Opinions

Russ Meyer hield van sterke vrouwen!

De drie dames, Tura Satana, Lori Williams, en vooral Haji zijn stoere, sterke, harde en géharde strippers turned renegades. Tura Satana doet het -als Varla- geweldig!

Drie wilde vrouwen, strippers van beroep, besluiten een Thelma-and-Louise-avant la lettre te doen, en beginnen aan een wildemansrit die alleen maar slachtoffers kán eisen!!

De drie dames zijn voor geen kerel bang, en dagen iedere vent die ze in het vizier krijgen uit, om met hem te vozen, tegen hem te racen, of om met hem te matten!

Als ze horen over een oude kluizenaar die samen met zijn zoons in de woestijn woont, zittend op een berg geld, besluiten ze de oude geilaard met een 'bezoekje' te vereren..

Inderdaad vroege super girl power. Tura Satana, Haji en Lori WIlliams zijn de coolste, wildste, sterkste (letterlijk!) meest exotische vrouwen ooit! MAAR hoe sterk ze ook zijn, mentaal knaagt er het een en ander. En dat zorgt ook voor de nodige spanningen binnen deze all-girl band of renegades.

Haji is hier net zo memorabel als in Motor Psycho. Alleen al om Haji een mooie 4*. Ik weet niet in welke film ik haar beter vind. ÓF welk van de twee ik beter vind!! De consensus schijnt in het voordeel van Faster Pussycat uit te pakken. Maar ik heb ook sympathie voor het wat rauwere Motor Psycho! Mooi te zien dat in dit geval de nozems, de bad guys, drie oogverblindende (wéér letterlijk!) BAD GIRLS zijn! Is zijn naam van CULT HIT méér dan waard!! Het einde is passend en geeft deze film een welverdiende ruwe bolster-feel.

Dat zegt Antea, Koningin van de Amazones tegen Hercules. Wow, als je dát kan, iemand veranderen van een koningin in een échte vrouw, dan heb je bragging rights, dan ben je sterker dan je eruit ziet!

Dit is de granddaddy van de Peplums, de big dawg van de Swords-and-Sandals. Hercules, de zoon van stervelinge Alkmènè en Oppergod Zeus, wordt verliefd op koning Pelias’ verrukkelijke, summier geklede dochter Iole. Om haar hand te winnen moet hij een serie Werken vervullen. In zijn avonturen vergezelt hij Jason en de Argonauten op hun queeste voor het Gulden Vlies. Onderweg ontmoeten ze een gezelschap weelderige Amazones, een roedel afschuwelijke aapmensen, en de enorme draak die Het Vlies bewaakt.

Een prachtig superheldenepos, en het begin van een tijdperk van Italiaanse Sword-and-Sandals films die de eind jaren ’50 en ’60 zouden domineren. Het maakt een wonderlijke mix van mythen en sagen, roert ze doorelkaar, en brengt er een verrassend sublieme Grieks/Romeinse heldenlegende in naar voren.

Deze verwarrende mengeling van Griekse en Romeinse mythes komt soms wat rommelig en bij elkaar geraapt over. Waarom zijn de Werken van Hercules niet genoeg om een prachtig verhaal van te maken? Waarom moet Hercules ook nog eens mee op avontuur met Jason, die heus zijn eigen boontjes wel kan doppen? Heeft Herc niet genoeg aan zijn eigen sores? Het maakt niet uit. Het is een leuke, ietwat drukke mengelmoes van legendes, en dat is kicken.

Deze peplum (Italiaans voor ‘tuniek’), of Swords-and-Sandals is een schoolvoorbeeld van de epische avonturenfilm. Op een bescheiden budget schotelt Pietro Francisci schitterende decors, stemmige locaties en een uitmuntende aankleding voor. De special effects zijn naar behoren, voor een lowbudget. Goed, de film moet het voornamelijk hebben van de hammy spieroppompende akties van Mr. Universe Steve Reeves, maar da’s toch ook prachtig?

