Opinions

The Game

Sterk onderhoudende thriller van David Fincher, die ook het meesterlijke Fight Club en andere spannende films als Se7en en Zodiac regisseerde. De film zit boordevol mooie shots zoals we van Fincher gewend zijn, nog geen slechte film gezien van de man buiten het mindere Alien³, die je eigenlijk niet meer 'zijn' film mag noemen aangezien hij er afstand van heeft gedaan. Buiten Panic Room nu alle grote projecten van deze geweldige regisseur gezien.

The Game is ontzettend mysterieus en weet d.m.v. de sterke hoofdrol van Michael Douglas een sterk begin neer te zetten en tot de aftiteling heerlijk spannend te blijven. Vooral hij, maar ook tegenspeelster Deborah Kara Unger speelt goed en net als Nicholas weet je niet goed wat je met haar aan moet. Sean Penn doet zijn kunstje en leuke namen om te vermelden zijn James Rebhorn als de praatgrage Jim Feingold en Armin Mueller-Stahl.

Niet dat er zó geweldig geacteerd wordt, het plot is de motor van deze film en houdt hem staande. Hoe het verhaal verteld wordt is erg deskundig uitgevoerd, vooral wanneer je iets denkt te weten komt er weer iets nieuws naar voren waardoor je op een zijspoor gebracht wordt. De film gaat zelfs zo ver dat je jezelf afvraagt hoe het einde nog met een fatsoenlijke verklaring kan komen, maar niet getreurd. Ik vond het einde erg passend, je werkt er echt naartoe en de puzzelstukjes worden op een geslaagd tempo bij elkaar gelegd. Het is een film die een totaal andere kijkervaring zal worden bij de volgorde kijkbeurten.

Godfather, The
De derde keer kijken is toch het beste bevallen, het verhaal is nogal complex en is nu duidelijk. Waar ik vroeger toch wat sneller afhaakte had de film gisteravond heel veel impact en zat een kleine pauze er nauwelijks in. De opnames in New York en Sicilië zijn echt geweldig, de sfeer die de hele film heeft en ik eerst ook al kon appreciëren vond ik nu super. Echt een dikke pluim voor de muziek.

Die sfeer gecombineerd met sublieme acteerprestaties maakt deze film tot de beste die ik tot nu toe zag. De relatie tussen de familieleden, het kweken van een eigen gezicht is meesterlijk uitgevoerd en wanneer een van hen het einde van de film niet haalt is dat onbeschrijfelijk aangrijpend. Vooral d.m.v. de bruiloft die ik eerst 'saai' vond, krijg je onvermijdelijk een band met de personages vanwege de realistische setting. Een opeenhoping van dramatische scènes die bij elke daad of dood je toch meer bijblijven dan andere films.

Marlon Brando speelt de sterren van de hemel, het is al zo vaak gezegd, denk aan het bericht van Tom Hagen, sterke rol Duvall, aan Vito dat Santino zijn oudste zoon vermoord is, hij is diep geraakt maar herpakt zich na een aantal seconden, het stukje waar alle mafiabazen aan tafel zitten, maar ook in de beginscène met de 'nieuwe vriend' of in het ziekenhuis als Michael hem opzoekt. Van deze man ga ik zeker meer films zien, aangezien hij ook al zo geweldig in Apocalypse Now was. Alle niet te vergeten bijrollen worden gespeeld door: Al Pacino, James Caan, Diane Keaton, John Cazale en Robert Duvall zoals ik al aangaf.

Uiteindelijk blijft The Godfather gevoelsmatig de beste film die ik ooit heb gezien. Ook sterk hoe de film precies op het juiste moment weet af te sluiten! Kay, Diane Keaton, met haar treurige blik beseft dat ze een vlieg in het leugenweb van Michael Corleone is geworden en daar nietmeer uit komt. Michael, de keurige jongen, wordt meegesleept in de sores van een maffiafamilie en uiteindelijk omdat hij de meest geschikte is wordt hij de nieuwe Don. Coppola bewijst nog maar eens een geweldige regisseur te zijn.

Godfather: Part II, The
Een sterk vervolg op een legendarisch eerste deel. Part II vertelt de uitbreiding van de familiezaken door Michael Corleone en de opkomst van de jonge Vito Corleone in New York. De wijze waarop beide verhaallijnen door elkaar lopen is zorgvuldig uitgevoerd en er wordt netjes op tijd gewisseld. De stukjes met DeNiro vond ik net iets meer hebben.

Opnieuw wordt Vito Corleone op magistrale wijze vertolkt, ditmaal niet door Marlon Brando, maar door Robert DeNiro. Kleine details als de gebaartjes en kalmte zoals Vito in het eerste deel gespeeld werd, maken DeNiro's Vito tot een uiterst geloofwaardige jonge Don.
Michael Corleone is van plan uit te breiden en tevens alle tegenstanders uit de weg te ruimen. Pacino verdient ook veel lof voor zijn betere prestatie in Part II, ik zal een paar voorbeelden noemen: Michael komt op het nieuwjaarsfeest erachter dat Fredo in het complot tegen hem gewerkt heeft, hij vertelt Fredo dat die z'n hart heeft gebroken, de manier waarop is geweldig. Kay vertelt Michael dat ze een abortus heeft genomen, eerst is de woede alleen in zijn ogen te lezen, totdat ze hem heet kookt en hij uitbarst. Beiden spelen hun rol met zoveel klasse en overgave dat ook deel twee een genot is om naar te kijken en terecht als beste vervolg ooit wordt gezien.

Want de leugens en bedrog van het wereldje zijn ook weer aanwezig. Wie nou wel te vertrouwen is en wie niet blijft vaak lang onduidelijk en Michaels methode om zoveel mogelijk verraders en vijanden uit de weg te ruimen laat weer een ijzingwekkende indruk achter. Vito's manier om een fijne leefomgeving voor zijn gezin te creëren is mooi in beeld gebracht. Je ziet hem vooral als goede vriend en liefhebbende vader, zoals in ook deel één al duidelijk is, familie is ontzettend belangrijk.

Wat me tot het eindshot van de film brengt. Voorafgaand zie je een klein stukje terug in de tijd, de zoons wachten op Don Vito om z'n verjaardag te vieren, er wordt wat verteld en er ontstaat een klein conflict over Michaels toekomst, maar er is toch een gevoel van gezellig samenzijn. Dit gaat over in een close-up van Michaels uitdrukkingsloze gezicht. Dit wilde hij gewoon niet, hij is eenzaam en heeft spijt.