Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

25 jaar naar dato, is en blijft dit wel een heerlijke film hoor. Zonovergoten straten, glimmende auto’s, jonge gezichten die nog niet door franchise‑grootsheid zijn gevormd, en een vibe die je meteen terugzet in het begin van de jaren 2000. Op de 4K disc oogt de film erg fris. De 4K‑versie laat de groene en oranje laklagen van de bolides tot de nachtelijke straatraces uitstekend ogen.

De film heeft prachtige actiescènes, met name de bekende straatraces maar de belangrijkste en mooiste scene is de scene waarin Dom aan Brian vertelt over het ongeluk van zijn vader. Dit is waar de film ineens stopt met stoer doen en iets echts laat zien. Diesel speelt het met een ingetogen kracht: geen tranen en geen drama. Dat Diesel een matige acteur is, is niks nieuws maar deze scene doet die uitstekend. Deze scène tilt de film boven alleen maar een stoere racefilm uit.

The Fast and the Furious is zeker geen top film, maar wel één met een heerlijke vibe. De regie kon her en der beter, maar de energie, de auto’s, de muziek en de LA‑zomer maken het tot een film die zijn 25‑jarig jubileum meer dan verdient.

Wat heb ik gisteravond van deze film genoten zeg. De film had me bij de openingsscène te pakken en liet me daarna geen enkel moment meer los.

Het is gewoon een verdomd goede biopic geworden. Jaafar Jackson is geniaal. Zijn fysieke spel, stemgebruik en dansbewegingen zijn zo overtuigend dat je soms vergeet dat je niet naar Michael zelf kijkt. Wat een prestatie.

De film is groots. Dat voel en zie je aan alles: prachtige sets, indrukwekkende choreografie en iconische momenten die je kippenvel geven. De concerten lijken levensecht. Het schreeuwende publiek voelt alsof het rechtstreeks uit zijn tours komt. Muziek en choreografie zijn van topniveau.

Natuurlijk zit er diepgang in de film. Maar niet de sensatie‑diepgang (die er in die jaren eigenlijk ook niet was; dat kwam pas in de jaren ’90), maar zeker wel emotionele diepgang. Van zijn eenzaamheid (en dieren zien als zijn vrienden), zijn slechte band met zijn tirannieke vader tot het brandincident. Ook wordt zijn onzekerheid over zijn neus belicht, met de operatie die daarop volgde. Deel 2 zal dieper ingaan op zijn problemen uit de jaren ’90.

Meeslepend, prachtig, sfeervol en ondersteund door geweldige cinematografie. En als kers op de taart: de muziek. Ik ben een 90’s kid en opgegroeid met zijn muziek, maar nooit een keiharde fan geweest. Dus mijn recensie is objectief geschreven en niet met een Michael‑bril op. Maar je kan er niet omheen: een zeer vakkundig gemaakte biopic. Een groot eerbetoon aan één van de beste entertainers ooit.

vote posted