Opinions

Ik heb nu alle 3 de interviews gezien en kan niet anders concluderen dat dit écht een must is om gezien te hebben.

Kuklinski is misschien niet helemaal uniek in z'n soort, maar veel van zulke mensen zullen er niet rondlopen. - Bovendien heeft die man ook nog eens een uitstraling van heb ik jouw daar, bijna intimiderend rustig, én heeft hij de uitspraken die je zou verwachten van zo'n killer.

Een voorbeeld is wanneer hij verteld over een moord die hij pleegt samen met iemand anders, en daarbij zijn slachtoffer in de adamsappel schiet.

"Shot a guy one time in his adam's apple. See how long it would take him to die."

- How long did it take?

"Few minutes. He drowned actually."

- In his own blood?

"Yeah. I was with somebody else, we had a 50 dollar bet.

(stilte)

I lost."

Rillingen, en toch fascinatie.

Een prachtig portret van een normaal gezinnetje dat op vakantie gaat naar Amerika... nu ja, tot daar de eerste tien minuten, want eenmaal in Amerika komen we erachter dat het hier om een vast verblijf gaat, en dat er, vooral op emotioneel vlak, meer achter dit gezin schuilt dan je in één oog opslag kan zien.

Sheridan beoogt niet een realistisch portret te schetsen van een gezin in moeilijkheden, dit laat hij ook duidelijk merken door bijvoorbeeld allerlei continuïteits fouten te implementeren (de film zou zich moeten afspelen in begin jaren '80, maar een van de meisjes draagt wel de gehele film lang een camcorder bij zich), en ons op een gegeven moment een beeld te schetsen : What if all the world is make believe. Let wel, dit is absoluut geen sprookje, het is alleen een verhaal door de ogen van een meisje verteld, en daarom strikt genomen niet als realistisch beschouwd kan worden.

Wat de film (daardoor) voor mij wel zo sterk maakte is dat je na enkele minuten eigenlijk direct meeleeft met het gezin, en dit wordt gaandeweg alleen maar versterkt. Denk aan de scène op de kermis, zelden zo'n spannende scène gezien om zoiets "kleins" (een balletje gooien), en dit dus vooral omdat je de consequenties voor het gezin zo erg vind. - Een film die sentimenteel is ontbreekt het aan (écht) sentiment, iets wat deze film absoluut wel heeft. Als je zo dichtbij het leven van zulke personages komt, krijg je vanzelf de vreugde en drama van dichtbij te zien, maar om dat af te doen als sentimenteel is compleet misvatten, dit is zo mooi verbeeld als maar kan, met hier en daar de wat onrealistische (de drie wensen) maar oh zo treffende momenten. Vooral het einde is doordrenkt van echte emotie en bij die laatste wens, die juist niét gebruikt wordt waar je 'm zou verwachten, maar bij een ander moment, knapte er toch uiteindelijk ook wat bij mij.

En dan moet ik nog naar een ander punt waar de film in weet te schitteren, het acteerwerk. Van Paddy Considine weet ik zo onderhand wel wat ik kan verwachten, gezien het feit de man een van mijn favoriete acteurs is, en ook hier toont 'ie weer waarom. De man is zo'n verademing om te zien, hij weet van de begrippen wanhoop, gekweldheid maar ook de liefde voor z'n gezin een man te creeeren die nooit één emotie alleen toont, het blijft altijd een complex karakter, wiens acties je misschien niet meteen begrijpt, maar hij die soms met één blik daarna al duidelijk maakt. Maar ook de gehele rest van de cast weet het beste te brengen dat er in zit. Samantha Morton als liefhebbende moeder die diep van binnen nog steeds verward is over het gebeuren met Frankie zet een geweldige rol neer en ook Djimon Hounsou als buurman van het gezin verbaasde mij enorm. Hij wordt min of meer geintroduceerd als gekke junkie, maar langzamerhand geeft hij een diepte aan z'n karakter die je maar weinig ziet bij zulke kleine bijrollen. - Ook trouwens een mooi voorbeeld van hoe wij in de "fantasie" van de meisjes leven maar toch als kijker het grotere plaatje kunnen ontdekken: Nooit wordt namelijk de ziekte van Hounsou werkelijk benoemd - hij heeft aids - , maar iedereen begrijpt 't, en daarom ook sluipt dat nare gevoel (zonder ook ooit benoemd te worden) nadat een van de meisje mond-op-mond beademing heeft gegeven aan Hounsou. Prachtig gedaan. - Over de twee meisjes gesproken (in het echte leven trouwens ook zusjes), het zal wel in hun bloed zitten dat acteren, want wat een natuurtalentjes zijn dat zeg. Waar ik Vozvrashcheniye altijd dé film heb gevonden met de beste kindacteurs, zijn de Bolger zusjes van In America misschien zelfs nog nét wat beter, want alhoewel ze in amerika zijn, het blijven Europese kinderen he... Kortom, sublieme casting, in een sublieme film.

