, het allerlaatste shot van hem was echt geweldig. Hij ontwaakt uit de waanzin. Want die is er genoeg in de wereld van Kids... Kinderen die blowen, jongeren die zichzelf in een coma zuipen, vieze gladjakkers die meisjes ontmaagden en een groep van meer dan 20 die een man in elkaar schoppen.

Een hoop teringzooi dus. Op een subtielere manier gebracht dan het latere Ken Park.

Jammer dat de dialogen zo hersendodend waren. Ik snap dat het hier gaat om gesprekken tussen ontspoorde jongeren maar na een tijdje irriteerde het me heel erg.

*3,0

Ik hou van goedkope japanse films,,
met veel bloedfonteinen en debiele vechtscenes.

Helaas moet er af en toe een Amerikaans sausje overheen worden gegoten. En zgn. Tarantino sausjes vind ik maar niks.
Ik snap niet wat er nou functioneel is aan een vechtscene opeens zwart-wit te laten maken. Of een oetlullig gesprekje vooraf bij een samurai-zwaard maker (waar Uma opeens echt heeeel slecht acteert). Of die anime er opeens doorheen? Alsof hij bang was dat het grote publiek die scenes niet zou trekken met "echt" bloed? Al met al een beetje rommelige film.

Gelukkig waren daar die bloedfonteinen.
Epic.

*3.0

Ze zeggen dat mensen met koude handen een warm hart hebben.

Wat een prachtige poëtische film zeg... Ben er nog stil van.
Onderwerpen als eenzaamheid, de dood, naïviteit en verlies worden hemels met elkaar verbonden. Nozomi mag dan van binnen bestaan uit lucht, ze is voor mij één van de best bedachte filmpersonages die ik ooit gezien heb. Ontzettend goed gespeeld door Bae Doona.

Maar niet alles draait om Bae. Op een hele subtiele manier verwerkt de regisseur andere tragische verhalen in de film. Meestal is het gissen aangezien de betreffende personen maar weinig screen-time hebben. Ik doel hier op het kleine meisje dat uiteindelijk haar pop bij Nozomi neerlegt. Maar ook de oude man die zich net zo leeg voelt van binnen als Nozomi. Of het meisje dat opgesloten in huis zichzelf volvreet. Allemaal verhalen over eenzaamheid die prachtig aansluiten op Nozomi's verhaal.

En dan die muziek... Ik ben al heel wat jaartjes verkocht aan de muziek van World's End Girlfriend, en ik kan zeggen dat hij weet hoe een film muzikale ondersteuning hoort te krijgen. Werkelijk fenomenaal! De muziek kwam telkens perfect invallen, zonder al te dramatisch te worden.

De vrijscene met het opblazen was voor mij het allermooiste in de film. Ook erg aandoenlijk dat ze daarna hetzelfde bij de ander (Junichi) wilt doen maar hem open snijdt waarna hij dood bloed. Vervolgens zet ze hem ingepakt en wel bij het grofvuil, ze weet tenslotte niet beter. Als je zoiets moois kan verzinnen met een opblaaspop ben je als regisseur echt een genie.

Mijn favoriete sprookjesverhaal.

*5,0