Opinions

Verrassend goede western.

Hoewel dit absoluut niet mijn type films zijn, vond ik deze erg sterk.
Op basis van de cast, Russel Crowe en Christian Bale samen, mocht je dat ook wel wat verwachten. Gelukkig werd ik geenszins teleurgesteld.

Dat Crowe en Bale allebei erg goede acteurs zijn wist ik natuurlijk al, maar toch wist Russel Crowe mij te verbazen met vrij overtuigend acteerwerk in een rol die hem absoluut niet op het lijf geschreven is.
Deze rol voelde vooral in het begin absoluut niet goed, maar Crowe groeide absoluut in zijn rol als niet door en door slechte crimineel. Zijn tegenspeler Bale heeft ook al meerdere malen bewezen een geweldig acteur te zijn en bewijst dat hier weer in de rol van de (zo blijkt later) anti-held.

Je voelt tijdens de film dat de onderlinge sympathie tussen de o zo verschillende cowboys groeit. Dit mondt uiteindelijk uit in het opzich logische, doch verrassende einde. De verhaallijn was erg verrassend op de juiste momenten door bepaalde clichés zorgvuldig te vermijden.

Liever had ik wel iets minder actie gezien en iets meer psychologie, die zoals ik begrijp van sommigen hier in het origineel toch beduidend meer aanwezig was.
Lijkt me dan ook hoog tijd om ook het origineel te gaan bekijken.
4*

Heerlijk satire met een subliem acterende Bale.
Er hangt een fantastische sfeer gedurende de hele film met af en toe lekkere humor.
"I've got to return some videotapes."
Bale zet op gigantisch overtuigende wijze de yup Patrick Bateman neer. Prachtige scènes met de narcist Bateman, met als hoogtepunt het bewonderen van zichzelf tijdens de seks .

Een ander pluspunt van de film is de muziek, zij het dat deze een heel andere dimensie krijgt dan in het boek.

De film had echter wel wat gewaagder gemogen. De moorden zijn inderdaad allemaal vrij braaf en van een heel ander kaliber dan de moorden in het boek. Wellicht dat de gemiddelde bioscoopganger niet op martelpartijen zit te wachten, maar dit neemt niet weg dat de film niet zoveel indruk maakt als het boek. Liever had ik wat meer bloed gezien en niet de licht verteerbare moorden zoals die hier plaatsvonden.

Desalniettemin 4* vooral voor de zeer sterk acterende Bale.

Typische Coen film. Bizarre personages die in mogelijk nog vreemdere situaties terecht komen. Deed erg denken aan Fargo en lijkt in veel opzichten ook op die film, alleen zit het tempo er hier wat meer in.

Elke rol lijkt elke acteur wel op de buik geschreven (m.u.v. Swinton) en met name de mannelijke karakters zijn allemaal erg vermakelijk om naar te kijken. Tel daar de lekker droge humor bij op en je hebt de juist ingrediënten voor een heerlijk avondje vermaak. Niet de beste Coen, maar wel een leuke.

4*

The Crow is een erg sterke 'wraakfilm'. De film heeft een erg unieke en donkere sfeer, Brandon Lee geeft op geweldige manier gestalte aan Eric Draven en de actie is lekker vlot. De special-effects zijn op sommige momenten inmiddels alweer een beetje gedateerd, maar daar struikel ik niet zo over. Met het verhaal zit het allemaal ook wel snor, maar waar ik niet zo over te spreken ben is de soms wel erg nadrukkelijk aanwezige Gothic-sfeer. Jammer van die gitaar bijvoorbeeld. Af en toe is er ook een vlaagje humor te bespeuren en de film was toch een stuk beter geweest als ze deze twee elementen hadden weggelaten. Liever had ik de film nog net iets rauwer en harder gezien. Jammer.

Valt me na herziening pas op hoeveel The Joker (Heath Ledger) en Eric Draven eigenlijk op elkaar lijken.

Ik had hoge verwachtingen van deze film, maar bent toch flink teleurgesteld. De film blijft een beetje inhangen tussen een soort van lauwe komedie, een parodie op het apartheidsysteem en science-fiction avonturenverhaaltje. De special-effects waren prima, maar die aliens in sloppenwijk zorgden toch meerdere malen voor lachsituaties. Ook duurde het einde me net iets te lang en deden die machines me iets te veel aan Transformers denken. Wel vond ik de documentaire-stijl erg leuk gedaan.

3*

Film die heel erg sterk opent, maar na de eerste driekwartier toch iets meer afzakt naar het niveau van andere oorlogsfilms.

