Opinions

Phoebe Dollar ROCKT!!! En dan nog in méérvoud! Wat wil je nog meer!!!!

Ik vond het een leuke road trip slasher. Geen hoogstandje, maar zeker de moeite van het kijken waard. Phoebe Dollar is goed, de rest van de cast is ook niet héél erg slecht.
De cameo van Ron Jeremy is héél grappig! dat zo'n mes niet bot wordt tussendoor joh!

Ik heb me zeer vermaakt. De sfeer is goed, de muziek had beter gekund misschien, maar dat mag m de pret niet drukken. Het idee vind ik heel intrigerend. Misschien wat knullig uitgevoerd, maar dat krijg je met een budget van nul komma nada! De intenties zijn goed, en de cast doen goed hun best. Punten voor de moeite.

Het is me NOG niet gelukt iemand met deze film te doen overgeven! Maar ik denk dat ik de uitdaging gaarne ga aannemen!!

3,5 punt, één voor elk van de Phoebe Dollars!

Leuke britse horrorfilm. Niet geweldig, maar hij kon m'n aandacht wel vasthouden. Het lage budget en het amateurwerk van acteurs zowel als makers sijpelt er wel doorheen, maar dat neemt niet weg dat het een erg onderhoudende film is.

De dialogen zijn grappig, het plot verrassend interessant! ook de acteurs zorgen ervoor dat het je interesseert wat er met ze gebeurt.

Een paar zijplots komen niet zo goed uit de verf. Vooral tegen het einde moest ik m'n Fantasie-o-Meter even voluit op Overdrive zetten, anders zou ik qua geloof uit de film zijn gevallen. Het is geen enge film -voor mij dan toch-, verre van. Maar qua spanning zit hij goed in elkaar. De gore vond ik wél matig gedaan! De Helse Actie bleef wat achter, ik had meer plastische gore verwacht, en Duivelsbruiden! Ook had ik sowieso meer kills willen zien, en graag zo bloedering mogelijk! Dat kwam hier niet echt uit de verf, en dat is jammer.

Daarom, voor de engelachtige Hellebruid, 3,5 karaat ster.

Interessante Noorse neo-exploitation (blijkbaar de éérste grindhouse uit Noorwegen, WOOHOO!). Het hervertelt in grote lijnen het verhaal uit I spit on your grave, vrouw gaat naar een huisje op de hei om daar rust en inspiratie te vinden om een boek te schrijven. Een paar lokale knapen zien in haar een verzetje. Als ze niet wil, trekken ze hun conclusies. Wat volgt is een zeer rauwe en lang uitgemeten verkrachtingsscene... In plaats van kleren aan trekt ze haar wapens, en 'verleidt' de schoften om voor haar te bloeden!
Qua verhaal niks nieuws onder de zon. Super straightforward rape/revenge! Maar dat is helemaal niet erg! Het verhaal is charmant in zijn eenvoud, en het werkt juist dóór zijn eenvoud!

Hoewel acteertalent ver te zoeken was, en er grote delen van de film gewoon niks gebeurde, was toch de grimmig- en smerigheid van de acties intens genoeg om me te verleiden door te kijken. Lekkere ransmomenten - de sex is hard, smerig, gewelddadig en liederlijk, romantisch is het verre van! vooral het stuk dat ze niet de kracht meer heeft om terug te vechten is zéér aangrijpend. Als ze als een RealDoll(c) in positie is, en een der verkrachters niet kan klaarkomen omdat ze niet op hem reageert, wat een geniale rans!! De climax, het kerven van HOER in haar voorhoofd, laat een smerige smaak achter. . De kills zijn hard, rauw in beeld gebracht en lekker ranzig. Ja, niet alles klopt volgens de wetten der forensische wetenschap, maar kniesoor. Ik ben geen anatomieles aan het volgen, ik zit een lekkere slechte grindhouse te kijken!

Isabel Vibe is bloedmooi (vind ik) en goed gekozen in de hoofdrol. Ze doet wat ze doet naar behoren en zonder gêne. Met of zonder kleren aan loopt ze vastberaden op haar doel af, ze zit duidelijk lekker in haar welgevormde velletje.
Het einde is beklemmend en laat vraagtekens achter.

Voor de eerste Noorse grindhouse starlet Isabel Vibe 4 bloederige sterretjes!

In een losse bewerking van zijn eigen zwart/witter "Las Luchadoras contra El Medicó Asesino" uit 1963 brengt René Cardona ons Lucha Libre, sullige horrorclichés, pittige gore, gekke geleerden gespeend van enige medische kennis én functieloos naakt.

