Opinions

Krachtige, zware tienertranentrekker van het betere soort.

Vooropgesteld, ik heb het boek nooit gelezen. Ik kan geen commentaar geven op het feit of het een goede boekverfilming is. Wel heb ik gehoord dat het boek naast het toch zware thema de nodige humor en lichtmomenten had. Iets wat ik in de film niet kon ontdekken. Tuurlijk, er zijn grappige momenten, maar die worden goeddeels overschaduwd door het gegeven 'meisje met kanker - hoe vecht je ertegen, hoe ga je ermee om'.

Dit is niet het soort film waar Ome Bladonis doorgaans voor te porren is. Niet echt mijn koppie thee. Een tienerfilm, over tieners met hun tienerlevens en tienerproblemen, tienerstrijd, op tienerleven en tienerdood, én jawel, tienerliefde! Geen bloed, geen tieten, geen sex -plat of anderszins, geen ontploffende lichaamsdelen. Klinkt niet echt als een concept waar Bladonis heel erg vrolijk van wordt. MAAR ditmaal toch verleid omdat mijn neefje in de film zit als klasgenoot van de hoofdrolspelers. En ook m'n broer kwam met z'n cameootje ook een keertje nog aardig in beeld.

Ik heb me zeer vermaakt. Het thema is wel heel zwaar aangezet, waardoor het geheel toch een beetje een RTL-film van de week gevoel krijgt. De dappere strijd die een dapper meisje voert tegen ziekte en tegenslag. Klinkt best zwaar, en dat is het ook. Ik wil best toegeven dat ik een paar keer met mist in de ogen een scene heb zitten beleven. Het was zelfs zo erg dat ik enkele malen met bijten in m'n trillende onderlip de boel droog heb kunnen houden, maar wat scheelde het weinig! Interessant genoeg was het niet de "Dag Dokter Snor... zonder snor..." scene die bij de waterkraan dreigde open te draaien. Die zag ik al wel redelijk vantevoren aankomen, waardoor de impact bij mij nihil was. Het was meer het aandoenlijke spel van de hoofdrolspelers, die hun ontluikende kalverliefde, en ontginnende driehoeksverhouding op een lieve, tedere manier vorm gaven, die bij herhaling mijn onderlip tot een maximum lieten trillen!
Dus óf ome Bladonis is een ouwe sentimentele softe klootzak aan het worden, óf het is gewoon een hele sentimentele film. Aangezien ik nog niet klaar ben voor optie 1, denk ik dat het een film is die een heel zwaar thema aansnijdt, en dat op een voortreffelijke manier doet. Zowel voor kids als voor hun ouders/ooms een mooie, zij het wat zwaar op de hand liggende kijkervaring. Een zeer volwassen film, voor kinderen.

Vooral de hoofdrolspelers verdienen, zo jong nog, niets dan lof. Ze speelde hun rol overtuigend, en vooral mét overtuiging. Naast de emotioneel superzware rol van het kankerpatiëntje, zet het tegenspelende klootzakkie een ontzettend klootzakkie neer, maar op zo'n manier dat je 't klootzakkie geen 100% klootzak kan vinden, en dat is knap. Hun spel was zeer natuurlijk, waardoor de boodschap ook kneiterhard binnenkwam. En dat is oké.
Misschien had er een wat mij betreft iets meer een balans kunnen liggen tussen het 'ziekte-gedeelte', en het gedeelte van het gewone schoolleven. Op ongeveer dezelfde leeftijd (zeg maar groep 6) lag de kleine Bladonis ook een maand in het ziekenhuis. Dat is best heftig op die leeftijd. Ik besefte me toen terdege dat buiten 'in de wereld', het leven gewoon doorging. En iedereen inderdaad móest doorgaan met het schoolvoetbaltoernooi! Dat is hier mooi gedaan, maar had misschien nog iets duidelijker gekund. Verder een uitmuntend Nederlands produkt. Waar de makers -en zoals gezegd, vooral de akteurs- trots op kunnen zijn!

Voor Achtste-Groepers die Ome Bladonis bíjna aan het janken hebben gekregen, 4.0 stoere kale sterren.

Ergens diep in de jungle stort een chemisch bedrijf tonnen giftig afval in een nog steeds aktieve vulkaan. Twee milieuactivisten proberen deze illegale dumppraktijken van gevaarlijk hooggiftig afval te ontmaskeren. Hierbij worden ze echter gesnapt en gepakt door henchmen van het bedrijf.
Jane, gespeeld door de adembenemende Maria Giulia Cavalli, weet te ontsnappen. Ze wordt gered door een slangenboer die eenzaam in het oerwoud woont. Samen gaan ze de strijd aan met het bedrijf, proberen voor eens en voor altijd de misdadige praktijken van de schurk te stoppen.
Alleen, misschien is het al te laat. Tien jaar giftig afval snuiven gaat je niet in de kouwe kleren zitten! Er leeft ‘iets’ diep in de krochten van de jungle, en ‘iets’ is nogal pissig!