De eerste driekwartier zijn ijzersterk, met een zeer overtuigende Sgt. Hartman die werkelijk waar moordmachines van de soldaten maakt. Lekkere dialogen met mooie scheldkanonnades van bovengenoemde Hartman. Erg mooi in beeld gebracht vond ik ook de transformatie van Gomer Pyle. Uitmondend in de erg sterke toilet-scène. Je voelt de spanning gewoon hangen en ziet zijn verval heel duidelijk aankomen en dan uiteindelijk die onbeschrijfbare blik in de ogen van Pyle.

Na deze eerste driekwartier blijft de film wel boven de middelmaat, maar weet het nooit meer het niveau te halen van de eerste driekwartier. Behalve even bij de sluipschutter-gedeelte wellicht, dat vond ik dan wel weer sterk.

Ook verdient het sterk uitgewerkte thema 'dualiteit' een vermelding. Je merkt ondanks de redelijk standaard tweede helft van de film dat er toch een element aanwezig is dat erop duidt dat deze scènes zeer goed overdacht zijn door een briljant regisseur. Toch helaas niet het allersterkste werk van Kubrick, maar dat ligt er misschien ook aan dat ik niet echt een voorliefde heb voor dit genre.

4*

Erg schokkende film met donkere sfeer.

Film wordt van achteren naar voren afgespeeld, meteen al beginnend met de aftiteling. Verrassend.
Daarna opent de film en eindigt het verhaal met chaotisch roterende en snel bewegende camera's. De film begint zeer agressief in de zeer onheilspellende club 'Rectum' voorzien van een zeer hypnotiserende soundtrack.
Vooral in dit begin wordt er subliem geacteerd door Vincent Cassel, zeer overtuigend als Marcus die tot alles in staat is. Uiteindelijk mondt dit uit in de beruchte brandblusser scène en alsof dit nog niet genoeg is komt er niet heel lang daarna ook nog de nog walgelijkere verkrachtingsscène. Hoe wrang ook om te zien dat Marcus en Vincent ook nog de verkeerde hebben gepakt. Een effect van het omgekeerd afspelen van de film, wat hier zeer goed uitpakt.

Prachtig is het contrast dat de film laat zien. Zo begint deze zeer gewelddadig en eindigt deze zelfs romantisch en sprookjesachtig.
Verder absoluut een dik pluspunt voor het chaotische camerawerk en de bij vlagen sublieme 'soundtrack'.
Erg knappe en functionele montage ook, waardoor de hele filmervaring anders is. Je krijgt zo op het einde pas een band met Alex. Natuurlijk was de verkrachting al walgelijk om te zien, maar je voelt pas echt mee als je wat meer van deze personages hebt gezien.

Geen fijne film om naar te kijken, maar wel erg indrukwekkend.
4*

Wel vreemde epileptische beelden aan het beeld trouwens?

Gisteren bekeken en toch een zware teleurstelling.

Telkens die vergezochte verbanden met het nummer kwamen heel erg geforceerd op mij over allemaal. Wat wil de filmmaker nou duidelijk maken? Is 23 'just-a-number' of is het nou wel een nummer met een verborgen betekenis? Je wordt gedurende de hele film doodgegooid met allemaal uiterst vergezochte verbanden met als meest belachelijke wel de 92/pink -> 23. Als je zo goochelt met nummers kan je elk getal verzinnen. Eerst leek de film dit ook duidelijk te willen maken: de hoofdpersoon wordt paranoïde en gaat allerlei rare verbanden zien.

Vervolgens lijkt dit weer ontkracht te worden door het feit dat zoonlief en vrouwlief ineens mee gaan doen met dit belachelijke spelletje, waardoor er min of meer gesuggereerd wordt dat de hele wereld vol zit met het getal 23. Soms waren de verbanden te belachelijk vergezocht en een andere keer waren ze weer te toevallig (trouwdatum, ontmoetingsdatum en ga zo maar door).

Ook storend vond ik de zoon, waarom die in het verhaal voorkomt is mij een raadsel. Het vader en zoon zoeken samen naar belachelijke verbanden vond ik al dom, maar uiteindelijk zorgt deze er ook nog voor dat Walter niet voor een bus springt. Voor het verhaal was het wat mij betreft mooier geweest als deze wel voor de bus sprong. Dat was teleurstelling nummer 1 op het einde. Nummer 2 volgt in rap tempo daarna: een lesje rechtvaardigheid en nobelheid van Schumacher. Alsof dat nog niet genoeg is krijgen we als afsluitingssshot ook nog (onvermijdelijk) een shot te zien waarin het kwart over 2 is. Jammer.