Zoals elke zichzelf respecterende Lucha Libre film beginnen we met een worstelwedstrijd! De in kittige rode catsuit gestoken worstelaarster Lucy Ossorio (Norma Lazareno) beukt per ongeluk haar tegenstandster het ziekenhuis in.

Haar hersenen zijn te zwaar beschadigd, Dr. Krallman (José Elïas Moreno) kan niets meer voor het arme meiske doen. MAAR nu krijgt hij zomaar een hartdonor in de schoot geworpen voor zijn aan leukemie lijdende zoon Julio (De medische kennis hoeft niet allemaal te kloppen!). Deze is nl. door een gedoneerd gorillahart veranderd in een groot oermonster met de neiging om aantrekkelijke jonge vrouwen te lijf te gaan! (ik verwijs naar mijn eerdere punt over medische kennis.) Om hem van de ondergang, én het dierenasiel te redden, heeft hij een hart nodig - HAAR HART!!! Mu-HARHAR!

Edward Wood Jr. had blijkbaar een Mexicaanse neef. De dubieuze regie, het consequent slechte non-acteren, de rammelende decors en dito score zijn een feest voor oog en oor!

Goyo, de Riff-Raff van de goede dokter kan duidelijk geen knopen leggen of spijkers recht in hout slaan! Of het nepgras dat opbolt en wegglijdt als mensen erop gaan staan! Maar dat is de charme van deze film. Zoals ook Ed Wood met een droom, véél enthousiasme en een totale blinde vlek voor incompetentie zijn films af-MacGyverde, zo knipt, plakt en papier-machét Cardona dit fijne verrassend gory Lucha Libre werkje in elkaar!

Genoeg terloops afgijdende en bruut van het lijf gescheurde kledingstukken, fijne douche-scènes, uitgestoken oog, scalpering, onthoofding, en uitgeslagen tanden om een gorehound blij te maken! Het oogt wat Woods-esque, door ketchup en rode verf, maar dat is de helft van de lol!

De operatiescènes zijn wél levensecht! En dat komt omdát Cardona ware beelden van levensechte operaties gebruikte!!! Deze prachtige opnamen verschaften hem - al door Movie Acteurs beschreven- wel een plekje tussen toppers als Anthropophagus, assorti Italo Cannibal films en Blood Feast in de officiële 1980s DPP UK Video Nasty lijst! Topprestatie voor 'n stoffig ouwetje over een bloederige aap.

Klein tegenvallertje voor de worstelfreaks. Na de opening is er weinig sprake meer van worstelen! Waar Santo y Blue Demon of Golden Venus y Golden Rubi zowel binnen als buiten de ring monsterbutt kicken, komt Lucy haar belofte om 'nooit meer te worstelen' na! En dat is jammer. Ik miste de onzinnige onnavolgbare complete Lucha Libre Matches die dit soort films zo leuk maken!

Voor die ene zielige bloedige geile aap, 4,0 geketchupte gemaskerde sterretjes! Pleister voor de aap?

Zover zal het niet komen. Maar het is wél een van de vreemdste “slashers” uit de ‘80s! Een ware cultklassier van hersenschuddende omvang! Probeer het niet te begrijpen. Onderga de ervaring.

Een groepje studenten gaat voor research naar de laatste woonplaats van een beruchte Nazi-geleerde. Deze man, die zijn collega’s afslachtte in een killing spree, is misschien verantwoordelijk voor de V2 raket. Als eerbetoon moeten ze replica’s maken van de raket.

Een van de studenten stuit per ongeluk op de geschifte Dr. Marbuse, en zijn mentaal achtergebleven, stotterende hulpje Gary. Zij hebben het niet zo op vreemdelingen. Ondertussen maakt een maniak in een Nixon-masker Highway 5 onveilig!

De film is absoluut een produkt van de de Do-it-yerself school of backyard horror. Pak je camera, trek met je vrienden de bossen in, en MacGyver een geflipt, getript horroravontuur inelkaar waar zelfs Tobe Hooper en Sam Raimi tranen van in de ogen krijgen! Doelbewust doelloos, briljant stompzinnig en geniaal gek. Trash, maar kicken trash! Het pákt je, het pákt je!

De special effects zijn lowbudget-niveau, maar zeer aardig. Vooral de verschillende ‘ongelukken’ waren strak in hun knulligheid. Een vrouw sluipt weg voor een ingeslopen moordenaar, struikelt, en valt face-first in een glazen tafel. Als hij een koffer wil openen, hamert Marbuse zichzelf hard voor z’n harses! Maar het mooiste is de jongen die in een tuin op een onkruidhark (oid) trapt, en duizelig recht in diezelfde hark valt! Waarna hij nog minutenlang met de hark in zijn hoofd rondstrompelt!

