Opinions

Ennemi Public N° 1, L'

Een werkelijk boeiend personage zet Cassel opnieuw neer. Hij is bij deze een van mijn favoriete acteurs geworden. Uit part II blijkt opnieuw dat J. Mesrine geen T. Montana is, maar een subtieler karakter, al had ik nooit verwacht dat ik het woord subtiel samen met Mesrine zou gebruiken. Zijn nuance blijkt wel uit situaties met vrouwen en wanneer hij zijn vader opzoekt in het ziekenhuis, hij weet vaak te emotioneren. Toch is het opnieuw een enorm primitief figuur, hij heeft een buik van al het eten gekregen en luistert iets te vaak naar z'n jongeheer. Hiermee maakt hij een ontzettend onbeschaafde indruk.

Vanzelfsprekend gaat deel twee door waar deel één stopt. Mesrine blijft banken overvallen en het wilde leven leiden waarmee hij zichzelf zo boven de rest van de samenleving stelt. Zo wil hij in dit deel dat zijn superioriteit openbaar verklaard wordt en hij door het volk geliefd is. Iets dat hem wat menselijker en nog interessanter maakt. Nergens is de film langdradig of onwerkelijk, de film weerspiegelt het beeld dat een misdadiger over zijn eigen leven heeft. Een film, en daarmee een bestaan, die ik aandachtig gevolgd heb.

'Do you remember that pact we made?'

Echt een film die in je hoofd blijft spoken, alleen daarom al heb 'k een halfje extra toegevoegd vanmorgen. Want na bezinking merk je dat de pluspunten rechtop staan tegen een paar puntjes van negatieve kritiek. Deze waren er mede vanwege de torenhoge verwachtingen. Irréversible is echt een parel, misschien denk ik, na herziening, ook zo over Enter The Void.

Het start fantastisch, sterke begincredits, briljante cinematografie, pérfect tempo. Mede door de 1st-person view staan de gebeurtenissen op het netvlies gebrand, alsof je zelf door Tokyo loopt. En dan moet het sterkste nog beginnen. Want als geest dwaal je door de straten/gebouwen om de mensen waar Oscar de laatste tijd invloed op heeft gehad te volgen. Noé maakt de keuze om eerst terug in de tijd te gaan om de huidige staat van die personen uit te diepen. Prima.

Ideaal zelfs zou je zeggen, visueel topvermaak, maar hier gaat Noé af en toe licht in de fout door veel te vaak scènes te herhalen en als we op het punt 'van het heden' komen gaat het voor mij bergaf. De film wordt zelfs langdradig en door iedere keer weer als je in een ruimte bent een lichtbron op te zoeken haal je de spontaniteit er vanaf. Misschien iets dat bij een tweede maal minder stoort.

De intensiteit daalt en waar ik stiekem op een verrassende/daverende climax hoopte, was het vrij duidelijk dat de regisseur van plan was het Boeddhistische dodenboek te volgen. Het is een passend en bevredigend einde laat dat duidelijk zijn, maar de aanloop ernaar was ik ook niet enorm over te spreken. Dat hij gemeenschap vanuit de vagina laat zien past uitstekend bij de film, maar de 'traktatie' op een Asian gangbang begrijp ik eigenlijk maar vrij weinig van. Was Oscar nog zoekende?

Het was vrij duidelijk dat hij zijn zus volgde en het was in mijn ogen zinvoller geweest om zijn beste vriend en haar constant te blijven volgen. Er wordt in tegenstelling tot Irréversible te vaak afstand genomen van de personages doordat het geheel iets minder indrukwekkend wordt. Zeer tevreden, maar ook licht teleurgesteld.

'Only an idiot would do this job.'

Ondanks alle 'gebreken' is dit zoals al vaker gezegd de actiefilm pur sang. No nonsense recht-voor-zijn-raap taal, sympathieke spierbal-personages, maar bovenal onwijs gaaf geweld.

Na een aaneenschakeling van onrealistische chaos, vals sentiment, voorspelbare beslissingen en zwakke liefdesverhaaltjes is er maar één woord dat in de bovenkamer blijft hangen: 'Bruut!'

In een decennium vol new-age strak-in-het-pak comic-helden actie, presenteert Stallone een 'old school' grande finale. Een krankzinnige combinatie van oprecht vermaak en een noodkreet-doordrongen wanhoopspoging van zelfverheerlijking om nogmaals te laten zien waar men goed in is, met het stille besef, tussen al die magnifieke maar maskerende explosies, dat het ook het enige is.