Om Antonio Margheriti’s Alien degli Abissi een Aliens rip-off te noemen gaat nogal ver. Goed, het monster, als dat in beeld komt, heeft een vaag Alien-esque voorkomen. Maar wat mij betreft valt het allemaal nog wel mee. Dit is een heerlijk actie/avontuur, middenin de jungle. En dat levert in elk geval prachtige beelden op! Het is een hoogst onderhoudende rit, een creatieve crossover van verschillende stijlen en genres. Lekkere gore, stevige actie, vette shootouts, kneiterharde explosies en prachtige bloederige effecten! En een heerlijk hammy lomp over-the-top monster (de beruchte “Big Claw”). Gooi er nog wat bijzonder pikante momenten in, met liefde gebracht door de schitterende Maria Giulia Cavalli, en je hebt anderhalf uur vol spetterend avontuur! Da's toch kicken?!

De lokaties zijn stuk voor stuk prachtig. Zoals zoveel Italiaanse B-films uit de tijd schoot Margheriti authentiek in de jungle. En dat komt de realiteit van de film zeker ten goede. De special effects zijn zeker goed voor een lowbudget scifi flick. Goed, het monster ziet eruit als een gemuteerde kreeft die te lang in de pan heeft gezeten, maar kniesoor! De kleuren zijn helder, de sets zijn uitgebreid en mooi vormgegeven, de aankleding is geweldig. Margheriti heeft zijn kleine zak met geld maximaal benut door met alle beschikbare middelen creatief een swingend vehikel in mekaar te MacGyveren.

Shout-out voor Charles Napier! De King van de Kinnebakken, de Sultan van de Strijkijzers, de Killer Chin himself heeft een heerlijke cheesy bijrol. De cultheld, bekend van parels als Supervixens, The Blues Brothers, Rambo en Ron Jeremy’s One-eyed Monster schmiert, hackt en overact zich een weg door een prachtige bijrol. Deze ultieme immer grimlachende chinny bastard in menig Russ Meyer boobiespektakel, hijgt, puft, knarst zijn tanden, en gooit zijn kin in de strijd, en je weet dat de goodguys een hel van een klotetijd tegemoet kunnen zien. Als Col. Kovacks zet hij weer een vette badguy neer.

Klein minpuntje dan nog. Voordat we bij “Het Spektakel” komen zijn we al aardig ver gevorderd in de film. Het begint wat mat, als de twee milieuactivisten door de jungle sluipen. Het klassiek hide-and-seek jungleavontuur is al wat aktierijker. Het ontpopt zich pas laat tot een knallend science-fiction feest, maar wát een feest! De timing is soms wat uit het lood, maar voor wie geduld heeft, hij zal rijkelijk beloond worden!

Voor prachtige milieufreak Jane of the Jungle, The Chinniest Basterd of 'em all!, en Big Claw, 4,0 in de jungle gedumpte sterren. Ga ze maar zoeken!

Cowgirl vs Aliens!

De DVD-hoes zegt het voorzichtig:

Ik geef die ‘velen’ gelijk! Een ruimteschip landt in een afgelegen berglandschap ergens in North Carolina. De ruimtereizigers beginnen aan een jachtpartij. En hun prooi is mensen!
Als de langbenige, pistoolzwaaiende western-show dame Jesse Jamison haar showspullen kwijt is, moet iemand boeten. En het is NIET haar onbetrouwbare manager!

Voor een nobudget homebrew project van een local boy, is het mooi inelkaar geMacGyverd. De Predictors zien er badass uit in hun latex maskers! Waarom ze hun eigen wapens niet hebben meegenomen, en hoe ze zo goed zijn met sixshooters en winchesters? Wat is sowieso hun missie? Waarom zijn ze hier? Waarom?? Bijzaak. Het is kicken! Tuurlijk is het één grote kaasfabriek om de Aliens te zien rijden en schieten als Ouwe Schaterhand. De shootouts, de supercheesy eindbattle. Dit is een pure lowbudget scifi/western!

Let vooral op de hilarische Paul Holman, als hij om aan een Predictor te ontkomen, zich eerst opsluit in de badkamer van Lash La Rue, en dan zich met zijn volvette logge lijf uit het raampje wurmt. Hoe hij dan wegwaggelt, en dan zoals een forcefed eend in Duckhunt middenop straat heen en weer hobbelt om de sixshooter van de Alien te ontwijken. Totdat Jesse Jamison to the rescue komt, guns a-blazing! Da’s toch kicken!

