Opinions

Ik heb een zwak voor Gene Tierney, dus daar zat het al goed met deze film en Dana Andrews is ook zo'n klassieke noir-held. Zet daar nog een lekkere arrogante performance van Clifton Webb naast en kruidt dat nog wat met de altijd coole Vincent Price en je hebt een fijne film, al moet ik wel toegeven dat ik de eerste helft iets sterker vond dan de tweede. Was me hier ook al na 5 minuten duidelijk wie het had gedaan en waarom. Deze film heeft een twist die ik vrij overbodig vond. Dat Laura nog leeft, voegt niet zo heel veel toe en verandert weinig aan het plot, behalve dat de moordenaar het dan nog eens kan proberen. Uiteindelijk lijkt dat vooral te gebeuren om meer Laura in de film te kunnen steken, zonder dat echt alles in flashback moeten gebeuren.

Het is een noir, dus er wordt een ietwat onnodige en ongeloofwaardige romance in gedumpt, maar dat bedekken we met de mantel der liefde.

Ik heb een verdeeld gevoel bij Leave Her To Heaven. Als noir gedeelte was maar zo-zo, maar het drama was dan wel weer sterk. Ik was vooral geboeid door de vrouwen. Niet zozeer door het fysieke aspect (al is dat wel leuk), maar vooral omdat ze aanzienlijk beter gecast zijn dan de heren en dan ook veel beter staan te acteren. Het obsessieve, jaloerse van Ellen wordt goed neergezet, enige minpuntje is dat ze soms wel héél gemakkelijk getriggerd werd, maar dat zat misschien meer bij het script dan bij Tierney, want die bracht het nog wel overtuigend.

Mijn problemen zitten dus bij de heren. Cornel Wilde acteert wat middelmatig, al verbetert het wel naar het einde toe. Ik vond het vooral jammer dat de heer eigenlijk best wel een charisma-vacuüm is. Nu zit beauty natuurlijk in the eyes of the beholder, maar 't lijkt me toch wat onwaarschijnlijk dat alle vrouwen hun zelfcontrole verliezen bij het aanschouwen van deze saaie stumperd. Daarnaast heb je zijn broertje, die te geforceerd wordt neergezet als de vleesgeworden onschuld. Om de 5 woorden zitten er wel een gee, een golly of een gosh. Hoort bij de periode uit de cinema, maar die personages trek ik gewoon niet al te lang. Mogelijk ook de reden dat me geregeld erger aan James Stewart, de ongekroonde koning van de aw-shucks.

Deze film moet het hebben van een handvol vrij sterke scènes, waarbij de tijd wordt genomen om suspense op te bouwen, namelijk de moorden en de zoektocht op het einde van de film naar de moordenaar. Ook goed gefilmd trouwens. Daar is weinig mis mee en daar doet de film het goed. Helaas heeft de film nog wel meer scènes en die bestaan uit middelmatig geneuzel tussen personages die niet bijster interessant zijn, daar moet je jezelf dan weer veel moeizamer doorworstelen. Gelukkig duurt de film niet zo lang en kunnen we spreken van een behapbaar tussendoortje.

Kan niet zoveel melden over deze film, behalve dat ik hem wel okay vond. De acteurs zijn OK, het verhaal is OK, de regie is OK. Het is een okaye versie van het Ripper-verhaal, doet weinig wat anderen al niet eerder deden. De motivatie van de moordenaar was wel origineel en die vond ik dan ook goed gevonden. De film was misschien boven de "OK" uitgestegen als de altijd beklijvende Cregar of de zoektocht van Sanders wat meer focus had gekregen en de fratsen van zijn huisgenoten wat meer naar het zij-plan werd geschoven. Die doen ook wat té hard hun best om zelf vergezochte excuses te accepteren/verzinnen van/voor hun rare huurder. Valt wat tussen een 6 en een 7, maar door Cregar ronden we toch maar nipt naar boven af.