Opinions

Alhoewel Refn's werk over het algemeen gelukkig veel lof ontvangt, ook hier op MM, is Bleeder veruit zijn meest onderbelichte en ondergewaardeerde film. Jammer, want ik zie in Bleeder een prachtige blauwdruk van Refn's carrière tot nu toe.

Ten eerste is het een zeer persoonlijke film. Lenny en Leo vertegenwoordigen twee zijdes van Refn's persona. Mads Mikkelsen personage Lenny is een uitvergroting van Refn's eigen karakter, en Leo representeert de geweldadige inslag die bijna elke protagonist uit Refn's werk bezit. Bovendien bestaat de gehele cast uit acteurs die meerdere malen in z'n films hebben gespeeld. Zelfs zijn eigen vrouw speelt een rol. Visueel is Bleeder een huwelijk tussen Refn's vroege en late periode. De realistische stijl die we kennen uit de Pusher triologie wordt afgewisseld met gestileerde shots en rode fade outs, trucjes die later in o.a. Valhalla Rising en Drive een prominente rol zouden krijgen.

Narratief is Bleeder een nogal rare mash-up van genres: een karakterstudie van iemand die kampt met een identiteitscrisis, een misdaadfilm over een aantal lowlifes die zich willen manifesteren als een force in de onderwereld, een romantische film over een filmnerd die uit zijn schulp probeert te komen om het hart van zijn geheime liefje te winnen en een metafilm over vier vrienden die over cinema lullen (meta vanwege bijvoorbeeld het door NYSe aangehaalde zelfbewuste gesprek over het gebruik van pistolen in films, maar ook Montorsi's observatie over

).

Met een beetje goodwill kun je het zien als een mozaïekfilm. Het is voor te stellen dat dit door sommigen als rommelig, ongefocust en chaotisch wordt ervaren. Ik vond de verschillende aspecten echter perfect werken, zowel los van elkaar als met elkaar samenwerkend. De aftakeling van Leo raakte me alleen maar meer vanwege de contrasterende afwisseling met Lenny's knullige strubbelingen op sociaal gebied. Naomi Watts noemde Lenny's scènes al eerder terecht een

.

Wat ongetwijfeld heeft meegeholpen bij mijn kijkervaring is dat Refn een koning van sfeer is. Er zitten echt een aantal ongelooflijk memorabele shots in. De floaty camera die door de videotheek heen zweeft en de scene met Lea in de boekenwinkel zijn bijvoorbeeld echt prachtig geschoten. Ook de muziek werkt sfeerverhogend. De muzikale introductie van de personages (zo ook in Pusher) en het (misschien beetje bombastische) gebruik van klassieke muziek (zo ook in Bronson) functioneren perfect in de wereld die Refn creeërt.

Verder rest me nog het prachtige einde te benoemen. Het laatste shot van Lenny en Lea in het verduisterde café is eigenlijk een voorbode van de elevator-scene in Drive, en vormt in combinatie met de laatste rode fade-out één van de meest poëtische en romantische scènes die ik ooit op film heb gezien.

Aangezien ik de enige MM-gebruiker ben met een top tien-notering/5* beoordeling voor Bleeder: sta mij toe u allen aan te raden deze film (nog eens) te zien, en misschien (opnieuw) op waarde te schatten.

auw

Ik moet zeggen dat ik de film een hele tijd heb kunnen boycotten; maar op eerste kerstdag, een dag waarop je aan anderen hoort te denken, ging ik toch overstag.

Wat ik zag was echter één grote slechte grap. Het script was echt verschrikkelijk. De lelijkste zinnen die een normale Nederlandsche Middeleeuwer waarschijnlijk niet eens in zijn/haar strot zou durven nemen werden tentoongespreid. Het bij elkaar gesprokkelde Nederlandse Acteursgilde vormden een stelletje suffe ridders. Alleen Reinier had een imposante baard en zag er nog een beetje ridderlijk en breed uit. Jammer dat ook hij een belachelijk type speelde. De rest van de ridders hadden allemaal een oliebol te veel of te weinig op en hadden 'for no reason' hun helmen telkens op. De koning had een tafelkleed omgeslagen en de personages waren zo plat en ongeloofwaardig als wat. Het ultieme voorbeeld van hoe slecht deze film was:
Slupor, de 'vervaarlijke' assassin, ging een tolbrug over en vroeg aan de brugwachters of ze toevallig twee zestienjarige knapen hadden laten oversteken. 'Nee', antwoordde de brugwachter. 'Maar ik heb wel een jongen doorgelaten die een hele belangrijke brief voor Koning Unauwen ging bezorgen.'

