Opinions

Pulp met hoofdletter P. Maar dan helaas wel een erg slechte pulpfilm...

Bad Biology viel me namelijk gigantisch tegen. De plotomschrijving beloofde een hilarisch grappige film, met een vleugje horror erdoorheen geweven. Niets hiervan kwam uit. Het idee is vakkundig om zeep geholpen door een aaneenschakeling van te flauwe scènes. Het probleem is vooral dat, op het concept na, nergens een vleugje innovativiteit vanaf kan. Wanneer je het verhaal kent, kun je de rest van de film al helemaal zelf invullen. Nergens wordt je als kijker verrast.

In een goede horrorpulp zoek ik dat eigenlijk wel. Ik wil graag ontsteld worden door een aaneenschakeling van idiote scènes. In Bad Biology blijft het allemaal te flauw, te braaf eigenlijk. En aangezien een dergelijke film verder ook niets om het lijf heeft, is het resultaat een enorme teleurstelling.

Slechts het gave concept kan deze film nu nog van de laagste score afhouden, hoewel die eigenlijk wel gerechtvaardigd zou zijn.

Een heerlijke komedie die garant staat voor vele leuke quotes ! Geniale stukjes:

-Kenny "Squeak" Scolari: Goddammit! I swear if you guys rip on me 13 or 14 more times... I'm outta here!
-Joseph R. Cooper: Hey pigfucker, can I call you pigfucker?
Douglas "Swish" Reemer: No, only my friends can call me pigfucker.
-Douglas "Swish" Reemer: Oh, I'll come, I love hospitals.
Joseph R. Cooper: No you don't, you like Taco Bell!
Douglas "Swish" Reemer: No, one time I was at this hospital, in france, and I met this great chick.
Joseph R. Cooper: Dude, that was a hostel.
-Bob Costas: You're excited? Feel these nipples!
-Kenny "Squeak" Scolari: Your mother's deaf...
Ed Tuttle: My mother's dead, you little twerp.
Kenny "Squeak" Scolari: [Squeak reads from his hand again] I guess that why she didn't move around much.
(quotes afkomstig van IMDB)

En wat te denken van het stukje dat er tig keer heen en weer DUDE! wordt geroepen en uiteindelijk Coop zegt dat Douglas Reemer 'een point' heeft. Geweldig grappig!

Een film die zeer zeker aan te raden is om met wat vrienden te kijken! Biertje erbij en je hebt een geweldige avond!

Voordat ik aan TDK begin één dezer dagen, wou ik toch eerst Batman Begins gezien hebben.
En om amar met de deur in huis te vallen; het viel me behoorlijk tegen.
Ik vond Bale in The Prestige geweldig en hier speelt hij 'zonder masker' ook wer erg sterk. Zodra hij echter Batman ís, kan het me allemaal niet meer zo bekoren. Een beetje quasi-stoer; voor mij voelt het allemaal als net-niet. Ben benieuwd of dit in TDK anders is(voor mij althans).
Vond Caine overigens wel geweldig! Zijn rol als Alfred speelt hij echt met verve.
De aankleding van de film vond ik voor de rest wel dik in orde. Gotham City vond ik goed vorm gegeven, vooral in het laatste stuk van de film.

Grootste minpunt van de film vond ik toch wel dat de scènes uit Batmans jeugd verschrikkelijk tenenkrommend idioot waren. De scène waarin Bruce' ouders vermoord worden, vond ik bijvoorbeeld erg knullig gedaan.

Al met al kom ik persoonlijk aan een krappe voldoende... 3 sterren voorlopig.

Ik vond Kilmer een stuk beter uit de verf komen als Batman dan Keaton. Vond Keaton maar een beetje een softy, terwijl Kilmer Batman een stuk 'stoerder' neerzet.

Ik heb nu Batman, Batman Returns en Batman Forever gezien. Batman vond ik de zwakste van de drie en Returns de beste, vooral door DeVito als "Pinguin-man" en de sprookjesachtige sfeer die Burton weet neer te zetten.