Steve Reeves, ex-Mr. Universe, is een geweldenaar, en een magistrale Hercules. Met zijn perfecte, immense lichaam, zijn strenge, intense gezichtsuitdrukking, en zijn immer aanwezige krachtige baard, is er geen uitdaging die hij niet aankan. Na Reg Park is hij De Man, De Hercules! Hij is groot, hij is sterk, hij is gebronsd, en hij is ripped! Hij gromt, grijnst, grimast en galmt zich een weg door elke scène. Goed, Schwarzenegger was de schmierende schelm, Ferrigno de spierballende sul. En Reg Park was the Total Package. Maar Steve Reeves was het prototype, en for that, Steve Reeves, I salute you; a Salute to Juicy Beefy Goodness!

De prachtige Gianna Maria Canale speelt Antea, Koningin van de Amazones. Ze is wild, ze is sterk, ze is een koningin. Maar meer nog, ze is een vróuw! En wát voor een vrouw! Een échte vrouw! Met ogen die de sterkste man tot overgave dwingen, de slapste man zo hard maken als staal! Dat is Antea, Koningin van de Amazones, dat is Gianna Maria Canale!

Voor Proto-Herc en Antea met d’r vampende ogen, 4,0 flexende sterretjes! Oh YEAH!

Wederom een charmant pareltje van de Ed Wood van de jaren '80-00, de onnavolgbare Don Dohler!

Met een mini-budget heeft de ons helaas te vroeg ontvallen Dohler werderom een verrassend spannende creature feature weten te creëren.

Fiend is een kruising tussen een vampier en een succubus, misschien is ie wel allebei! Een muziekminnende zonderling die leeft van de energie van nietsvermoedende slachtoffers!

De film is rauw, de beelden zijn ongepoleist, maar dat is nou juist de charme van die werkje. het kost soms moeite om door de kartonnen decors en van Playdoh en bakmeel aan elkaar hangende make-up en effecten heen te kijken. Maar wie het de kans durft te geven zal een enige film ontdekken, een intrigerend verhaal over een tragische ondode muzikant die móet doden om te overleven!

Ik heb hier bijzonder van genoten! Het is altijd leuk om te zien dat er niemand wordt gespaard, geen vrouwen, geen kinderen, geen dieren! Fiend is een Bozewicht van Gelijke Kansen -om gegrepen te worden door The Fiend dus!!

Dit is toch kicken?! wat een supercampy ruimteavontuur! ALLES klopt! Dit cheesy retro meesterwerkje blijft verrassend dicht bij de originele TV serie uit 1936, met Buster Crabbe in de flashy hoofdrol. Voor ik er erg in had, werd ik helemaal meegesleept in een waanzinnig ruimte-avontuur.

Zoals gememoreerd door stephan73, is dit na Barbarella (1968) én zeker niet te vergeten Diabolik (1968) een nieuwe door Dino De Laurentiis geproduceerde stripverfilming. En het is een héle goede stripverfilming, die niet alleen de oude comic, maar óók de genoemde TV-serie verbazend trouw is gebleven. Het is alsof je naar de levend geworden strip zit te kijken, en dat is genieten.

Na het uiterst vermakelijke, en ook trouw aan het origineel, grappig seksloos 'sex'spoof spektakel Flesh Gordon (1974) was dit weer eens ouderwets onderuitgezakt op de bank, satétje biertje lekkâh, hardop lachen, meeleven met de onvergetelijke avonturen van de geweldige ruimteheld van de Aarde, Flash -aHAAAAAAA!- Gordon. Aktie, sensatie, verleiding, jaloezie, verraad, spanning, meer verleiding, romantiek, en een vette soundtrack, allemaal gewikkeld in één supercool scifi extravaganza!

JA, de muziek van Queen is briljant! Heerlijk aanzwellend, opzwepende gitaren, dreigende drums, pompemde bas, de film is doorspekt met de briljante bombastische tonen van Queen!

De decors zijn campy, en zo hoort het ook. Als Prince Barin en Flash over het vilegende platform in de lucht aan het bakkeleien zijn, onder het vette gelach van de joviale Vultan en zijn Hawkmen, dat is toch schitterend! De aktie is heerlijk over-the-top. Er wordt zó prachtig met lichamen gesmeten, vuisten in het rond gemept, zwaarden gezwierd, blasters geblast, t is allemaal mooi. De effecten zijn kleurrijk, wederom net als in de strip, én in de oude TV-serie. De hele film hangt van felle kleuren aan elkaar! T glazuur sprong spontaan van m'n tanden, en ik werd er blij van.

