Opinions

Net na de dood van een familielid leuk gaan lopen grappen gaat er bij niet in als surrealisme a lá Lynch, die hier vaak genoemd wordt, maar als onkunde, en totale ongeloofwaardigheid.

Sowieso is dit in elk opzicht een mislukt filmpje, géén spanning, slecht geacteerd (zelfs Ray Wise) en cliche-ridden tot aan het bot. - Die films hebben wel vaak een leuk (origineel) einde, maar zelfs die is hier zo voorspelbaar als wat.

Dit heeft maar op één manier met Lynch te maken, en dat is een Ray Wise die huilend naar "laura" roept - Maar dat is het dan ook wel.

God will forgive them. He'll forgive them and allow them into Heaven. I can't live with that. - En daarmee begint een wat voor de kijker een gewone wraakfilm lijkt te gaan worden. Vermaak. Maar dat wordt 't niet.

Dit is in mijn optiek een van de best balancerende wraakfilms die ik gezien heb. Schuwt geweld niet, maar is niet overduidelijk in z'n haatdragendheid en pakt 't subtiel aan én heeft een goed verhaal dat niet uitmondt in cliche sentimenteel gezever.

Het is ook eens een film waar de thematiek van wraak eens niet behandeld wordt via 't gewoonlijke en onnozele "is wraak gerechtvaardigd" pad. Tuurlijk is 't dat. - Hier wordt de menselijke kant van wraak belicht, en wanneer deze stopt. Of 'ie ooit stopt.

Ook na zelfs een derde kijkbeurt wist deze film mij nog flink te raken. 't Thema van broederlijke liefde is er één die ik niet al te vaak goed zie slagen, en om dan een film als deze te zien was de eerste keer toch wel een openbaring. Eindelijk ligt 't er niet dik bovenop, eindelijk wordt er eens niks uitgelegd. Het is er gewoon.

Natuurlijk mag Paddy Considine niet onopgemerkt blijven, en zet hij een glansrol neer, maar dé acteur in deze film is en blijft Tony Kebbell. Zonder zijn zeer overtuigende acteerprestatie als mentaal gehandicapte broer van Richard had de film enorm veel kracht verloren. Zijn weerloosheid is cruciaal, mede omdat Richard diezelfde angst gebruikt tegen de mensen waar Anthony mee omging.

De manier waarop 't verhaal zich toont heeft uiteraard ook weer een bijkomend effect. Alhoewel ik zelf nooit sympathie heb gekregen voor de gedoemde zielen kan ik goed begrijpen dan men enigzins medelijden voor hun kan voelen tijdens de eerste helft van de film, vooral omdat nog niet duidelijk is wát er precies is gebeurd met Anthony. Dit én de mooie plaatjes met soms zelfs rustgevende muziek die recht tegenover de angst staat die gevoeld wordt, laat een cru gevoel achter. Een gewaagde zet van Meadows, maar één die goed uitpakt.

Mooiste scene vond ik waar Richard en Anthony op de bandenstapel zitten en hun gesprekje voeren. Er lijkt weinig zinnigs gezegd te worden, maar vooral Anthony's opmerkingen zijn clue's én geven 't karakter in een paar zinnen zoveel meer diepgang, ook al lijkt 't zo'n leeg karakter. ("They all tried to hold your hand. I didn't." -No, you didn't - "Don't need to, do I? ")

Rest nog te zeggen dat ik 't einde een jammerlijk maar noodzakelijk kwaad vind. Zoals Richard zelf aangeeft, hij weet niet hoe 'ie moet stoppen, zijn haat is eindeloos. Mede is hij nu 't monster. En dus moét 'ie gestopt worden.

Een meesterwerk van Meadows, en nu definitief een plaatsje in mijn top 10.

ps. Bekijk de deleted scenes ook eens. Ze zijn alle langere versies van stukken die al in de film zitten, en alhoewel ze begrijpelijkerwijs eruit zijn gelaten, maakt vooral de scene tussen Richard en de twee jongens zijn motieven op 't einde nog nét wat duidelijker.

Een geslaagde documentaire, die door z'n eenzijdigheid en vaak rare keuzes in montage, juist het gewenste effect oproept, je leeft ontzettend mee met de personen waar Kurt Kuenne zich op focust.

De onheilspellende wendingen in het verhaal komen vaak als donderslag bij heldere hemel (mede door de montage dus) en aan het afschuwelijk verhaal lijkt maar geen einde te komen, je wordt als het ware, net als Kurt zelf, in het verhaal gezogen, en het is onmogelijk om niet geraakt te worden.

Waar ik de andere Death Wish films (vooral 3 en 4) vaak heb bekeken kwam deze haast nooit aanbod.