Batman Forever is, op de cheesy titel na, vooral wat 'mannelijker'(om eht maar eens met een cliché-term uit te drukken). Moet wel vermeld worden dat Jones' rol als Two-Face volledig door de mand valt naar mijn mening. Slechte make-up en verschrikkelijk stupide geacteerd. Carrey is als The Riddler een stuk overtuigender, hoewel ook bij hem de nuance soms ver te zoeken was in zijn acteerspel. Komt misschien ook doordat hij vrij in het begin van zijn carrière zat.

Batoru Rowaiaru is in mijn ogen een gemiste kans. Ikzelf had gehoopt op een meer serieuze film en helaas kreeg ik een film voorgeschoteld die ten eerste gigantisch 'over-the-top' was, ten tweede verschrikkelijk slechte filmmuziek kent en waarin ten derde vaak belabberd geacteerd wordt.
Bij iedere kill stort de vermoorde persoon theatraal ten aarde, maar niet voordat diegene een volledige liefdesverklaring af heeft gelegd.

Toch zaten er ook wel heel aardige stukken in de film. Ik heb veelal kostelijk gelachen om de bizarre situaties, bijvoorbeeld op het einde wanneer de oprichter van het hele gebeuren, gespeeld door Kitano (geloof ik), nadat hij doorzeefd is met kogels, nog even doodleuk de telefoon opneemt, een gesprek voert, om vervolgens alsnog dood neer te vallen.

Uiteindelijk vond ik deze vermakelijke stukjes toch niet genoeg en had ik gehoopt op een meer spannende film. Deze film is echter wél aan te raden om met een paar vrienden op de bank te kijken na een avondje doorzakken in de kroeg.

2,0 sterren.

Ik ben verbluft. Ik kende de film al, had de film ook al een keer gezien maar vandaag heb ik hem helemaal gekeken en iedere minuut, iedere seconde heb ik ervan genoten.
En ja natuurlijk loopt het allemaal goed af maar in dit geval vond ik dat zeer passend.
Een geweldig verhaal, geweldige acteerprestaties(vooral Jennifer Connelly!) en een geweldige sfeer. Deze film krijgt een plaatsje binnen mijn top-tien; "Hollywood-einde" of niet, dat maakt me allemaal niets uit.

4,5*

Op het moment dat de vrouwelijke robot en de heer Rupert Andrew een menselijk uiterlijk geven, gaat de film echt volledig verloren. En natuurlijk moet je deze film niet opzetten met de insteek naar een realistisch drama te gaan kijken, maar de film roept dit uiteindelijk op zichzelf af. Ik vind dit echt jammer en ook zeer zeker een gemiste kans. Dit plot biedt in mijn ogen absoluut mogelijkheden maar die worden in Bicentennial man niet benut en daar kan zelfs Robin Williams(die ik over het algemeen erg goed kan waarderen) niets aan doen.

Ik kom dan ook echt niet verder dan 1,5*. En daarbij is de kans groter dan ik nog eens naar 1,0* ga dan naar 2,0*.

Erg goede film. Een komedie die gitzwart van karakter is met uitstekende acteerprestaties. Ik heb echt op het puntje van mn stoel gezeten!

Big Stan is de eerste film die Rob Schneider geregisseerd heeft. Dat had hij beter kunnen laten. De film is over zijn geheel genomen gewoonweg niet grappig genoeg en slaat te vaak de verkeerde weg in.

De complete 'over-the-top'-humor werkt hier gewoonweg niet. Het spreekt allemaal zo voor zich en vrijwel elke grap is gigantisch voorspelbaar. Als kijker krijg je continu het gevoel dat je de eerstvolgende scène volledig zelf in kunt vullen. De helft van de zogenaamd komisch bedoelde momenten zijn terug te leiden op 'rape-jokes'. Dat is de eerste keer nog erg leuk, maar wordt al snel vervelend.

Niet echt een geslaagde film dus. En, geheel in stijl van de film zelf, was ook dat misschien wel erg voorspelbaar. 1 ster.

Ja! en tegelijkertijd ook: Nee!

