Opinions

Voor de tweede keer herzien, en ditmaal viel mij vooral op wat voor een prachtige flow het camerawerk heeft. Vooral in het begin wordt er meerdere malen gebruik gemaakt van veel in en uit zoom werk en een razendsnelle montage en dat werkt perfect. Zonder ook maar één keer geforceerd over te komen krijgen we een goed beeld van wie bij wie hoort, en wordt er binnen een aantal minuten een volledige baken gelegd for things to come.

Het gevaar bij dit soort ensemble films kan zijn dat niet elk verhaal volledig tot z'n recht komt, of zelfs dat sommige verhalen maar weinig boeien, een soort van filler zijn, om de andere verhalen meer kracht bij te zetten. Niks van dit geldt bij Magnolia, ik had al vanaf de eerste keer dat ik 'm zag het gevoel dat elk verhaal genoeg aandacht krijgt, en diep genoeg uitgewerkt wordt om interessant te blijven. - Sommige verhalen krijgen (uiteraard) meer aandacht dan andere, met name de verhouding tussen agent Jim en de drugsverslaafde Claudia eist de meeste screentime op, maar dit met een logische reden. De thema's (eenzaamheid, trouwheid, vergeving, de zoektocht naar geluk) die Anderson in Magnolia wilde uitwerken is in die verhaallijn dusdanig aanwezig dat deze gewoon iets meer aandacht verdient dan andere verhalen, waar bijvoorbeeld maar één van de themas behandeld wordt.

Een ander thema dat sterk tot uitdrukking komt is toch wel "the sins of the father". In zeker drie gevallen zien we overduidelijk de uitwerking en gevolgen van de acties van een vader. Een vader die er nooit was, een vader die geen liefde toont, een vader die misschien wel téveel liefde heeft getoond... en in twee van deze gevallen komt ook de vraag naar voren hoe om te gaan met dit verleden, verpakt in een zin die vaak terugkeert; We may be through with the past, but the past ain't through with us.

Tom Cruise krijgt, en verdiend in zeker zin ook, veel aandacht met zijn rol. Het was voor mij ook een openbaring dat die man eindelijk eens weer z'n ware acteertalent liet zien. Na Magnolia (en Eyes Wide Shut uit hetzelfde jaar) heeft 'ie zijn niveau in elk geval gelukkig redelijk op pijl weten te houden. Maar dan nog, ook al kreeg 'ie alle aandacht, het is niet Tom Cruise die schittert, althans, niet alleen hij, Melory Walters, John C Reilly en Julianne Moore kunnen er ook wat van. Vooral Moore krijgt in maar in een klein aantal scenes de tijd om een met zichzelf in de knoop zittende, in en in trieste, gekwelde vrouw te spelen, en dat doet ze subliem. Die blikken van haar, die tranen, het voelt zo écht...

Magnolia zet je aan het denken, weet je te raken, en verrast ook nog. Ook na een derde keer weet de film nog steeds ontzettend te boeien. De film biedt gewoon zoveel stof tot nadenken. Kortom, een meeslepend meesterwerkje..

Voor de derde keer deze maand. Lijkt een beetje excessief. - Dat is het ook. Maar man, wat blijft deze film genieten zeg.

Juist ál die andere Carrey films komen maar al te vaak aan bod, en vaak zijn 't juist die films die al na een tweede kijkbeurt meer slaap opwekken dan mij aan 't lachen krijgen.

Ik kan toch wel met enige stelligheid beweren dat dit Carrey's komisch hoogtepunt is. - Wat ook meehelpt is dat 't bizarre verhaal *3 zwarte kinderen, vergevorderde schizofrenie met narcistische trekjes* gelukkig ook eens in 't voordeel van de film werkt.

Maar wat mij nog wel 't meest bevalt is de grofheid die de film niet schuwt. Als je dan zo'n karakter als Hank bedenkt, ga er dan ook volledig voor. En gelukkig doen ze dat ook.

Auteuil zet een sterke rol neer, verdiept waar eigenlijk nooit gegraven wordt en speelt met ons gevoel zodat we vaak niet weten of we nou wel of niet voor hem moeten juichen. Hij is verward, somber, alcoholistisch, kortom een naar mannetje dus, en toch ook weer absoluut niet. - Ook Nahon is noemenswaardig, die blik van hem alleen al is vaak genoeg om een karakter een duivels aura te geven, maar dit keer wordt die rol zowaar omgezet, kan zo'n man daadwerkelijk tot inkeer komen, vooral in deze geportreteerde naargeestige wereld? Het antwoord lijkt evident.

Als de karakters al niet grimmig genoeg zijn krijgen we uiteraard ook nog een uiterst luguber verhaal voorgeschoteld, eentje waarvan vooraf verteld wordt dat het op waarheid berust, en de hoop dat dat een fabeltje is zou behoorlijk naief zijn. Het is bij het moedeloze af.

Totdat daar Olivia Bonamy verschijnt, een vrouw die tevens behoorlijk in de war is over haar gevoelens. Haar verleden en de haat en angst die daardoor gecreeerd zijn definiëren haar, maar hoe ermee om te gaan? En toch is dat het lichtpuntje in de film, mooi he.

Tot slot wordt de film gedragen door z'n prachtige stijl, mooie shots met op de achtergrond het grauwe wereldje, veel regen, prachtige reflecties en sporadisch een zwart-witte flashback van een gebeurtenis die Auteuil met zich meedraagt, een scene die eigenlijk nooit uitgelegd wordt, maar eenmaal toch begrepen de inktzwarte psyche van de man best kunnen verklaren.

Vaak iets te geforceerd, dat jammer genoeg wel, maar hartverscheurend als geheel. Qua acteerwerk een beetje all over the place, Diaz is behoorlijk matig, Baldwin vrij standaard, maar Vassilieva, Breslin en Patric zijn geweldig.

Qua verhaallijn begint de film behoorlijk flets, en moeten we alle details maar voor lief nemen, maar gaande weg ontpopt de film zich als een sterk drama, door zich meer te richten op Vassilieva zelf dan op het feit dat Breslin voor haarzelf wil "opkomen".

De scene op het strand, en de begravenis zullen nog wel een tijdje in mijn gedachte blijven. Ijzersterke scenes, waarin vooral de laatste schittert in z'n kilheid, ook qua dialoog. "Er werden geen straten naar haar vernoemd, ze heeft geen wetten kunnen veranderen, er veranderde niets... ze was er gewoon niet meer."