Opinions

Guitar Brotherrrrsss...

Ik ben nog maar net begonnen met wat japanse films en gelijk krijg ik dit op me afgevuurd.
Wat een absurde verzameling van beelden zeg! Het leek (zoals eerder gezegd hier) wel op een soort TV kanaal waar je op inschakelde. Nou als ze dit soort zenders hebben in japan emigreer ik direct!

De acteurs en actrices waren ook erg leuk om naar te kijken (Nokki) en te zien spelen (Asano & zijn snicker-vriendje). Vond eigenlijk niemand irritant, het overdreven acteren werkte wel bij mij. Ik zat de gehele film toch al in een "what the fuck - roes". Toch hadden de scenes in het begin wel wat korter gemogen. De tweede helft (na een ge-wel-dig plaspauze moment) was aanzienlijk beter.

Hoogtepunten waren er genoeg! De eerste Home Room scene bijvoorbeeld. Dat gedoe met zijn schoenen Ook vond ik het overdreven gefilmde kussengevecht tussen de sale-dames hilarisch. Tel daarbij heel wat belachelijke danspasjes en vreemde CGI wezens bij op en je hebt een dikke trip zonder dure pil.

Begin steeds meer van japan te houden...

*4,0

Mooie surrealistische film die niet echt een publiek lijkt te willen. Voor kinderen is dit in ieder geval iets te eng en vervreemdend. De beelden werken hypnotiserend op je in met behulp van herhaling. Groot pluspunt is de voice-over, ik vond deze totaal niet storend, tot tegenstelling van velen hier. Het was fijn om lange stiltes te hebben met af en toe wat begeleidend stuk tekst.

De ietwat lugubere beelden passen perfect bij de oorspronkelijke vertelling van Carrol. Zo zie ik het verhaal van Alice graag. Hier heeft ook duidelijk heel wat werk in gezeten, in plaats alleen maar CGI (Tim Burton versie).

Fijn werkje!

*4,0

Eraserhead,, maar dan in kleur.

Althans.. het begin deed mij er heel erg aan denken. Het dronende geluid constant, een zieke vrouw in bed (ipv een baby), en een weinig sprekende hoofdpersoon die toevallig ook wat vieze trekjes heeft. Just like Henry Spencer...

Geen probleem natuurlijk, Eraserhead is immers één van mijn favoriete films. Er mag best wat gekopieerd worden. Maar later in de film word er wel steeds meer afgeweken van bepaalde sferen. De body-horror van Cronenberg komt zelfs om de hoek kijken (de creatie van een cocon). Al wel in een lichte vorm. Uiteindelijk moest ik richting het einde toch wel toegeven dat de film erg eigen is. Ook betrapte ik mijzelf erop dat ik helemaal geen verhaal aan het zoeken was. Ik genoot gehypnotiseerd van alle mooie beelden die op mij afkwamen.

Mijn eerste surrealistische film uit België^^
En hij is nog goed ook!

*4,0