En de akteurs, oh de akteurs! Ex Playgirl centerfold Sam Jones is geweldig als breedgelokte blondgeschouderde überheld. De jock aller jocks, de football held, het testosterongeleide hittezoekende projektiel, de tandpastaglimlachende Aardse posterboy van The American Way!

Melody Anderson als Dale, Peter Wyngarde een meesterlijke Klytus, en Topol, de verstrooide, maar o zo briljante Hans Zarkoff!

Max von Sydow zet een wrede wrede Emperor Ming The Merciless neer. De perfide meedogenloze heerser met zijn smerige plannen, ijdel, hartvochtig, maar áltijd waardig!

Timothy Dalton zet Prince Barin neer, schmierend als Errol Flynn met een mean streak. Een pedante, heetgebakerde, uiterst jaloerse swashbuckler.

De aantstekelijke Brian Blessed is een ongeëvenaard joviale Vultan, leider der Hawkmen. De lompe, luidruchtige, maar uiterst vermakelijke gevleugelde vriend. Wat een genot!

MAAR zeg nou zelf, Ornella Muti als Princess Aura, WOW! Het heerlijke verwende nestje! Princess Aura, WOW! Hooghartige, gemene, kwetsbare, o zo vereidelijke, en eigenlijk toch stiekem goede Princess Aura, WOW! Ik wou dat wij d'r zo één hadden, ik zou haar volgen tot in de diepste krochten van Mongo!: HAIL Princess Aura!

Voor Flash, AHAAAAAA!, prachtige, kwetsbare Princess Aura en Prince "Who wants to live forever! DIVE!!!!" Vultan, 4,5 door boorwormen doorboorde sterretjes - neigend naar 5!

Helemaal eens met bovenstaande bericht!

Fijn om Sonny Landham -uiteraard beter bekend van zijn fijne rollen als grote indiaan Billy in het fijne Predator, én als grote indiaan Billy Bear naast de geweldige James Remar (die weer bekend is als Ajax in The Warriors!) in het fijne 48 Hrs.- weer eens zijn tanden te zien zetten in een fijne rol als grote indiaan in dit fijne werkje!

Een mooi wraakwerkje waar een psychatrisch patient -een Vietnam veteraan met combat shock- ontsnapt uit de inrichting, en een groepje professionele hulpverleners ontvoert die hij verantwoordelijk houdt voor zijn onfortuinlijke verblijf aldaar. De slachtoffers worden achtergelaten om te overleven midden in de woestijn, opgejaagd door wilde dieren én een wilde indiaan!

De materie is interessant, moderne denkwijze versus aloude indianen (native American?) witchcraft. Wie is mentaal de sterkste. Toch laat de uitwerking iets te wensen over. De indiaanse hekserij wordt aangestipt, maar niet echt uitgewerkt. Wel interessant, maar weer niet zo spannend in beeld gebracht, zijn de overlevingsstrategieén én strubbelingen daarover van de blanke opgejaagden! Ook de actie is wat flets. De eind-climax maakt hierdoor een wat doodse en onderweldigende indruk. Een duidelijk verzwakte Steve Kanaly is de twee koppen grotere, én zéér fitte Sonny Landham makkelijk de baas in een tweegevecht, da's toch ráár????? 't Is een reus van een indiaan! Tegen een krielkippie van blank kippenborstje! Over realisme gesproken... Het einde doet ook nog eens wat TV-filmerig aan, waardoor de echte impact uitblijft. Ik had echt een "..... Dawast?! What the hell!!! Ho-kaaaaaay...." gevoel. En dat is toch een beetje jammer terwijl ik me verder prima vermaakt heb.

Een hele leuke film, met de intense Sonny Landham als stralend native American middelpunt, 3 in de woestijn gedropte sterren!

Een eerbetoon aan de Moeder Aller Moderne Zombiefilms door de Vader aller Moderne Zombies, Bill Hinzman!!!

Afgelopen zondag gezien bij Fatmike's Halloween Extravaganza. Dit was wat mij betreft een positieve kijkervaring. Alle aanwezigen, FatMike, Stephan73 en Jason, vonden dit een leuke film voor een Halloween kijkfestijn!