Heeft mij minder overtuigd dan ik had gehoopt, maar weet door enkele sterke scenes en een uitmuntende Cassel toch enorm te boeien.

Aan de ene kant is dat van de hak op de tak springen soms enorm frustrerend, omdat je eigenlijk toch best had willen zien wat er nou precies gebeurd is, nu zie je meestal alleen het gevolg van een actie die je niet mocht zien. Erg jammer.

Maar aan de andere kant was die montage meedogenloos echt, Man loopt binnen, boem, depardieu is dood. Dat was 't dan. Geen ellelange gesprekken over het hoe en waarom, shit just happens.

Sterkste scene voor mij was toch duidelijk waar Mesrine het leven als een crimineel afgezworen lijkt te hebben, maar dan toch weer de smaak te maken krijgt, en zijn vrouw daartegen protesteert. Waarna Jacques even gauw een pistool in d'r mond schuift. Enorme spanning, en laat in mijn optiek bovendien zien dat Mesrine absoluut niet geromantiseerd wordt.

Wat een vent, zeg. Afgrijselijk - Op naar deel 2.

Weer eens bekeken, en hij wordt er verdomd gewoon nog beter op.

Ik snap meer en meer die negatieve klanken niet. - Ja, het einde is om te huilen, maar dat is het dan ook wel voor het écht abominabele.

Voor een 3 uur durende film is dit toch wel een van de minst langdradige die ik ken. De tijd vliegt voorbij.

Sowieso is het een verdienste om bij zeven van zulke jonge acteurs zo'n goede chemie te creëren. Het klikt allemaal perfect, en hetzelfde kan gezegd worden over de oudere "versies".

De insteek om er ook zo veel mogelijk humor in te stoppen in een uitstekende geweest, de film is misschien voor sommige té luchtig om een echte horror film te worden, maar dat is dan ook het risico dat je loopt.

Bovendien moet je over genoeg inlevingsvermogen beschikken om de echte angst, van vooral de tieners, te begrijpen.

En zoals zo vaak gezegd, Tim Curry zet echt een geweldige vertolking neer als Pennywise. Hij is mysterieus en creepy maar tegelijker tijd ontzettend grappig.

Een uitzonderlijk goede tv-film.

Ik ga gewoon 't rijtje af zoals het hoort, dus eerst Tarkovsky's debuut.

Beviel prima, met een aparte en des te interessantere keuze om zo'n jong iemand als protagonist neer te zetten in zo'n volwassen setting.

Het latere Come and See deed dat in mijn optiek toch nog nét iets beter, maar voor een debuut is dit absoluut grandioos.

Vele mooie plaatjes worden afgewisseld door sterke droomscene's en bovenal zijn het toch weer de Russen die zo'n jonge acteur zo geweldig kan laten spelen.

Zvyagintsev's debuutfilm is persoonlijk één van mijn favoriete, dus was ik ontzettend verheugd dat ik eindelijk The Banishment kon gaan zien. Uiteraard waren de verwachtingen hooggespannen.

En gelukkig blijkt Zvyagintsev geen eendagsvlieg te zijn, de verwachtingen werden grotendeels in de eerste tien minuten al ingelost, wát een briljant mooie cinematografie was dat zeg. En de onheilspellendheid van de soundtrack bracht nét dat beetje extra dat nodig was.

Zoals gewoonlijk wist ik niks van 't verhaal af, en had ik er eigenlijk alleen maar van gehoord dat het te lang voortkabbelt, en uiteindelijk saai wordt.

Daar ben ik het faliekant mee oneens, sowieso is een film moeilijk saai te noemen als Konstantin Lavronenko in beeld is, want die man heeft een uitstraling vergelijkbaar met die van de allergrootste acteurs. - Bovendien zijn dit soort ingetogen verhalen juist het grootst qua impact.

De film is een lust voor het oog, en gebruikt dat facet ook om 't verhaal beter te vertellen, want op papier zou die misschien wat slapjes overkomen voor een film van 2½ uur, maar ik verzeker je dat dat niet het geval is. Het kleurgebruik, de shots en het acteerwerk zijn geweldig - Ook die van kinderen, want die komt natuurlijk over, en daarmee bewijst Zvyagintsev maar weer eens dat hij het beste uit iedereen kan halen.