Opinions

Ik vond dat de film nergens echt verontrustend werd, nergens ging ik van spanning rechtop zitten of schoot ik eens uit mn stoel.

Voor de rest een aardige wegkijker met enkele grappige scènes die echt gigantisch over-the-top waren.

Matig.

Pathfinder gaat over een man die als jongetje door de Vikingen vergeten is, waarna hij achterbleef bij een Indianenstam. Hier groeit hij op en de film begint eigenlijk 15 jaar later, wanneer de Vikiningen terugkomen.

Wat volgt is een anderhalf uur durende strijd tussen een groep Vikingen en een groep Indianen. Wanneer de Vikingen het eerste dorpje heeft afgeslacht, dient de Viking die opgegroeid is tussen de Indianen de Vikingen naar een andere groep Indianen te leiden.

Al vanaf minuut 1 heb je door hoe de film eindigt. Pathfinder is dan ook een dikke anderhalf uur dom vermaak. Een film die nergens in uitblinkt, maar ook nergens echt belabberd is. Pathfinder is een matige film die niet de moeite waard is om in huis te halen. 2,0 sterren.

Paul Blart: Mall Cop weet niet altijd te overtuigen, maar is bij vlagen toch wel een heel erg grappige film. Enorm simpel, vaak ook wel erg voorspelbaar, maar geen moment vervelend.

Kevin James zie ik als een geweldige komiek, zijn rol als Doug in The King of Queens is hilarisch en ook in deze film weet hij zich staande te houden. Nogal voorspelbare grappen over zijn postuur, maar gelukkig zijn de meeste wel raak.

Film kent zn ups en downs: begint vrij sterk, om zo nu en dan gigantisch in te zakken. Kende echter ook op het einde nog wat grappige momenten (bijvoorbeeld wanneer Blart een 'suikershot' nodig heeft en daarom een ranzige, kleffe, oude, op de grond liggende, lolly oppakt en deze opeet).

Een aardig tussendoortje: 3 sterren.

Ik begrijp niet waar deze film een nog zo behoorlijk gemiddelde (zowel op MM als op ImdB) vandaan haalt.

Payback is een zéér zéér matige actiefilm, met een Mel Gibson die maar nergens echt stoer wil worden. Daarnaast is er getracht de nodige humor in de film te stoppen, wat vaker niet dan wel werkt.

Nee, absoluut geen aanrader. 1,5 *

Geweldige film. Zeer origineel verhaal, goede spanningsopbouw, goede acteerprestaties en werkelijk wat wat een aantal prachtige schrikeffecten. Opnieuw een geweldig staaltje cinema van Spaanse bodem.
De spanning wordt perfect opgebouwd. Iedere scène die dichter t einde van de film nadert, is weer een beetje spannender dan de vorige. Wat de film uiteindelijk echt zo heel goed maakt in mijn ogen, is het originele verhaal dat ook nog eens geweldig uitgewerkt wordt.

Ik sluit me volledig aan bij Onderhond. Deze film ademt een spannende sfeer uit en hoewel sommige scènes nogal over the top zijn, doet dat niets af aan de spanning binnen het verhaal.

Deze film is onderdeel van een serie van 6 films, gemaakt door de beste Spaanse horrorregisseurs. Deze film duren allen ongeveer een uurtje. Ik weet zeker dat ik de overige 5 ook nog ga bekijken en als je van horror houdt, zit je bij de Spanjaarden wel goed!

Weinig overtuigende film.

Voor een rechtbankdrama wil Philadelphia te veel op het sentiment proberen in te spelen en raakt daarmee nergens de juiste snaar. En ook het personage van Washington vond ik niet echt overtuigend; is er sprake van voortschrijdend inzicht of van ordinaire draaikonterij? In mijn ogen is het tweede het geval, want wáárom is het in hemelsnaam nodig zo de focus te leggen op zijn moreel goedbedoelde handelingen? Ikzelf had bij een film als Philadelphia liever een wat meer objectieve kijk op de gebeurtenissen gehad; gewoon een registratie van hetgeen gezegd en gedaan wordt in de rechtzaal. De film was in mijn ogen dan een stuk beklemmender geweest, want het is me nogal een onderwerp dat er aangesneden wordt.

En dat houdt de film ook van een lagere score. Het onderwerp was namelijk erg interessant en boeiend en ook het acteerwerk van de acteurs afzonderlijk was op zich in orde (hoewel ik Hanks niet helemaal overtuigend vond).

Het kijkt verder ook allemaal redelijk weg, maar de film blijft bij mij op 2 sterren staan.

Prima film. Geen topper maar wel degelijk goed vermaak met een mooie rol van Colin Farrell. Doordat de film niet zo lang duurt, gaat de film niet zo traag en dat komt het concept van de film ten goede.

Picnic at Hanging Rock is een film die nogal anders uitpakte dan ik had gehoopt. Veel beeldenpracht, maar slechts weinig mysterie in de klassieke zin van het woord.

Weir probeert het wel, met zijn gebruik van onheilspellende panfluitmuziek en de, soms, prachtige beelden. Voor mij werkt het echter niet. Ik vond de acteerprestaties van de meisjes vaak irritant, alsof je naar een schooltheatershow zat te kijken.

Filosofisch gezien, kun je volgens mij een heleboel moois ontdekken in deze film, met onderdrukte gevoelens waar Freud zijn ei wel in kwijt had gekund. Opnieuw werkt het voor mij dit keer niet. Doordat er nergens een band met de karakters opgebouwd wordt, schiet de film in mijn ogen zijn doel voorbij.