Dat de originele 'Graveyard Ghoul' Bill Hinzman een film maakt over juist dít personage, én zélf ook nog in zijn inmiddels half vergane pak kruipt, maakt deze film bij voorbaat al geslaagd. In de ware geest van het origineel is dit ook een echt lowbudget project, en dat zie je er ook wel aan af. Povere decors, wat voorhanden is op het moment wordt gebruikt, tweederangs non-acteurs aangevuld met bijbeunende crewleden, goedkope props, én goedkope effecten werken niet mee aan de production value van deze film.

Toch druipt het enthousiasme van zowel crew als cast aan alle kanten van deze zo goed als amateurproductie af! Hoewel bepaalde camera shots twijfelachtig zijn -een camera onhandig stationair achter een tak geplaatst, een tegemoetkomende tractor volgend, die op zijn dooie akkertje voorbijtuft, terwijl de camera door de tak heen nu een geheel leeg zandweggetje blijft filmen???- is het gewoon een hele leuke en grappige film om eens te kijken, met vrienden op de bank, zak chips erbij, biertje erbij, relaxed en in een jolige bui!

Het verhaal: Terwijl een groepje jongeren in het bos wordt gedropt voor een Halloween kampeertocht, en er volop voorbereidingen zijn voor een mooie Halloween avond, vindt een plaatselijke boer een vreemde steen op zijn net ontgonnen grond. En wat doe je dan, nieuwsgierig als je bent? Je ontketent een zombie-plaag natuurlijk!!
Vozende tienertjes worden aangevallen door de verrassend intelligente zombies. Let vooral op hoe de ondode Bill Hinzman handig een hooivork ontfutselt aan een zich verdedigend tienertje, en de onfortuinlijke daarna lekprikt, hem daarmee vastspiesend aan een baal hooi! Hij ontfermt zich dan over het gillende meisje, om daarna op zijn dooie akkertje de nog steeds vastgespiesde jongen te bijten... Dit gaat de hele film zo door!

Leuke scenes:
1. Bij een kampvuurtje staan de tieners wat verloren bij elkaar. Iemand heeft het lumineuze idee om de radio aan te zetten. Direct krijgen de meiden zin om te dansen! "Hey! Let's dance!", roept een meisje, en dat laten de andere meiden zich geen twee keer zeggen! Al dansend en swingend proberen ze de schaapachtig voor zich uitlachende jongens zo gek te krijgen méé te dansen! Die laten zich echter niet verleiden, en kijken gnuivend toe hoe de dames soepel en verleidelijk op de muziek bewegen! Zó herkenbaar! Al mijn schoolfeesten begonnen ook zo!
2. bij een zich voor Halloween klaarmakend gezinnetje wordt aangebeld (???). Het als engeltje verklede dochtertje doet open, en ziet Bill Hinzman staan. Verrukt bewondert ze zijn kostuum! In plaats van weg te rennen, glundert ze, en zegt: "You're supposed to say 'Trick or treat'... waarna Hinzman haar oppakt, en (buiten beeld) in de nek bijt! Briljant!!!!
3. Henk en Irene zijn het door zombies overlopen huisje waar ze zich hadden verschansd ontvlucht, en rennen verward en verwilderd door de bossen. Bezweet en buiten adem komen ze bij een schuurtje tot stilstand. Bij het horen van swingende muziek zegt Henk: "Hey, sounds like a party..." Bwahahahaha! Dat is ook écht wat ik op zo'n moment zou zeggen! Ik word achtervolgd door een roedel zombies, en denk 'hééé, feestje!!!'

Zo kan ik nog wel even doorgaan! Heerlijke ongecompliceerde zombielol. Kijk hoe een vader thuiskomt en het naakte, dode lijf van de huishoudster ontdekt! In plaats van super geschokt te zijn dat ze dood is, trekt hij eerst haar badjas fatsoenlijk over haar naughty bits, alvorens door haar aangevallen te worden! Als hij wil vluchten staan daar vrouwlief, zoontje én engel van dochtertje hem op te wachten om mee te lunchen!!!

Voor zoveel melige lowbudget lol heb ik niets dan lof! Bill Hinzman heeft met dit eerbetoon aan Night of the Living Dead een waardige wederopstanding van de Cemetary Ghoul gemaakt!