Geef mij maar Pi.

Heel bijzondere film. Prachtige uitwerking van een man wiens passie grenst aan obsessie. Geleidelijk aan raakt hij steeds meer geobsedeerd en onvermijdelijk wordt hij uiteindelijk krankzinnig wat zich uit in trips en paranoia. Doet zoals hier al eerder gezegd een beetje denken aan 'A Beautiful Mind', zij het dat de uitwerking volledig anders is.

Wat deze film zo bijzonder maakt is de unieke vorm van beeld en geluid. Prachtige montage met zo af en toe beeldtrucage die je later ook terugzag in RfaD, sterke zwart/wit beelden wat af en toe nog versterkt werd door de sterke contrasten tussen zwart en wit. Bovendien is alles voorzien van een geniale soundtrack. Net als in Requiem for a Dream dragen het geluid en de soundtrack ongelofelijk veel bij aan deze film. Met name de 'trips' van Max zijn gewoon vreselijk knap vormgegeven en dit komt met name doordat het geluid en de beelden perfect op elkaar zijn afgestemd. Dit geeft je als kijker een zeer bijzondere ervaring met een soort hypnotiserende werking, alsof je de trip zelf beleeft, alsof je in het hoofd van Max zit. Dat tweede is precies wat Aronofsky met deze manier van montage probeert te bewerkstelligen en hij slaagt daar absoluut in.

Daarnaast levert de film vreselijk veel informatie en stof tot nadenken. Continu had ik het gevoel informatie te missen door de gigantische hoeveelheid cijfers en wiskundige problemen die in beeld gebracht worden. Eigenlijk biedt de film naar mijn mening ook teveel informatie om in één keer alles te kunnen bevatten en oppikken.

Het verhaal schommelt wat tussen wetenschap en religie. Max is geobsedeerd met het ontdekken van een soort ominpotente 'formule' die het mogelijk maakt alles in deze wereld te begrijpen. In de film gaat het Max in het begin vooral om een sleutel die de beurzen kan voorspellen. Later gaat dit echter verder en zoekt hij een soort patroon in het bestaan van de hele mensheid en probeert hij op deze manier in contact te komen met God. Deze twee thema's zijn onlosmakelijk verbonden in deze film, iets wat (zij het op andere wijze) terugkomt in zijn latere film The Fountain. Misschien gaat die vergelijking wat krom, maar ik zie absoluut overeenkomsten.

Deze hele zoektocht van Max is natuurlijk gedoemd te mislukken zoals zijn mentor hem ook al voorspelt: "Have you met the new fish my niece bought me? I named her Icarus. After you, my renegade pupil. You fly too high, you'll get burned." Later zal blijken dat ook Sol deze 216-cijferige code heeft gevonden en tot de conclusie is gekomen dat dit niets goed brengt. Na een beroerte heeft Sol namelijk zijn zoektocht opgegeven, zoals Max al vroeg in de film verteltt: "It wasn't just a stroke, he stopped caring".
Uiteindelijk komt ook Max tot een soortgelijke beslissing. Hij boort het stuk van zijn hersenen weg waarin zijn wiskundige talent ligt opgeslagen en geeft de zoektocht op. In de laatste shot ziet hij de wereld zoals je hem zou moeten zien volgens Sol; zonder de sleutel tot het bestaan te proberen acterhalen. Deze sleutel is simpelweg teveel om te bevatten voor een menselijk persoon leek mij de boodschap.

Prachtige film die ik gauw nog eens moet gaan herzien. Voorlopig: 4.5*

Mooie film.

Sterk acterende Dustin Hofmann en een ook erg sterke Tom Cruise. Al het lof gaat over het algemeen naar de eerste, maar de tweede zet hier ook een uitzonderlijk sterke prestatie neer. Extreme personages overtuigend spelen is over het algemeen makkelijker dan standaard personages. Tom Cruise acteer erg sterk en komt lichtelijk onsympathiek over door de manier waarop hij met zijn broer omgaat en vanwege de manier waarop hij alleen maar op geld belust is. Gaandeweg in de film merk je dat het steeds beter gaat klikken in de film tussen de twee wat uitmondt in de paar laatste erg mooie en emotionele scènes.

Film is overigens een naar mijn mening perfect gedoseerde mix van humor en emotie.

Erg leuke en vermakelijk film.

Unieke en indrukwekkende film.

Om te beginnen de montage. Prachtig en bijzondere manier van filmen. Fancy cameratrucjes die een bepaalde sfeer scheppen. Prachtig voorbeeld vind ik de split-screen in de scène met Marion en Harry. De verliefdheid druipt er vanaf tussen deze twee. Ook de scènes met Sara Goldfarb vond ik zeer indrukwekkend. Zo is de koelkast-scène bijna hypnotiserend.

