Opinions

Dubbel gevoel bij deze reeks.

Het heeft overeenkomsten met Dark en Lost, maar het neigt helaas te veel naar Lost. Dark (zeker het eerste seizoen) was eigenlijk vooral character driven en bouwde gestaag op naar meer mysterie en complexiteit. In 1899 word je er (op zijn Losts) gewoon ingegooid, word je meteen bestookt met extra mysterie na mysterie en moeten personages maar diepgang krijgen door pseudo-flashbacks. Daarnaast werd het wel wat vervelend dat iedereen maar in zijn eigen taaltje bleef doordreunen tegen mensen die hen niet verstaan. Kan je 1 of 2 keer doen bij een monoloog, maar geen 25 keer per aflevering. Zeker niet wanneer ze plots toch gebroken Engels of handgebaren kunnen gebruiken wanneer het voor het plot relevant is indien de ander het even zeker moet begrijpen.

Pluspunt is dat het mysterie enigszins interessant blijft en dat ik er bij deze makers vertrouwen in heb dat ze weten waar ze heen gaan, in tegenstelling tot de chaotische rommel met 16846 open plotlines waarin Lost eindigde. Acteerwerk is solide, al vond ik dat in Dark nog een niveau hoger.

De reeks is buitengewoon middelmatig. De heist en de achterliggende intriges bieden niets nieuws en zijn al talloze keren eerder gedaan. De personages hebben weinig tot geen diepgang, behalve het personage van Esposito dan. De twists zie je bijna allemaal aankomen en niet omdat er iets is verraden door een eerder aflevering, het is gewoon voorspelbaar.

De al dan niet willekeurige structuur van de volgorde waarin je de reeks kijkt, zou geen gimmick zijn maar een meerwaarde. Wel, de randomizer van Netflix zelf is erg relatief in het doorheen husselen van de reeks, want het mixt uiteindelijk binnen kleine pakketjes. Je begint met 1-2 (de eerste is altijd green of yellow, daarna altijd de andere), dan 3-4-5 en tot slot 6-7, om dan verplicht te eindigen met 8 (white). In praktijk blijft de volgorde dus grotendeels voorgekauwd en wordt er hoogstens wat geschoven met flashback-episodes. Kortom, een gimmick.

Viel me allemaal wat tegen, maar moest het even laten bezinken om te weten waarom juist. Het plot is allemaal wat nodeloos verwarrend en complex, met een overdaad aan zelf bedachte futuristisch klinkende termen, maar dat zal allemaal wel bij die soort scifi horen.

Het zijn de personages waarmee ik problemen heb. De saaiste personages, zij zonder enige uitstraling, zijn net de centrale hoofdrollen (Flynne & Wilf). Degenen die daar omheen draaien zijn al wat boeiender en de kleinere bijrollen zijn degenen die het tof zouden maken, maar die te weinig aan de beurt komen. Dit omdat er uiteraard, zoals bij alle moderne series, 5 plotlijnen door elkaar moeten lopen. De toffe personages verschijnen vroeg maar verdwijnen (Aelita), verschijnen pas erg laat in de reeks (Lowbeer) of doen eigenlijk maar anderhalve aflevering mee (huurmoordenaar Bob). Hierdoor zat ik vaak te hopen dat het slap gelul van de centrale figuren steeds weer zo snel mogelijk voorbij was zodat er een interessantere figuur in beeld zou komen en dat lijkt me toch de verkeerde beleving voor een reeks.

Nog een klein minpuntje was dat we naar figuren in een futuristische toekomst zitten te kijken die belanden in een nog futuristischere toekomst. Qua contrast vond ik dat nogal nietszeggend.