Opinions

Gisteren herzien en ik moet helaas bekennen dat ik het na mijn eerste kijkbeurt volledig mis heb gehad. Misschien dat het kwam doordat ik nu wist wat ik kon verwachten, want werkelijk alles viel gisteren op zijn plaats, daarom een resolute verhoging van 1.5 sterren.

Wat ik enorm prettig vind aan Fargo, is dat de film veel aandacht aan uitwerking van personages besteedt. De klunzige man die met een plan komt om zijn eigen vrouw te laten ontvoeren, de hoogzwangere politieagente die ook nog eens van veel en vet eten houdt, haar schilderende echtgenoot, die zijn best doet om een werk van hem op een postzegel gedrukt te krijgen, zelfs een bijfiguur als Scotty wordt extra uitgewerkt door de kijker verschillende hints te geven dat dit een jongen is die accordeon speelt en hoewel dat voor het verhaal verder geen snars uitmaakt, geeft dit wel aan met hoeveel zorg de personages zijn opgebouwd.

De setting waar al deze rare figuren zich in begeven is de sfeervolle in sneeuw ondergedompelde omgeving van Brainerd. Deze omgeving blijkt gevuld te zijn met een iets te vriendelijke bevolking die stuk voor stuk een niet kwalijk te nemen simpelheid bezitten. Elke scene komt dit soms subtiel, soms minder subtiel weer naar voren.

Volledig in contrast met de omgeving zijn daar de twee criminelen, eentje 'kinda funny looking' de ander een veelzeggende niets-zegger. Wat volgt zijn een pak ijzersterke scenes opgebouwd rondom een flinterdun verhaal, een manische aziaat en een oude man die op een decimeter afstand slechts een schampschot weet af te vuren. Het verhaal is daarin voor mij echt een kapstok waaraan de losse scenes zijn opgehangen. De lijzige achtergrondmuziek slaat de spijker hard op zijn kop en maakt het plaatje voor mij compleet.

Na járen weer eens herzien en is daarmee ontzettend in mijn waardering gestegen.

De menselijke neiging om na akelige berichten – na een korte periode van wezenloos stilvallen – maar zo snel mogelijk verder te gaan met het ‘grote feest’, wordt hier zéér treffend weergegeven. Echt sterke films openbaren een stukje van de wereld, niet door het te beschrijven, maar door het de kijker te laten voelen. Het is bijzonder knap dat Festen hier met behulp van één enkele locatie, een eenvoudig kader en een hoop harkig camerawerk in slaagt.

Dit is typisch zo'n film die je hoort te beoordelen op zijn sterke kanten terwijl je enkele missers coulant wegdenkt.

Dat er de nodige banaliteiten om de hoek komen kijken (waaronder een aantal zeer platte dialogen) is, gezien het moordende tempo waarmee de broers Gecko zich over de Mexicaanse grens en door de Titty Twister bewegen, ook geheel niet verbazingwekkend. Hoogst vermakelijk prentje.