Het probleem is dat er niet echt een keuze is gemaakt tussen komedie en horror. Deze genres kunnen prima samen maar hier bleef het teveel in het midden of t nu grappig, goor of 'eng' bedoeld was.
Naar mijn mening is het idee geweldig maar de uitvoering niet helemaal goed gelukt. Als er meer komische stukken in ahdden gezeten zoals toen een schaap opeens het stuur overnam of toen Henry, vermomd als schaap, in zijn reet genomen werd dóór een schaap , dan was het naar mijn mening veel beter geweest.

2,0*.

Aardige film, maar daar blijft het dan ook bij.
Het verhaal zat redelijk goed in elkaar en Jackson speelt zijn rol als gelovige met verve. Ricci speelde ook heel aardig, maar dan vooral wanneer ze dr mond hield. Op het moment dat zij sprak vond ik de film op de een of andere manier toch iets inkakken, alsof er wat pit miste.
Timberlake vond ik in het begin niet storend maar bij de eindscene, waarbij hij begint te hyperventileren, vond ik dat hij zwak acteerde.

Groot pluspunt: de geweldige muziek.

de meningen zijn nogal verdeeld over deze film, merk ik.
Ik ben het met beide kampen wel enigzins eens; het probleem is alleen dat de film te vaak niet goed uitgewerkt is.
De eerste kerel stierf zeer snel en zonder dat er veel spanning opgeroepen werd, stief de tweede ook al vrij snel. Vervolgens komen de dialogen tussen de twee overgebleven vrouwen; zeer mat . Nu weet ik ook wel dat een film als deze het niet van sterke dialogen moet hebben, maar laat sommig stukken er dan helemaal uit!

Het einde maakt wel ht wel een beetje goed. Ben een beetje aan het twijfelen tussen 2 en 2,5 sterren. Ik begin nu op 2,0, kan later altijd nog meer worden.

Wat een subliem einde!

Vandaag heb ik, enkele jaren nadat ik de film eerder al gezien had, The Blair Witch Project nog eens herkeken. Ik ben behoorlijk onder de indruk. Want wat een geweldige sfeer wordt er in deze film gecreëerd! Met als ultieme hoogtepunt, het werkelijk waar fantastische einde.

De twee regisseurs, Daniel Myrick en Eduardo Sánchez, weten gebruik te maken van hetgeen een horror film kan maken of breken: het suggestieve. In The Blair Witch Project wordt hier op ingenieuze wijze mee gespeeld en dat pakt enorm goed uit. De spanning zit 'm dan ook niet in schrikeffecten. Er wordt gewoon een sfeer gecreëerd waarin een sluimerende onzekerheid de spanning perfect op weet te wekken.

Voortdurend werd ik meegezogen door de drie personages: prima acteerprestaties. Heather Donahue, Joshua Leonard en Michael C. Williams zetten zeer natuurgetrouwe weergaves neer. Hun reacties zijn meer dan begrijpelijk en komen ook erg 'echt' over.

Een absolute aanrader voor diegenen die de film hebben gemist de laatste jaren. Dikke vier sterren en ik sluit verhoging niet uit.

Aardig Disney filmpje, maar niet meer dan dat.

De magische films die Disney ooit maakte, zijn niet meer. Het is echter oneerlijk om Bolt daardoor op voorhand al te verklaren als onvoldoende. Het mierzoete verhaaltje kent namelijk gigantisch leuke momenten, vooral wanneer de, veel te zware, hamster Rhino zijn intrede doet. Wat een heerlijke sidekick! En dat is dan ook meteen wat ik zo waardeerde aan deze film. In animatiefilms zoek ik vaak een stukje humor. Dit vond ik in Bolt. Helaas zijn de echt grappige scènes té spaarzaam om de film tot een hogere waardering te doen stijgen.

Boogeyman vond ik nou zo'n film die best potentie had, maar toch niet goed uit de verf kwam.

Op plotniveau is er eigenlijk nog maar weinig aan de hand. Een standaardwerkje waar maar weinig mis mee is verder. Op het einde na, vond ik het verhaal dus verder in orde.