Wat verschrikkelijk! Nog één:
Tiuri werd beroofd door sluiprovers (die er trouwens belachelijk stereotiep uitzagen). Hij wilde echter zijn ring niet afstaan. De rovers, die er zo genaamd harteloos en gemeen uitzagen, bleken zowaar heel idealistisch te zijn: Hij mocht kiezen tussen de ring of zijn paard. Dat liet Tiuri zich geen twee keer zeggen! Hij zou nooit zijn ring afstaan; die was veel te waardevol. De Roverhoofdman legde zich daar uiteraard zwijgend bij neer, en liet de knaap gaan.

Ik heb het allemaal even opgezocht in het boek van mijn naamgenote Tonke Dragt. Dat is een prachtig verhaal waar alles helemaal geloofwaardig overkomt. Daar is de roverhoofdman oprecht onder de indruk van Tiuri's moed, en daar is Slupor echt een enge vent. Mijn becheiden mening is dat als je zo'n prachtig boek gaat verfilmen (uitgeroepen tot het beste Nederlandse jeugdboek van de afgelopen eeuw) dat je dan geen half werk kan afleveren. Voor een film als deze is denk ik een hoger budget nodig om het geloofwaardig te laten overkomen. Het ziet er allemaal zo verschrikkelijk amateuristisch en gekunsteld uit! Mijn hart doet echt zeer als ik dit zie omdat het allemaal zo ontzettend veel beter kan.

Een nog grotere misstap dan Kruistocht In Spijkerbroek, wat ook al een verkrachting van een prachtig Nederlands jeugdboek was. Laat ze alsjeblieft ophouden! Laat indrukwekkende middeleeuwse boekverfilmingen maar aan de grote jongetjes over (LotR ofzo) en houd rekening met wat de mogelijkheden zijn! Als je van tevoren toch weet dat je niet de kans krijgt om kwaliteit af te leveren kom dan met bescheiden project. Zoals 'Het Echte Leven', wat ik een heel leuke film vond.

Natuurlijk ben ik een stuurlid dat aan wal staat, maar ik zeg alleen wat ik denk; en ik denk dat het in Nederland niet mogelijk is om van zo'n groots verhaal een voldoende film te maken. Ik zou het echter graag zien gebeuren. Dat dit 'm echter niet is geworden mag duidelijk zijn.

Oja, en dan heb ik nog niet eens geklaagd over de titelsong van Jantje Smit.

0,5*

Voor mij werken die weirde period premissen die Tarantino tegenwoordig uit zijn hoed tovert prima. Er zijn veel geluiden hier dat hij 'het' kwijt zou zijn, maar wie zou er anders op het concept van een western/blaxploitation/slavernij setting komen? Ongeacht de inhoudelijke kritiek die ik hier op de film hoor, doet Tarantino mij in ieder geval een groot plezier met deze originele invalshoeken.

Nu is kritiek op scripts altijd voor een belangrijk deel een kwestie van gevoel. Op het moment dat ik een beetje in een film zit, ben ik al snel bereid om wat kleine onbenulligheden met de mantel der liefde te bedekken. Hier was dat zeker het geval. Ik heb me eigenlijk geen moment geërgerd aan de benauwde bochten waar het verhaal zich in wringt. Ik was veel te druk met het naar mijn zin hebben. De setting, de combinatie van Schultz en Django, de bekende dialogen en zelfs de geweldsexplosie aan het eind deden het allemaal wel voor mij.

Sta mij toe om wat tegenwicht te bieden tegen de main kritiekpunten die ik tot nu toe heb gehoord. Ten eerste, het hele gedoe omtrent Broomhilda. Waarom kochten ze haar niet gewoon direct voor een redelijke prijs vrij? In het script wordt kort aangehaald dat het lastig is om Candie's 'curiousity,' laat staan zijn 'attention' te krijgen, en dat dit een slap excuus is kan ik me ook wel voorstellen. Wat ik alleen even wil benadrukken is dat de slavetrade niet een kwestie was van bij iemand aankloppen en een slaaf kopen. Wilde je een slaaf kopen, dan moest je naar een slave auction. De enige manier om binnen de wereld van Django Unchained particulier een slaaf te kopen, was via de weg van die gevechtsslaven. Voor de mensen bij wie dit idee niet werkt, wordt de spanningsboog en aannemelijkheid van de ontwikkelingen inderdaad redelijk beperkt.