De soundtrack is een headrush, een eclectische verzameling trippy muziek, surfbilly, ‘60s rock ’n roll, crooners en doo-wop, en alles wat daartussen én ver daarbuiten zit!! Het dringt zich niet op, past mooi in de situaties. Wie deze muziek in dit fijne werkje versneden heeft verdient een big thumbs-up!

Zelden zó eens geweest met FatMike. Een WAANZINNIG slasher-avontuur! De studenten zijn, hoe zeg ik dit netjes? Hersendood. Ze móeten hersendood zijn! Dat zou zóveel verklaren! De geheimzinnge Nixon-killer die maar op blijft duiken. Twee bizar slecht kidnappende backwoods bozos. Eén bozo zit in een permanente bad trip, kidnapt nota bene eerst het verkeerde meisje!. De andere bozo denkt dat zijn hersens worden opgevrozen door parasieten! Hij gaat de final girl achterna met –néé, geen kettingzaag, geen machete, geen powerdrill, maar met n handboor!!! 'n HANDBOOR!!! Da’s toch kicken!

En de final girl, de prachtige final girl ontsnapt in 'n Texas Chainsaw-chase door de bossen aan de handboor-killer, om vervolgens veilig in de auto te stappen bij – tja “He’s NOT a crook!”

Hulde trouwens voor de heerlijk normale jongens en meisjes, in alle soorten en maten. Niet de standaard 24-in-een-dozijn cookie cutter pretty-pretties waar Hollywood doorgaans zo dol op is. Voor deze dikke middelvinger richting de Hollywood Plastic Fantastic Siliconenmaffia, twee vette thumbs-up!

Voor de Hand Drill Killer and Tricky Dicky vs Final Girl Barbie, 4,0 V2-powered raketsterren!

Tweede Wereldoorlog. De geallieerden komen erachter dat over twee maanden een bordeel op een klein, zwaarbewaakt Filippijns eiland bezocht wordt door drie Japanse generaals en een admiraal.

Een cynische majoor en een Filipijnse guerillaleider moeten een groep vrouwen vinden, opleiden tot moordenaars en laten infiltreren bij de prostituees. Een zekere zelfmoordmissie. Een veroordeelde moordenaar, een meisje op vlucht voor de mafia, een door Japanners aangerande Filipijnse en een terminale verpleegster nemen de uitdaging aan.

Heerlijk clichéwerkje. De volgens zijn eigen regels spelende ruwe bolster, blanke pit, sigaarkauwend mannelijk chauvinistisch varken is geweldig. Major Stony Stonewall, reallly? REALLY dude? De dames met niets te verliezen worden geronseld in Australië. Ze weten dat ze niet levend terugkomen, maar ze gaan tóch. Want... ze hebben NIETS TE VERLIEZEN!!!

De film begint spectaculair met een bloedige veldslag met knetterende mitrailleurs, krijsend sneuvelende soldaten en overal explosies. Zelfs een paar druppels bloed. Major Stony Stonewall’s (REALLY dude??) zoektocht naar en training van zijn Whores of War is amusant genoeg. Maar het is ook een beetje saai. Het is niet bepaald Full Metal Jacket. Gelukkig pikt de aktie op als de dames voor hun missie op het eiland gedropt worden. De gevechten van de dames met hun targets zijn prachtig! Hoe de Filippijnse furie haar slachtoffers fileert is bijzonder mooi gedaan. De vlucht van de overgebleven hoeren, weg van de Japanse achtervolgers is een explosieve eindbattle.

Een prima lowbudget World War Two aktieflick! Goed, het ziet eruit alsof het in 1976 in de Filippijnen met 'n panty, 'n ballpoint en 'n rol ducktape in mekaar is geMacGyverd. En dat klopt! Maar nou en? We weten waar we naar kijken, we weten wat het voor moet stellen, laat je fantasie de rest doen!

Erg genoten van dit lowbudget WWII spektakel. Jammer dat het midden van de film wat aktieloos is. Ook –ik heb het al vaker gezegd- meer bloed en een paar tieten, het zijn Killer Whores, kom óp nou!, hadden de amusementwaarde opgekrikt. Verder een puik staaltje Filipijnse lowbudget magic!

Voor Major Stony Stonewall (REALLY dude??!!) en de vier ASS-assins 3,0 gebabydollde sterretjes!