De sfeersetting van de film is niet helemaal geslaagd. Men trachtte met veel geluid sfeer te creeëren terwijl dit in mijn ogen samen met gaan met beelden. Juist deze beelden vond ik niet altijd overtuigend. Een snelle flits, een hard geluid en een schrikeffect is geboren. Nee, niet overtuigend.

Voor de rest wel een redelijk mooie aankleding. Lekker duister, dat paste de film zeer zeker goed.

Waar het vooral mis gaat is op het gebied van de acteerprestaties. Barry Watson (Tim) is als hoofdrolspeler weinig overtuigend. Vooral de scènes met Skye McCole Bartusiak (Franny) ogen nogal knullig.

Conclusie: film die zijn potentie helaas niet volledig benut.

Nadat hij al enige tijd in de kast stond, heb ik vandaag dan toch eindelijk Das Boot (Director's Cut) gezien. Kort maar krachtig: absoluut een zeer indrukwekkende film.

Na een wat matige eerste 10 minuten, trapt de film dan echt af om vervolgens tot het einde vrijwel continu spannend te blijven. Één grote claustrofobische trip op, en onder!, water. Grootste heikelpunt van te voren, was dat ik verwacht had weinig mee te leven met de hoofdpersonages. Dat dit uiteindelijk wel gebeurde, was verrassend maar meer nog dan dat, enorm geweldig! Een heerlijke trip van dik drie uur lang. De beste rol vond ik toch echt van de kapitein, gespeeld door Jürgen Prochnow, en die van Johann, gespeeld door Erwin Leder. De rest van de cast zette daarnaast ook een prima prestatie neer door een, voor zover ik dat kan beoordelen, zeer natuurgetrouwe reactie te tonen op hetgeen hen overkwam.

Tel daarbij de zenuwslopende scènes, het geweldige camerawerk (ik heb me echt nergens aan gestoord!) en de sublieme soundtrack op, en ik kan niet anders concluderen dan dat Das Boot zijn top-250 positie méér dan verdiend.

Ik sluit me aan bij het commentaar dat Zinema eerder gaf; je raakt behoorlijk betrokken bij de film, maar het verhaal stelt maar vrij weinig voor.

De term sfeervol is absoluut op zijn plaats. Er wordt absoluut een jaren '70-sfeertje neergezet, door goed kleurgebruik en een uitstekende sfeersetting.

Daarnaast vond ik ook op het acteerwerk weinig aan te merken, hoewel niet alle dialogen volledig uit de verf kwamen (dit is echter eerder te wijten aan het script).

Bosque de Somras blinkt slechts in het creeëren van een lekker sfeertje uit, maar is voor de rest weing bijzonder. Wel een voldoende; 3 sterren.

Sterk en aangrijpend verhaal waarin vooral Andrew Garfield echt een prachtrol neerzet als Jack Burridge, oftewel Boy A.
Ik vond de wisselende beelden tussen zijn jeugd en het heden enorm sterk en de twee lijnen vulden elkaar ook echt aan. Verder biedt deze film een aantal zeer mooi in beeld gebrachte scènes (zoals de tripscène in de discotheek en het moment van de moord op het jonge meisjes).
Ik vond dat gedurende de hele film er overigens met n heerlijk accent gesproken werd.
Wat me wel enigszins stoorde, was het trage begin maar dat wordt wel naderhand meer dan goed gemaakt.

4 sterren.

Aangrijpende documentaire van begin tot eind. Ieder verhaal is anders en leidt toch tot hetzelfde. Interessant, boeiend en aangrijpend; dat zijn de sleutelwoorden die bij deze docu passen.

Een aanrader!

3,5 sterren.

De romance tussen wereldfotograaf Robert Kincaid (Eastwood) en huisvrouw en moeder van twee kinderen, Francesca Johnson (Streep) levert een prachtig verhaal op. Een verhaal dat je als kijker bij de strot grijpt en gedurende de hele film niet meer los laat. Helaas bestaat The Bridges of Madison County niet enkel uit de romance tussen Kincaid en Johnson.