Zeker op het moment dat Schultz Candie ook nog neerknalt, schiet het geheel wel erg uit de bocht. Daar is het echter een blaxploitation film voor. De extravagantie van het laatste deel is onderdeel van het soort film dat Tarantino wil maken. De revenge van African-America moet er immers wel komen, dat is het hele blaxploitation-aspect dat wordt geambieerd.

Met dit in mijn achterhoofd, heb ik totaal geen last gehad van de kritiekpunten die worden genoemd. Ik heb zelfs enorm genoten van Django Unchained. Het is een beetje een herhalingsoefening in relatie tot IB, maar soit. De originele setting gecombineerd met een bekend verhaal zorgen ervoor dat het eindresultaat minstens zo goed is.

Al met al een best leuke film

Van tevoren wist ik dat er een aantal mogelijke ongeloofwaardigheden langs zouden kunnen komen. En jawel, daar waren ze: Insinueren dat er geen emoties zijn, maar vervolgens een menigte blij laten klappen, de nieuwe ik-weet-het-beter sidekick die de vork zo in de steel heeft, Bale die honderden afmaakt alsof het niets is. Stuk voor stuk kwamen ze voorbij, maar ze irriteerden me geenszins. De schwung waarmee het verhaal werd gebracht stemde mij mild.

Het idee vond ik dapper, de uitwerking prima. Zo kabbelde het de hele film voort en het geheel leek op een verzadigende climax af te stevenen. Maar verdorie, komen ze eindelijk in de kamer van 'The Father', hangt de hele zaal vol met marmer, kunst en andere spullen die dezelfde 'Father' juist zo probeert te vernietigen. Zonde.

Het kon niet alle pret bederven. Maar zo blijft er wel heel weinig geloofwaardigheid over.

3*

De scène dat Therese in slow motion de hand van Laurent vastpakt voordat ze de boot in stapt is met een beetje fantasie een soort negentiende-eeuwse versie van de lift-scène uit Drive; Het romantische moment vlak voordat de love interest zijn onschuld verliest. Nu ik het zeg, de bootscène die erop volgt heeft een beetje de Fincher-esque aesthetics van de roeiwedstrijd uit the Social Network. Ja, ik zag ook wel wat overeenkomsten met Gone Girl eigenlijk!

...

Who am I kidding? Wie vindt het nou niet leuk om naar een gothic make-out session tussen Elizabeth Olsen en Oscar Isaac te kijken?! Verder zag het er -- alle gekheid op een stokje -- best aardig uit allemaal. Verhaaltje werd een beetje suf tegen het einde, maar dat mocht de pret niet drukken.

3,5*

Gebaseerd op de Leviathan van Hobbes. 'Homo Homini Lupo' (de mens is voor de mens een wolf). Zo gaan volgens deze filosoof mensen met elkaar om als ze in 'de natuurstaat' terecht komen. Volgens mij kan je van dit principe een veel boeiender geheel maken. Deze film is saai en lelijk; alleen Ralph is een cool jochie. 1,5*

Schijnt ook dat onze self-proclaimed "NWR" het laatste deel van de film spontaan heeft omgegooid omdat hij de rol van Ruby wilde vergroten. Hij kon het toch weer niet laten, de boef. Ik ben het ook helemaal met je eens dat de laatste act een stuk minder is, vooral na de laatste catwalk sequence.

Op zich heeft Refn met het mode-thema een goeie match gevonden; hij kan zonder schroom van de ene naar de andere balls-to-the-wall style over substance scène hoppen onder het mom van: "het is een fashion shoot (of een feestje)!" De onbetwiste audiovisuele skill waarmee hij deze set pieces in elkaar zet maakt hem de meest interessante filmmaker die ik ken.

Maar bij elke Refn film zit er wel een "lichte" of "lieve" scène die me doen denken: Wat nou als 'ie gewoon een keer een rom-com zou maken o.i.d.? Misschien heeft hij het zelf nog niet door, maar een autoritje met meisje + jongetje is bij niemand in zulke goede handen als bij hem. Eigenlijk vind ik het zelfs het beste wat hij te bieden heeft. Pull a Kubrick en probeer van elk genre iets uit! I'd be ecstatic.

Die fantasie terzijde is The Neon Demon een zeer geslaagde experience. Met net wat meer welkome houvast dan Only God Forgives en een goede rol van Elle Fanning voldoet 'ie aan mijn immer hoge Refn verwachtingen.