Wanneer Picnic at Hanging Rock met iets betere actrices was gemaakt, het verhaal zo nu en dan iets sneller had mogen worden verteld, dan was de beeldenpracht waarschijnlijk veel beter tot zijn recht gekomen.

Nu blijft de film voor mij een teleurstelling. Jammer.

Dat deze film is cultklassieker is, zal best maar ik vond dat niets maar dan ook echt niets met kunst te maken hebben. Ranzig, smerig, onnodig provocerend. Neen, deze film vind ik echt walgelijk.

Ik kan best tegen ranzige beelden en ik houd van niet-standaard films(ook van wel standaard-films overigens) maar Pink Flamingos slaat werkelijk alles.

Ik geef Poisonthewell gelijk overigens in het feit dat Waters de lat voor ranzigheid gigantisch hoog heeft gelegd en inderdaad; ik heb nog geen film gezien die aan deze wat ranzigheid betreft kan toppen. Ik vind dit echter geen prestatie. Smerige beelden kan iedereen schieten.

Ik heb deze film voor het eerst 3 jaar geleden gezien en laatst opnieuw. Waar ik hem drie jaar geleden gewoon goor(en dus ook wel grappig) vond, blijft nu slechts walging over.

Ik begrijp de kritiek van de mensen die deze film geen hoog cijfer hebben gegeven. Voor mij wegen deze kritiekpunten echter niet op tegen de immense ervaring die je, opnieuw, beleeft bij het zien van een PotC-film. Wat een acteerwerk, humor, special-effects, muziek en actie! Dit zijn films die ondanks hun lange speelduur niet vervelen. Ik heb vaker de neiging door te spoelen bij films, maar bij deze film was dat zeer zeker niet het geval.

Opnieuw een erg goede film, die inderdaad, net als deel 2, niet beter is dan deel 1, maar wel een leuke voortzetting daarvan.

4 sterren.

De animatie is dik in orde, het verhaal is echter voor kinderen weliswaar reuze spannend. Maar als je de kinderleeftijd gepasseerd bent, blijft er weinig behalve de animatie over.

De film kent enkele onderhoudende stukken, maar slaat over het geheel toch de plank mis. Grootste minpunt vind ik het ontbreken van een stukje humor.

Allereerst: een heel diepe buiging voor Frank Lammers. In mijn ogen is hij echt een van de beste acteurs die ons land kent. Maar helaas weet hij deze film niet in zn eentje te redden.

De belangrijkste reden hiervoor is dat zijn rol als meester Wouter niet extreem veel screenplay kent.

Polleke is een kinderfilm over vriendschap. de (eerste) liefde en problemen (in in het bijzonder met ouders). Helaas blijft het ook écht een kinderfilm en voor een ouder publiek maakt dat deze film totaal ongeschikt. Erg jammer, want ik denk dat hier best een film voor jong én oud uit had kunnen rollen. Nu laat de film een onbevredigd gevoel achter.

The Promotion is een film van nét niet. Het meest storend is dat de grap-dichtheid te laag is. Te lang moet je wachten op een leuk moment en dat zorgt er helaas voor dat je nooit echt goed in de film komt. De film wordt dan ook nergens hilarisch, maar zorgt absoluut zo nu en dan voor een smile op je gezicht.

Sean William Scott is nog steeds 'die dude van American Pie' en zal ook wel nooit meer van die stempel afkomen. John C. Reilly heeft een grappige kop, maar zal volgens mij nooit echt een film kunnen dragen.

Zoals gezegd, een film van nét niet, maar ook geen 'complete waste of time'.

Toch wel een fikse tegenvaller. Met behoorlijke verwachtingen deze film gaan kijken, maar ik vond The Proposition nergens echt overtuigend.

Als ik de film in 1 woord moest omschrijven, zou dat 'warrig' zijn. De drie gebroeders Burns worden verdacht van het plegen van een aanslag op een familie in een klein dorpje. Twee van de drie (Charley en Mikey) worden gepakt, ééntje (Arthur) weet te ontsnappen. Omdat de ontsnapte broer wordt gezien als de gevaarlijkste, doet Captain Stanley één van de twee gevangen broers (Charley) een voorstel: hij moet zijn ontsnapte broer opsporen en vermoorden. Doet hij dit niet; dan wordt zijn jongere broertje (Mikey) vermoord.

Tot dusver het verhaal, waar weinig niet aan te begrijpen valt. Vervolgens wordt er continu geswitched tussen scènes over de tocht van Charley en scènes over het thuisfront, waar het volk graag ziet dat Mikey zwaar gestraft wordt. De overgangen tussen deze verhaallijnen verloopt echter vrij rommelig en dat komt vooral de sfeeropbouw niet ten goede.

En dat is nu juist wat de film wel probeert te doen: een grimmige sfeer neerzetten. Dat lijkt te lukken met de, geweldige, muziek van Nick Cave en de zo nu en dan prachtige shots (want wat is die omgeving betoverend mooi!), maar uiteindelijk wordt dit toch te niet gedaan door het rammelende script en de, in mijn ogen niet altijd even goed afgewerkte, cuts tussen de scènes.

Erg jammer, want ik had behoorlijk veel van deze film verwacht. The Proposition kán een heel goede film zijn, maar dan moet je je wel kunnen laten meeslepen en dat is bij mij totaal niet gelukt.