Opinions

Mean Streets

Inderdaad, ode aan de SnorriCam-scène, vond 'm echt realistisch aanvoelen, mede door de passende muziek. Fantastisch, net als de rest van de film, die de volledige speelduur weet te onderhouden. Ondanks dat je kunt gissen wat er gaat gebeuren is de climax erg indrukwekkend. Martin Scorsese weet vroeg in zijn carrière heel genuanceerd drama en komedie te combineren in een uiterst sfeervolle en klasse geacteerde misdaadfilm.

Michael Clayton

Erg interessante, goed uitgewerkte en spannende dramathriller. Het was erg fijn dat Gilroy de eindscène ook als beginscène gebruikt. Hierdoor wordt het vrij overrompelende begin een stuk duidelijker en vallen natuurlijk meer zaken op. Goed in elkaar gezet, daarover valt zeker weten niet te klagen. Ik wist niet wat te verwachten bij deze regisseur aangezien ik nog geen film van hem gezien heb. De eerste is in ieder geval erg goed bevallen.

George Clooney is wel een bekende naam, een acteur waarvan ik dacht dat hij alleen van die Nespresso-rollen speelt zoals in Ocean's Eleven, Batman en Robin en die vreselijke komedie met Catherine Zeta-Jones met een titel die de film mooi beschrijft: Intolerable Cruelty. De enige film waarin ik Clooney wel erg sterk vond spelen was Three Kings, na gisteravond mag je het personage Michael Clayton daarbij voegen want dit is veruit zijn beste rol. De bijrollen zijn ontzettend goed bezet, ik ben vooral fan van Tom Wilkinson die in deze film een lekker doorgedraaid figuur mag spelen na goede rollen in o.a. In The Bedroom en Batman Begins. De prestatie van Austin Williams, Clayton's zoontje, was groots en Tilda Swinton was prima.

Door naar het verhaal en camerawerk, over beide zeer onder de indruk. Erg strak maar wel mooi gefilmd, met vaak een keurig contrast. Vele opnames van Clayton zijn van veraf, past goed bij het vrij 'emotieloze' personage dat hij speelt. Behalve bij de scènes met zijn zoontje en met de paarden, daar mag hij een beetje ontdooien. De 'harteloosheid' van zijn baan wordt ook mooi door deze scènes onderstreept, maar vooral Arthur Edens met z'n overdreven gedrag laat Clayton realiseren dat hij zichzelf al jaren is aan het voorliegen.

De film moet je beetnemen, maar dan is het ook echt een goede, anders blijft een weinig spannende film die alleen maar minder interessant wordt omdat het verhaal zelf steeds minder te bieden heeft. Het gaat niet om de zaak zelf, maar het geeft een kijk op de levens van een aantal mensen die allemaal met die zaak te maken hebben, met als centrale persoon: Michael Clayton!