4*

Ondanks dat ik het wel enigszins begrijp zou ik niet te veel van de Drive vergelijking maken. Op een aantal aardige tussenshots van nachtelijk L.A. na komt het niet in de buurt van de sfeerschepping in Drive.

Desondanks is het een hele fijne film. Visueel zou ik het persoonlijk meer in de Collateral hoek plaatsen. Ontzettend obviously digitaal geschoten (of ik moet er echt keihard naast zitten) en een prettige belichting en filter. Voor kicks and thrills moet de film het vooral hebben van Gyllenhaal's behoorlijk hilarische fucked up character die alleen maar in ridicule businesswijsheden spreekt, zelfs in de meest benarde situaties en de algehele morele dubieusheid van het hele ongeluk reporter gebeuren geeft de film een leuk extra laagje. Nightcrawler is nergens geweldig maar overal goed. 3,75*

Nou, evident.. evident.. Verder prima dat jij er zoveel in ziet, maar evident vind ik het allemaal niet bepaald. Op die manier zou elke rode kamer op 2001 lijken. Nu je het zegt, World War Z lijkt ook wel sterk beìnvloed te zijn door Kubrick! En personages die als ruimteschepen om elkaar heen draaien? Nee, dan vind ik je engel-theorie (en je Chang-is-de-eigenlijke-protagonist opmerking) toch een stuk dichter bij de acceptabele norm voor interpretatie liggen.

Om niet alleen de beste stuurman aan wal uit te hangen ook nog wat eigen input. Al is het misschien oneerlijk om constant maar die Drive vergelijking aan te houden (Refn vraagt er wel om met Gosling's return natuurlijk), vond ik het allemaal toch een stuk afstandelijker. Minder binding met de personages, een sfeertje dat een stuk meer van de kijker vraagt en een abstracte en theatrale staging die in de buurt van een choreografie kwam (er werd in ieder geval niet normaal bewogen). Ik moest weer mijn best doen om het leuk te vinden (niet dat Refn daar eerder geen handje van had..). Toch vond ik het jammer dat die lichtheid, die in Drive en bij vlagen in Bleeder terug te vinden is, ontbrak. Refn is daar toch wel erg sterk in als hij z'n zinnen erop zet.

Gelukkig is er nog genoeg om van te genieten. Geweldig zijn het kleurgebruik, de score van Martinez en de enorme schijt die Refn heeft aan zijn publiek (ik vind anti-casts altijd heerlijk. Wat mij betreft casten de meest ontoegankelijke regisseurs altijd de grootste mainstream acteurs in hun films!). Voor een symbolische interpretatie waar ik zelf helemaal achter sta zal ik de film nog eens moeten zien. Uiteindelijk is het natuurlijk een kwestie van smaak dat ik de lichte kant van Refn een beetje mis. Toch zie ik dat er meer mensen lijken te zijn die (mede om die rede) Drive toch beter vonden. Waarschijnlijk zal Only God Forgives toch weer gaan groeien, en blijft Refn de interessantste regisseur die er op dit moment rond loopt; met z'n quasi-filosofische maffe interviews en al.

Echt een vreselijke film.

Het verhaal heeft werkelijk niets om handen. De dierentuin is een vreselijk geforceerde, lompe, uit de lucht gegrepen metafoor voor de problemen van de hoofdpersoon, een onfortuinlijke weduwnaar.

De personages zijn al even naar. Het Wehkamp-gezinnetje bestaat uit de pafferige Damon, een ontzettend irritant vroegwijs dochtertje en een halfzachte karikatuur van een door een gotische fase gaande tienerzoon. Verder is Scarlett de zookeeper (yeah, right) die wordt aangevuld door o.a. haar achterlijke nichtje, vertolkt door de eigenlijk zo leuke Elle Fanning.

De dialogen zijn echt tergend, het slechtste wat ik dit jaar in de bioscoop heb gehoord. Toen op een gegeven moment de favoriete struiken van Matt's overleden vrouw aan bod kwamen, had ik het echt niet meer.

Ook al had ik dat verder niet verwacht, visueel had de film ook niets te bieden. Saai en standaard. Het is jammer dat er zowaar nog een paar leuke liedjes op de achtergrond te horen waren, die hadden er namelijk niets te zoeken.

Een behoorlijke wanvertoning dus, die na de positieve berichten wel wat tegengeluid verdient.

1*