Nu snap ik ook wel waarom, want qua actie moet je deze film niet bekijken. En laat dat nou de reden zijn waarom ik die Death Wish films vroeger keek.

Nu zie ik in dat (vooral in het begin) het gebrek hierhaan waarschijnlijk meteen ook het échte pluspunt van deze film, je krijgt tenminste wat inzicht in Paul Kersey's gedachtegang, en dat bouwt het verhaal op z'n minst een beetje op.

Pas tegen 't einde van de film gaat Bronson los, en zelfs dan op een rustige en coole manier.

De film kent overigens twee zéér memorabele scene's, die zelfs na 10 jaar nog steeds in m'n geheugen gegrift stonden. - De één spreekt waarschijnlijk voor zich, de gruwelijke mishandeling van het gezing van Kersey

Én dat eind shot. - Heerlijk.

Leuk extraatje, Christopher Guest als agent die 't wapen van Kersey op 't eind vind

Portret van het leven van een complete vreemde dat uitmondt in een interessante kijk in de levens van de personen waarmee deze man in aanraking is geweest. Vaak gaat het niet eens zozeer om de band die de twee personen al dan niet met elkaar gehad hebben, maar de (voor mij altijd interessante) vraag "Terugkijkend op je leven, zou je het anders gedaan hebben, of had je het anders gewild" wordt soms voorgelegd. - De vraag direct beantwoorden zou weinig boeiends zijn, maar dat doet men ook niet. Ze denken goed na en de uitkomst is bijna altijd een intieme blik in de meest belangrijke, of meest indrukwekkende situaties in het leven van de persoon in kwestie.

Mooi ook de opbouw, en met alle geluk in de wereld (of ja, het blijft film, dus geloof wat je wil) heeft de de schrijver van het dagboek ook nog eens het beste verhaal van alle.

Ik hou wel van dit soort "kleine" werkjes, vooral als ze ook nog eens qua camerawerk en geluid zo mooi verzorgd zijn als hier het geval is.

Wat een geweldige film, ik heb echt genoten. En kan deze zeker rekenen tot een van de grappigste films die ik heb mogen aanschouwen.

Ik was ook niet verbaasd om te lezen dat Villeret, die Pignon speelde, deze rol al 600(!) keer eerder heeft gespeeld in 't toneelstuk, want dat was goed te zien. Hij was hilarisch.

Een aanrader!

Tja, tja.

Héél erg slecht natuurlijk, maar heeft toch een aantal leuke momentjes. - Vroeger werd dit thuis vaak opgezet (ja, echt waar) dus werd ik bijna gedwongen om de miniscule pluspuntjes die er zijn te overdrijven om er nog een beetje van te kunnen genieten.

Rene van 't Hof is wel de ultieme loser, daar kon ik nog 't meest van "genieten". - En ook de negroide stiefvader van 'm was zo overdreven kwaad, dat ik altijd wel een glimlach kreeg.

Ik twijfelde er hiervoor nog aan, maar nu niet meer, Amy Adams is inderdaad meer dan alleen "eye-candy". Die onschuldigheid die ze eigenlijk altijd uitstraalt, dat is een gave, maar alle kleine bewegingen die ze met haar gezicht maakt waren bovendien uitmuntend. Gelukkig krijgt ze goede repliek voor haar rol, want je zou haar toch haast vergeten als je kijkt naast wie ze moest spelen.

Vaak krijg ik een naar gevoel als ik weer hoor dat Streep genomineerd is voor de zoveelste oscar. Er kruipt altijd een gevoel van "is ze dan echt weer zó goed, ik betwijfel het", maar vaak zijn die gedachte ongegrond. En ook hier weer. Ze speelt met de camera, haar blik, die kop, die ogen. Haar hele uitstraling is echt subliem en ze speelt haar rol erg goed.

Philip Seymour Hoffman heeft mij eigenlijk nog nooit teleurgesteld, van zijn kleine maak hilarisch geperfectioneerde rol in The Big Lebowski tot Capote, altijd is hij goed. En vaak zelfs beter met elke film. Dit keer ook weer, want hij steelt de show toch voor mij. Van z'n geweldige preken met zelfs soms bijbehorende typetjes, tot dé scene van de film De accusatie en confrontatie, waarbij alle 3 de hoofdrolspelers in beeld zijn wát een blik heeft die man op z'n gezicht. Echt grote klasse.

Wat ik een smet(je) op de film vond, was toch wel die aller, allerlaatste zin van Streep. Ze bouwde die scene zo mooi op, ze lieten het allemaal heel mooi subtiel doorschemeren, en toen... I have so much DOUBTS!!! - Waarom nou?