Dan het geluid en muziek. Kan ik ook kort over zijn, beste soundtrack van een film ooit. Geluid wordt vreselijk functioneel gebruikt en is een zeer belangrijk element in deze film. Een prachtig steeds weer terugkerend motief en verder ook allemaal instrumentale tracks zorgen in combinatie met beeld voor een unieke sfeer. Soms is het bijna geen muziek meer te noemen, maar meer een soort achtergrondgeluid. Toch is dit allemaal gigantisch bepalend voor de hele sfeer die de film draagt.

Ook erg sterk verhaal, waarbij ik vooral de relatie tussen Marion and Harry erg mooi uitgewerkt vond. Ook de Sara Goldfarb verhaallijn was zo nu en dan erg indrukwekkend, hoewel ik minder sympathie voor Sara zelf kon opbrengen. Minder gevoel had ik bij de verhaallijn van Tyrone, maar ook hier vond ik mooie scènes tussen zitten, met name de scène waarbij hij met het meisje in bed ligt. Met name de laatste 10 minuten zijn regelrecht ellendig om naar te kijken resulterend in een indrukwekkend einde dat je hoe dan ook bijblijft.

Ik kan hier niets anders dan de maximale score voor geven.

Erg mooie film.

Wat mij betreft een pareltje tussen al het grote commerciële Hollywood-geweld. Een film met een simpel verhaal waarin desondanks veel verschillende thema's worden aangesneden: emancipatie van de vrouw, pesterij, een stiekeme verliefdheid, positie van de kerk en de belangrijkste, de kracht van muziek. En juist in dit simpele verhaal ligt de kracht van dit verhaal.

Om te beginnen zet Nyqvist een zeer overtuigende rol neer. Hij illustreert in het begin van de film perfect de somberheid, uitputting en eenzaamheid van zijn personage neer. Wanneer hij vervolgens terugkeert naar zijn geboorteplaats, zie je dat hij langzaam uitgroeit naar een meer open houding. Bovendien prachtig om te zien wat hij allemaal teweegbrengt in zijn geboorteplaats. Het lijkt wellicht een beetje standaard: buitenstaander komt in een nieuwe omgeving en veroorzaakt een golf aan veranderingen (zoals in bijv. One Flew Over The Cuckoo's Nest), maar het is allemaal heel subtiel gedaan hier. Nyqvist is geen wereldveranderaar, maar inspireert wel de mensen in zijn dorp met zijn voorliefde voor muziek.

Ook de relatie tussen Nyqvist en Hallgren is prachtig uitgewerkt. De chemie tussen beide spat van het scherm af. Hallgren zet ook een prachtige wijze haar personage neer. Haar personage is levendig, jong en heel erg open, een soort tegenpool van dat van Nyqvist. Ze steelt werkelijk de show en is een genot om naar te kijken.

Qua regie is het allemaal ook prachtig gedaan. Erg mooie decors en zo af en toe zeer mooie shots van het platteland van Zweden. Alles is bovendien voorzien van prachtige muziek. Hoogtepunt qua muziek is Gabriella's lied.

Noem het verder cliché's wat de film toont en je hebt niet eens ongelijk. De karakters zijn allemaal heel erg ééndimensionaal en worden neergezet als stereotypes. Toch schuilt hierin juist weer de kracht van de film, de simpelheid en eerlijkheid waarmee deze personages worden neergezet zorgt er juist voor dat je ze met jezelf identificeert.

Soms leunt de film wel heel dicht tegen het sentimentele aan en had het van mij iets subtieler gemogen, maar al met al vond ik dit een prachtige film. Lijkt me wel een typisch gevalletje van 'hate-it-or-love-it'. Ik kan me aan de ene kant goed voorstellen dat dit niet helemaal je ding is, maar ik vind dat je de film wel heel erg tekort doet als je dit afdoet als een sentimentele miskleun.

Film is aan de lange kant, maar verveelde mij geen moment. 4*

Erg goede, misschien wel de beste horrorfilm aller tijden. Over alles is heel erg goed nagedacht door Kubrick en het blijft nou gissen wat er precies gebeurd is. Spookt het nou wel in dat huis of worden de hoofdpersonages gewoon stuk voor stuk gek? Er lijken voldoende aanwijzingen te zijn dat het daadwerkelijk spookt, maar een echt betrouwbaar beeld krijgen we niet. Kubrick lijkt voor beide aannames wel bewijs te geven.

