Opinions

En tóch ging 'ie vandaag in de herkijk, zonder dat ik de eerste pakweg 45 minuten doorspoelde.

Misschien ligt daar ook wel de kracht van de film, dat het goede nog beter lijkt na iets (heel) slechts.

Ik heb mij weer lopen erger en op zit te vreten om de talloze echt totaal nietzeggende dialogen die 't begin rijk is. Ook 't feit dat echt elke zin 't woordje "fuck" nodig heeft om een beetje agressief over te komen is bijna hilarisch slecht. En om dan maar te zwijgen over het acteerwerk.

De moorden zijn op zich goed te doen, mede door 't gebruikte gore, maar zijn over 't algemeen gewoon vrij standaard.

Het ergste is misschien nog wel dat Myers hier een "gewone" psychopaat/serie moordenaar is gemaakt. Inclusief bijbehorende dierenverminking fetish. - En dan zeik ik niet alleen met 't oogpunt op het origineel, maar ook gewoon het feit dat een normale psychopaat dus totaal niet interessant is, meneer Zombie.

Paar maanden later. - Verwaarloosbaar, een gek wordt gekker, mijn god wat een verrassing. Een Danny Trejo die in de gevangenis werkt, in plaats van erin zit is misschien nog wel 't leukste van heel dat stuk.

Maar dan, uit 't niets, is daar ineens de échte Myers. - En vergeet dan vooral heel zijn voorgeschiedenis, want anders krijg je zo'n raar gevoel van, een blond jongetje met licht blauwe ogen veranderd in een beest met bruin haar en donkere ogen. Allemaal zeer onlogisch maar vergeef dat, want dit is 't beste wat je op dit moment kan overkomen.

Geen kusjes meer 't hoofd van je jonge zusje; geen affectie, nee een Myers die na 20 jaar verzorging van ene Trejo diezelfde man genadeloos kapot maakt

't Masker, waar Zombie overigens beloofde een goed verhaal bij te verzinnen van 't hoe en waarom (totaal mislukt), ziet eruit zoals in je ergste nachtmerrie (mijn droom). Vies, vuil, verminkt, onverschillig, en dus oh zo geweldig.

Een paar schoonheidsfoutjes daargelaten, de laatste 45 minuten kennen klassieke Halloween stukjes, een feest voor de fans. En waar de grote meerderheid van zulke films je altijd met een vrij teleurgestelde gedachte achterlaten (en hij begon zo goed...), is hier het tegenovergestelde waar.

Bovendien geeft dit enorme perspectief voor de toekomst, want ware het niet dat je nu dus totaal géén introductie meer nodig hebt, en dus meteen kan beginnen, of beter nog gewoon kan doorgaan met de goede lijn die je hebt weten in te slaan.

Zombie bewijst op 't einde dat 'ie het kan. Doe 't nu maar gewoon in één keer helemaal goed. Pretty please, with sugar on top.

Een geweldige film, die niet beter gecast had kunnen worden. Vooral Henry en Otis, de één een seriemoordenaar die werkelijk waar elke seconden op ontploffen staat, maar met een blik en een uiterst effectieve charme waardoor je 'm toch niet meteen wegzet als gestoord, de ander de sick fuck die hij hoort te zijn, maar toch vooral opvalt door z'n ontwetendheid en simpele gedachte.

Misschien heeft hij (Tom Towles) mij nog wel het meest verbaasd, dat "normale" acteren is zo verdomde moeilijk, maar hij doet het ogenschijnlijke zo gemakkelijk, en weet toch dat onderhuidse gevoel op te roepen. Er is wat mis met deze mensen, maar wat precies?

Verder vond ik 't zelf best verrassend dat het niet de controversiele scenes waren die het meeste indruk maakte, alhoewel zo'n scene waar Otis en Henry een onschuldig gezin, inclusief 12 jaar oud jongetje, genadeloos vermoorden, gefilmd met een cameraatje, en getoond terwijl Otis en Henry en naar kijken (en van genieten) uiteraard wel z'n impact achter laat, maar nee, het waren toch de rustige, karaktergedreven beginscenes die mij het meest deden. Die interactie tussen Henry en Otis en later Becky waren gewoon zo subliem, daar kan je mij ook uren mee vermaken.