Opinions

Zeer behoorlijke film, die helaas niet tot de grootsheid komt die je van een dergelijke opzet mag verwachten.

Misschien wel het kernpunt van deze film, de drie aan elkaar parallel lopende verhaallijnen, wordt enigszins geforceerd overgebracht. Ondanks dat ik de drie verhalen elk op hun eigen manier aangrijpend vond, biedt dit afgezonderd van de gelijkheid van de centrale thematiek, weinig toegevoegde waarde. Tekenend hiervoor was het ene haastige zinnetje waarmee het verhaal in Tokyo aan de gebeurtenissen in Marokko werd verbonden.

Beeld- geluidstechnisch doet deze film het prima. Alledrie de locaties zijn werkelijk prachtig en spannend in beeld gebracht en geluidsondersteuning bij de beelden vond ik over het algemeen zeer toepasselijk.

Acteerwerk wordt naarmate de film vordert sterker. Wat ik vooral goed vond is het overbrengen van emoties; huilen gaat door merg en been en voelt in deze film ook echt als huilen. Het laatste half-uur van de film is dan ook zonder twijfel het sterkste gedeelte, waardoor je na een ietwat langdradige zit, toch met een tevreden gevoel de standby-knop indrukt.

Het leven van John Nash verbeeld als een sprookje, waarin een briljante geest verdwaalt, wonderbaarlijk geneest en uiteindelijk de Nobelprijs wint, dit alles dankzij de onophoudelijke steun en liefde van zijn vrouw. Ongelooflijk, wat een misser. Nul respect voor deze prent.

Het neerzetten van een jaren 60 sfeertje kun je wel aan Burton overlaten. Ook het verhaal is intrigerend. En o ja, stiekem heb ik best wel weer van Waltz genoten; eigenlijk niet zo van Adams, vond haar relatie met Waltz nogal ongeloofwaardig.

Driemaal is scheepsrecht.

Eerste twee keer in slaap gevallen, derde keer wel gelukt en de vierde gaat er niet komen. Humor veelal effectbejag. Visueel tegen het belachelijke aan. Wat mij betreft één van de slechtste Coens.

Steengoede film die ons het leven in Barcelona toont zoals we het nog nooit zagen. De vele korte scènes onthullen de veelzijdige problematiek en de ellende wordt zeer respectvol gebracht. Zonder twijfel het beste werk van Iñárritu.

Toch wel een erg sterke actiefilm. Er zit ontzettend veel vaart in, het verhaal is behoorlijk intrigerend, acteerwerk in orde en de actie is verfrissend te noemen. OK, het plot vertoont enkele grote gaten en mening scene mist geloofwaardigheid, maar het is nogal hardvochtig om een actiefilm dit soort zaken aan te rekenen. Voor zover het dat nog niet is, kan dit wel eens een klassieker worden.

Uniek project en dat het werkt is niks minder dan lovenswaardig.

Als geheel dan welteverstaan, want de individuele scenes en plotjes zijn zeker niet allemaal even sterk. Dat het doordrongen is van Amerikaanse sentimenten viel gezien de opzet haast niet te voorkomen, maar het clichématige stond ook mij soms wat tegen. Drinkende stiefvaders, de vrijbuitende biologische vader, de vriendin die vreemdgaat met een lacrosse speler. Tja, dat hebben we dus allemaal al vaker gezien.

Toch wel wat verbaasd over de tamme reacties hier, want ik vond dit echt steengoed. De verhouding tussen het aantal inzichten en het aantal oordelen is zeldzaam! Daarbij ook nog eens behoorlijk compleet én wonderschoon in beeld gebracht. Enige minpuntje is wellicht dat het leven op het platteland iets te romantisch wordt voorgesteld, want ik kan me zo voorstellen dat jongeren die er op één of andere manier niet tussen passen, gillend naar de stad hollen op hun 18e verjaardag. Neemt niet weg dat ik anderhalf uur gebiologeerd heb zitten kijken naar trekkers die door de McDrive gingen, tranen om het verliezen van een wedstrijd voor het grootste paasvuur en het kweken van whiplashes in auto rodeo wedstrijden. Fantastisch!

Soms kijk je een film en bekruipt je constant het gevoel dat het origineel waarschijnlijk beter is.

Desondanks een sterke chemie tussen Natalie Portman en Jake Gyllenhaal, die beide echt geknipt waren voor hun rol. Film begon erg sterk en tot de verhaallijn over het opknappen van de keuken begon was ik dan ook behoorlijk onder de indruk. Echter, het hele gebeuren en niet in de minste plaats het acteerwerk, plotverloop en de decors in Afghanistan was nogal beneden de maat, zoals eigenlijk het gehele middenstuk van de film. Het niveau waar deze film mee aanving wordt verder niet meer gehaald, maar door enkele verassende plotwendingen kon ik deze toch met de ogen open uitkijken.

Het feit dat het origineel hier zo vaak te sprake komt bevestigt mijn gevoel helaas. Toch maar een keer de Deense variant kijken..

Matige docu, belangrijk onderwerp.

Te Amerikaans, te eenzijdig, examplarisch daarvoor was het ontbreken van het verhaal van de pesters en hun ouders. Bij elke scene bleef mij het gevoel bekruipen dat er een camera aanwezig was, wat een overvalste invloed heeft op de realiteit van de situaties. Wel mooi rustig weergegeven en vanwege het belang van het onderwerp aangrijpend genoeg om uit te kijken.