Een niet ijzersterk verhaal, maar de uitwerking is wel erg sterk. Kubrick maakt hier van een doorsnee horrorverhaal een goed uitgedachte film. Alles klopt gewoon en dat komt door het perfectionisme dat Kubrick nastreefde. Niet voor niets werd van Shelley Duvall verlangt dat een bepaalde take naar verluidt maar liefst 126 keer over moest worden gedaan.

Dat is ook een reden dat deze film zo vreselijk goed is, het ijzersterke acteerwerk: Jack Nicholson als de langzaam gek wordende alcoholist, Shelley Duvall als het naïeve en irritante 'slachtoffer' en ook de kleine Danny Lloyd zet een uiterst puike rol neer.

De film kent heel weinig schrikmomenten, maar toch voel je constant de spanning. De meer recentere horrors pogen eng te zijn door de film vol te stouwen met schrikmomenten. The Shining heeft dit niet nodig en is door de sfeer juist zo vreselijk spannend. Voor mij hangt er in deze film een spanning die ik zeer zelden geëvenaard zie.

Romantische film en hevige actie samen, dat voelt vaak geforceerd, maar hier heeft het wel wat.

Erg duidelijk een script van Quentin Tarantino. Erg veel actie, de dialogen (lees: Hopper en Christopher Walken, briljant) en de ontknopingsscène. Slater en Arquette zijn een erg leuk stel samen en ik vind de vonken er zo nu en dan vanaf spatten. Ook lekkere actie in deze film en heerlijk over the top. Uiteindelijk wordt er zelfs nog een happy end uit de hoge hoed getoverd, waardoor het een soort extreme feel-good movie wordt. Voorzien van de uiterst dubieuze soundtrack wordt het einde van de film ingeluid. Dit einde past wel weer in het beeld van de film, heel erg over the top.

4*

Film waarin Aronofsky ineens een heel andere weg inslaat.

Waar Aronofsky's vorige films vooral opvielen door fancy beeldtrucjes, visueel overweldigende shots en strakke montages, is het hier juist de soberheid en eenvoud die opvalt. Een erg geslaagde keuze die wat mij betreft erg goed bij het filmbeeld en verhaal past.

Mickey Rourke is zeer overtuigend als 'Randy The Ram Robinson'. Zo overtuigend, dat je af en toe het gevoel hebt dat hij zichzelf speelt. Dit is niet verrassend te noemen, aangezien er meerdere duidelijke overeenkomsten zijn. Zo beleefde Rourke net als 'The Ram' zijn hoogtijdagen in de jaren 80 en zo is 'The Wrestler' ook wel te zien als een laatste kans voor Rourke om zich te bewijzen. Rourke is zelf ook vechter geweest en het kan bijna geen toeval zijn dat 'Child in Time' ook zijn openingsnummer was tijdens zijn boksperiode.

Verder heeft Rourke zichzelf op fantastische wijze weten op te pompen voor zijn rol. Hij heeft een zeer overtuigende uitstraling als professioneel worstelaar en de steroïden en anabolen zijn als het ware van zijn lichaam af te lezen.

Overigens was het waarschijnlijk een handige bijkomstigheid dat er op Rourke's gezicht geen littekens hoefden te worden aangebracht om het allemaal wat treuriger laten lijken, dat had hij zelf al gedaan met zijn mislukte plastische chirurgie.

Ook Marisa Tomei was trouwens erg overtuigend als Pam en niet onterecht is zij dan ook meerdere malen genomineerd voor 'Best Supporting Actress'.

Qua muziek lijkt Aronofsky ook een andere weg in te slaan. Zo heeft hij weliswaar (goddank) weer de samenwerking gezocht met Clint Mansell, maar is diens bijdrage in de film veel minder dominant aanwezig dan in voorgaande films. Zo hebben de zorgvuldig gecomposeerde tracks van Mansell nu vaak plaats gemaakt voor foute jaren 80 nummers, die overigens wel geheel in het beeld van deze film passen.

Toch is wel weer te merken dat het hier een Aronofsky-film betreft. Deze lijkt toch een voorliefde te koesteren voor personages die zichzelf tot het uiterste dwingen en daarbij vaak over de streep gaan. Zo ook 'The Ram', hoewel zijn lichaam protesteert gaat hij te lang door met het worstelen en ondanks een poging te stoppen keert hij toch terug naar zijn passie. De loop van het verhaal is cliché en voorspelbaar, maar doet geen afbreuk aan de kracht ervan.

Een iets minder gewaagde film van Aronofsky, die desondanks absoluut voldeed aan mijn verwachtingen.