Voor de Cemetary Ghoul, een legertje tienerzombies én een hongerig engeltje, 4 rottende sterren!

HAHA! He's tough, he's tender, he's three feet tall!!!

Hij is half zo lang, maar dubbel zo cool als gelijk welke geheim agent dan ook!

ZIE... de kleinste geheim agent immer gekleed in zijn snappy John Travolta Saturday Night Fever pakje de bad guys, én met hetzelfde gemak óók de vrouwtjes te pakken nemen!

ZIE... hem door de lucht zweven met zijn mini-jetpack!

ZIE... hem zijn tegenstanders met welgemikte kopstoot in de nuts -nutstoot dus- uitschakelen!

ZIE... zijn verbluffende afstandsbestuurbare 'hoed des doods'!

ZIE... alle vrouwen voor hem vallen, al was het maar omdat ze over 'm struikelen omdat ze m zo gauw niet hadden gezien!

ZIE... een heerlijk staaltje badass dwergen-kung fu!

HOOR... hem tegen zijn zoveelste verovering zeggen:

BELEEF... de wereld door de ogen van de coolste dwerg sinds Knick-Knack!

Geweldige actie van deze pint sized power pack! Hij doet alles wat James Bond ook zou doen, alleen op een lager, en daardoor juist hoger niveau! Grote klasse voor het terugbrengen van de humor in geheim agenten films. Spanning, avontuur, explosies, achtervolgingen, intrige, mooie langbenige vrouwen, en temidden van dat alles één dwerg met knuistjes van staal en een hart van goud!

Mondo Macabro heeft weer een mooi product afgeleverd met deze helft van een prachtige dubbel-feature! Als Bruce Le in Challenge of the Tiger (de ándere feature op de schijf!) maar half zo cool is als Geheim Agent 00 (lees: dubbel nul), dan kán het niet anders dan prachtig worden!

Voor the Tiny Fists of Steel, 4,5 nutchopping sterren!

Lekker ranzige zwarte komedie van Frank Henenlotter, het zieke brein dat ons zoveel moois als de Basket Case serie en Brain Damage gaf.

James Lorinz kennen we als de bijdehante hotelportier uit Jim Muro's Street Trash. In deze losjes op Mary Shelley's Frankenstein gebaseerde film speelt hij op niet minder uitbundige wijze een gestraalde student annex doe-het-zelf gestoorde wetenschapper, Jeffrey Franken (zucht...). Als een van zijn uitvindingen -een afstands-bestuurbare grasmaaier! - per ongeluk over zijn vriendin Elizabeth Shelley (zucht...) heenrijdt, wil hij haar koste wat kost weer tot leven brengen. Haar hoofd heeft hij kunnen redden. Nu nog de rest van het lichaam bijelkaar zoeken, én inelkaar naaien en fröbelen! Hij vindt de onderdelen die hij nodig heeft bij Times Square street walkers!

Een interessante en niet onamusante kijk op de aloude Dr. Frankenstein mythos. Door de lichaansonderdelen van prostituees af te laten komen, en nu eens niet van al overleden kerkhof- of mortuariumbewoners verlegt Henenlotter de zoektocht naar 'de perfecte lichaamsdelen' ipv die lichaamsdelen die beschikbaar én bruikbaar zijn! Hierdoor mist de film iets aan de tragiek die The Monster is, en misschien wel hoort te zijn. Boris Karloff bracht in de originele Frankenstein(1931) een tragische dramatiek in het beklagenswaardige monster. Peter Boyle legde in Young Frankenstein(1974) de lat nog een streepje hoger door niet alleen medelijden en zelfs sympatie te ontlokken, maar Het Monster een stukje subtiele humor, en daardoor een hart te geven!

