Opinions

Deze combinatie van Lang, Robinson en Bennett vond ik stukken beter dan Woman in the Window, mogelijk door de toevoeging van Duryea, die ik altijd met een onbevangenheid vind ik acteren die je niet veel tegen komt in deze periode. Robinson is opnieuw een veel te brave snul die door iedereen wordt gebruikt, maar hier is hij minder dom dan in WitW. Ook vind ik het verhaal hier gewoon meeslepender. Heeft wel opnieuw een minder einde, ik weet dat het "verplicht" was om Cross te laten boeten voor zijn misdaad, maar voor mij was 't genoeg geweest om hem alleen op te zadelen met de frustratie dat zijn werken enorm goed verkopen en hij er niets aan verdient, de mentale demonen waren niet nodig geweest

Daar waar het herkijken van The Maltese Falcon voor een opwaardering zorgde, was deze toch net iets minder dan in mijn herinnering. Niet dermate dat ik hem een lager cijfer zou geven, maar vooral Cotton vond ik deze keer net dat tikkeltje zwakker, ik had zijn personage graag iets meer in de grijze zone tussen goed en kwaad gezien, tegen 't einde valt alle nuance daar weg. Wright blijft het grootste pluspunt van de film, van onschuldige spring-in-'t-veld naar getormenteerde detective. Ook de rest van de familie zorgt voor de nodige dynamiek.

Ik ben wel een fan van claustrofobische films die zich grotendeels op één locatie afspelen, dus het idee achter deze film ligt me wel, maar het werkt hier niet echt helemaal voor mij. Ik denk dat ik het toffer zou vinden indien we eigenlijk veel meer bij Stanwyck bleven en vooral dat er niet zo veel werd uitgelegd via flashbacks, dat haalt je elke keer weer weg uit die kamer en dan is de sfeer weg. Vrij dom voor een slimme film. Het achterliggende plot is me ook wat rommelig en toevallig om echt te blijven boeien. Op Stanwyck zelf valt weinig aan te merken, Lancaster geeft me iets te veel de indruk dat hij er geen zin in heeft.

Had nog nooit gehoord van deze film of iemand die er iets mee te maken, behalve dan de regisseur, waarvan ik enkele westerns heb gezien uit de latere en succesvollere periode van zijn carrière. Het plot is nogal vergezocht en wordt soms wat ongeloofwaardig (al is daar wel een reden voor) en als je genoeg films hebt gezien, dan zie je 't einde hier ook wel van ver aankomen. Desalniettemin is het toch een memorabele kleine ontdekking en is 't een mooi voorbeeld van hoe in de luwte soms wel eens fijne films kunnen ontstaan. Het einde van de film, waarbij mevrouw A wordt veroordeeld voor de moord op vrouw B, waarbij A stiekem B is en B stiekem A. Haar bijhorende pogingen om dat complexe plot uit te leggen, vond ik wel een sterke scene. Je voelt de wanhoop wanneer het personage bizarre twists uit een noir moet proberen toelichten.

Al is het natuurlijk niet het echte einde van de film, maar toch...

Ik heb de film gekeken omdat hij in noir-lijstjes stond, maar dit is gewoon een sterk drama met hoogstens wat vleugjes noir. De 4 hoofdrollen (Stanwyck, Douglas, Heflin, Scott) zijn allemaal sterk, maar ik merkte dat ik de scenes met Douglas toch de hoogtepunten vond. Diens cynische maar brutaal eerlijke dialogen waren genieten geblazen. Ook zijn zowat alle combinaties van bovenstaand kwartet interessant en werken die bijna allemaal, waarbij gekwelde eeuwige geliefden Stanwyck en Heflin als duo dan eigenlijk nog het minste bracht. Heel sterk einde ook. Best wel een aanrader, ook als je niets hebt met noirs.

Degelijke voorloper van het film noir genre, maar persoonlijk vond ik het idee achter de film beter dan de uitwerking. Onze hoofdrolspeler is overtuigd wie de schuldige is in een moordzaak door een hoop indirecte bewijzen, maar beseft dat hij zelf ook wel eens aan de verkeerde kant van zo'n zaak kan eindigen. Goede insteek, maar de uitwerking vond ik nogal houterig. Ook het einde is iets te gemakkelijk. Gelukkig maakt de altijd toffe, maar iets te sporadisch aanwezig Peter Lorre nog wel wat goed.

Film lijkt een tussendoortje te zijn geweest voor Welles. Welles zelf en Robinson zijn de redenen om naar de film te kijken, die laatste vind ik op zijn leukst als hij de slimste in de film is (dus niet zoals in de noirs van Lang). Minpunten zitten voor mij vooral in het verhaal zelf. Het had veel lang een mysterieus steekspel tussen de kat en de muis moeten zijn, ze hebben veel te snel door hoe de verhoudingen liggen. Daarnaast is ook de slaafse volgzaamheid van de echtgenote iets te vergezocht en daardoor wat storend. Eindscene is wel weer tof.