Het verhaal daaromheen, dat dus als soort kader fungeert, is namelijk niet van een dergelijke klasse. Sterker nog: telkens wanneer de film je meesleept, wordt je met een schok 'wakker' wanneer de verhaallijn rondom de kinderen van Johnson weer aan de beurt is. Alles wat het liefdesverhaal zo mooi maakt, ontbreekt in de kadervertelling.

De acteerprestaties van Streep en Eastwood zijn erg goed, die van Annie Corley (Carolyn; de dochter van) en Victor Slezak (Michael; de zoon van) erg slecht. Met als dieptepunt de scène waarin Michael compleet hysterisch op zijn vrouw af loopt en vraagt of hij haar gelukkig maakt. Zelden zo'n geforceerde scène gezien.

Het is een fikse domper op de film als geheel. Het liefdesverhaal is geweldig, als raamvertelling is de film minder geslaagd. Dit leidt ertoe dat het volledige potentieel van de film niet benut wordt en dat is erg jammer. Wanneer de film slechts uit het verhaal tussen Kincaid en Johnson had bestaan, was mijn beoordeling ook hoger uitgevallen. Nu houd ik het op 3 sterren.

Butch Cassidy and the Sundance Kid is een geslaagde western met een subliem duo acteurs. Newman en Redford spelen echt de sterren van de hemel in deze vlotte film. Daarnaast kent de film geweldig humoristische dialogen (' Is that what you call giving cover?' 'Is that what you call running? If I knew you were going to stroll...') .

En zo zijn er nog veel meer voorbeelden te verzinnen. Vooral het einde is werkelijk weergaloos goed, misschien wel een van de beste filmeindes die ik ooit gezien heb. Verder is de eerste overval die men in Bolivia pleegt enorm grappig, daar de twee nauwelijks de taal spreken en de overval dus nogal stuntelig verloopt.

Het enige dat de film van een hogere score afhoudt, zijn de stukken met Katharina Ross als Etta Place. Deze halen zo nu en dan het verder vlotte tempo onderuit en dat is toch wel erg jammer.

Voor de rest een zeer vermakelijke western die het absoluut verdient om nog vele jaren gekeken te worden. 4 sterren.

Na jaren graag naar westerse animatiefilms te hebben gekeken (en nog steeds overigens), vond ik het wel eens tijd worden om me ook in de wereld van de anime te storten. Enkele films die me nog te wachten staan, zijn: Ghost in the Shell, Akira, Spirited Away, Dead Leaves, Hotaru No Haka, Hôhokekyo Tonari no Yamada-kun, Hauru no Ugoku Shiro en Gake no Ue no Ponyo.

Maar afgetrapt werd er dus gisteravond met Byôsoku 5 Senchimêtoru. Wat betreft de tekenstijl is maar één woord gepast: schitterend. Wat een oog voor detail en wat een kleuren. Nuancerende factor is wel dat dit voor Japanse tekenaars - correct me if I'm wrong - makkelijker is, aangezien in de film een statische achtergrond gebruikt werd met op de voorgrond de, meestal, bewegende personages. Op deze manier kan er met veel oog voor detail aan de statische achtergrond, het statische decor, worden gewerkt. In het begin was dat zeker even wennen, maar al snel was ik onder de indruk.

Wat betreft de verhaallijnen; tja... Op zich was daar weinig mis mee. De film kende een mooi, en ontroerend, verhaal. Waar ik me echter continu aan stoorde, was dat het er allemaal wel gigantisch dik bovenop lag. Het werd vaak zo overdreven gebracht, inclusief lachende of verdrietige klik-geluidjes (ik heb ook geen idee hoe ik het anders moet omschrijven), die geproduceerd worden door de personages. Ook de muziek was vaak te nadrukkelijk aanwezig. Wanneer je hierdoor geraakt wordt, werkt dat uiteraard gigantisch goed; muziek heeft dan een meezuigende aantrekkingskracht. Ik vond het vooral storend. Bij een romantisch moment werd er meteen een gigantisch cheesy muziekje onder gezet.

Conclusie: de anime was schitterend, het verhaal (of althans: de uitwerking daarvan) viel me wat tegen. Ben benieuwd naar de volgende anime die ik ga kijken!