Dat het door het hoofd van Patty Mullen aangevoerde Frankenhoertje er niet in slaagt enige gelaagdheid mee te geven, komt door de constante nadruk op comedy! Een ZWARTE comedy oké, maar een comedy is het, en dat zullen we weten! De humor van de zoektocht naar 'De Perfecte Tieten, Benen, Armen, Kont' etc etc is op een gegeven moment wel uitgemolken.
Het opgeheven vingertje naar het hoerendom begint op den duur ook te irriteren. Laat Julia Robert in Pretty Woman in al d'r debiel lachende prontheid zien hoe leuk het beroep van callgirl eigenlijk is, én een kweekvijver voor potentieel -rijk!- huwelijksmateriaal!, zo lijkt Frankenhooker een groot reflecterend waarschuwingsbord voor een carriëre als prostituee te zijn!
Voor een film als dit, die zich in zijn ranzige goedeheid kan meten met genre-juweeltjes als Combat Shock, Street Trash, Deadbeat at Dawn, en het eigen Basket Case, is dat vingertje niet alleen niet echt nodig, het is ook een beetje ongepast. Het decor van de oude, ranzige, smerige binnenstad van New York is op zich al karakteristiek genoeg. Daar past geen enkele vinger, behalve de middelste!

James Lorinz zet een leuke immer mompelende en in zichzelf pratende mad scientist neer. Toch steekt hij wat bleekjes af tegen de -door ToNe al terecht aangehaalde- door Jeffrey Combs briljant vertolkte Herbert West in Re-Animator. Dat in zichzelf doorratelelende karakter was Lorinz' manier een uniek, eigen personage te creëren. Wel interessant, niet geheel geslaagd.

Voor de ode aan de Times Square Hookers, o ja én aan de Frankenstein-mythos, 4,0 aangenaaide sterretjes - voorzichtig de naden verwijderen...

-Gezien in het kader van =FatMike's Mannen met Snorren en J&B Rare Scotch Whisky Film Pinkster Extravaganza 2011=!!!!

Dit was de vijfde film die we keken. Een leuke Pinky Violence, zoals het moet, met alles erop en eraan, uit de diepste krochten van de Japanse Feodale Gemeenschap!

Het verhaal is simpel, In het Japan van de eind 19e eeuw is een jong meisje getuige van de moord op haar vader, een detective. Jaren later is ze opgegroeid tot een mooie jongedame, een gewiekste dievegge, en zéér kundig zwaardvechtster! Om de oude moordenaars op te sporen en haar vader eindelijk te wreken, moet ze snel zijn, slim, én meedogenloos!
En dawast. Pretty simple, no? Ja best wel. De uitvoering is erg mooi. De actie is bijzonder mooi en stijlvol, soms zéér snel, op andere tijden bijna dromgerig. De beelden zijn mooi, het is scherp geschoten. De kleuren zijn fel en worden goed gebruikt in de beelden zoals ze geschoten zijn. Sommige scénes zijn erg danserig vormgegeven. Dat is prachtig. De muziek is erg seventies, maar dat past verrassend goed bij de film! De actiescenes worden perfect gecaptured in de trippy muziek. Niet te overheersend, mooi gedoseerd. Dramatrisch werkt het zeer goed.

Conclusie: dit is een erg leuke Pinky Violence. Ik ben niet zo goed thuis in het genre. Toch heb ik me laten vertellen dat dit weliswaar een goede vertolking is, maar dat het beter kán, en misschien wel zou moeten. De perikelen van een Japan wat wordt overheerst door Westerse Duivels, de Yakuza die infiltreert, spionnen over en weer, en daartussendoor een klein vrouwtje met een groot zwaard wat op wraak uit is! Prachtig!
Misschien niet het beste voorbeeld van Pinky Violence out there, maar zéker een grote aanwinst voor en mooie afsluiting van een leuk filmweekend.

Speciale aandacht voor de bevallige Christina Lindberg (bekend van cultfavorieten als Thriller -en grym film/They Call Her One Eye)! Ook hier mag de prachtige Zweedse schone haar bekoorlijke charmes in de strijd gooien, en haar sierlijke lichaam bloot geven aan de liederlijke lusten van haar mannelijke én vrouwelijke partners!!!! Christina Lindberg is mooi, als gehaaide kaartspeelster, als stoere dubbelagente, en helemaal als liefdespartner van assorti tegenspelers/-sters! Oké haar acteren is soms wat rauw en ongepolijst, maar dat mag hem de pret niet drukken. Ze is mooi, en daar gaat het om! En zeg nou zelf, als zij Japans spreekt, zoals zij een Japanse naam uitspreekt, daar smelt je broek toch spontaan van van je benen! Hulde!

Voor Pinky Violence én Christina -Thriller- Lindberg, 3,5 tot sushi gechopte sterren!