Lash La Rue mocht zijn zweep nu eens in het vet laten. Hij is aandoenlijk als oude westernshowheld. Hij schaamt zich nauwelijks als de grijnzende Kari Anderson hem in zijn laarzen en badjas de krant ziet halen. Of als ze grinnikend zijn kippenborst ziet terwijl hij alleen in overmaatse boxershort in de badkamer staat, té genánt, té leuk! Zó herkenbaar. Als sidekick van gunslingin' Jesse is hij ook super. Lash La Rue is een stoere, kwetsbare, geloofwaardige oude revolverheld. En dat is prachtig.

Na The Dark Power de 2e en laatste samenwerking van Lash La Rue en Phil Smoot. Laatste regie van Smoot. Laatste filmrol van drie, tel ze DRIE!, Westernhelden van weleer –Lash La Rue, Sunset Carson en Wild Bill Cody. Enige rol van de geweldige, beeldschone, lang-lang-LANGbenige Kari Anderson! En anderhalf uur vol lol en hillbilly humor met een heerlijke cast redneck clichés.
Hartverscheurend dat dit de enige film van Kari Anderson is Ze is stoer, grappig, cynisch, wild, hot, hot, HAWT! Wat Catherine Bach deed voor Daisy Dukes, doet Kari Anderson voor tightfit jeans en frilly hot pants! DANG! Wapenvirtuoos, an überchick with guns! De prachtige, langbenige amazone streelt de sixshooter, oeh baby! En waarom ze voor de jacht naar de Endboss haar tightfit jeans -óók strak hoor!- verruilt voor een kittig net iets té strak zittend suède indianenpakje, incl. frilly hotpants? Tja, moet er een reden zijn? Heb je d'r benen gezien? Da's alle reden die ik nodig heb...

Voor Lash’ ouwelullenkippenborst en Kari’s jongemeidenreeënreetje, 4,0 ruimtesheriff-sterren! “Eat hot lead, ya spacevarmint!”

Goede, degelijke Italiaanse pulp! Een buitenbeentje in het doorgaans redelijk rechttoerechtane kannibalen-genre.

Als afsluiting gezien op Fatmike's Halloween Extravaganza, afgelopen zondag! Iedereen was het erover eens dat dit een lekkere, gore pulpfilm was! Alleen Stephan73 vond dit nou niet direct 'horror', in de ware zin des woords... (whah...?)

Horror of niet, ik kan hier overigens ook lekker lang over discussiëren, het blijft een interessant in elkaar gedraaid plot. Enkele krijgsgevangenen worden bevrijd uit de klauwen van de Vietnamezen door een team aangevoerd door de superstoere John Saxon!
Enige tijd later is John afgezwaaid, en heeft nog steeds nachtmerries van zijn tijd in Vietnam, en vooral van díe actie! Maar hij schijnt zich goed in de maatschappij te hebben gehandhaafd. Op een dag wordt hij -terwijl hij wordt opgegeild door zijn lieftallige edoch minderjarige buurmeisje- gebeld door zijn Vietnam-buddy Bukowski, gespeeld door een heerlijk overacterende Giovanni Lombardo Radice. Bukowski is bang, bang dat er iets met hem aan de hand is, en vraagt of John hem wil helpen. John is echter bezig - mét zijn buurmeisje!
Een uurtje later hoort John van zijn vrouw dat 'er een doorgedraaide veteraan na in een dolle bui voorbijgangers te hebben aangevallen en zelfs gebeten!, klem zit in een warenhuis in de stad! Nu besluit John wél te helpen! En dat is waar de poep de ventilator raakt...

Vietnam-verwerkingsdrama's zoals First Blood, Deer Hunter, Taxi Driver, Combat Shock en het ondergewaardeerde Forced Entry vind ik altijd zéér de moeite waard! Deze kan zich moeiteloos in dit rijtjes scharen! Een absurd, maar werkend plot, lekker overacterende karakters, goede muziekscore en heerlijk gore special effects maken dit tot een vermakelijke wegkijkervaring!
Antonio Margheriti weet hoe hij de kijker moet vermaken. Goed, het is misschien niet de beste kannibalenfilm ooit, maar de mix van Vietnam met kannibalen is in al zijn rauwheid mooi vormgegeven.

Al met al zeer vermaakt, mede door het sterke spel van John Saxon, maar ook door Giovanni Lombardo Radice, die wederom een zeer geloofwaardige geflipte zonderling neerzet! Het femme fatale buurmeisje maakte het voor mij af. En dat er dan óók nog kannibalen in voorkomen is alléén maar jus op de piepers!

Voor Saxon, Radice en een fataal buurmeisje, 4 tot op het bot afgekloven sterretjes!